BBC:Λιάνα Κανέλλη στη Βουλή

ΑΠΟ : ΕΥΑΓΓΕΛΟ ΛΥΡΟΥΔΙΑ Δρ. Αρχιτεκτονα

---

ΝΑΙ σε ένα ….αληθινό CITY στην ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ  μεσόγειο

 

 

Με ιδιαίτερη επιμέλεια πρέπει να κρίνονται οι προτάσεις για επιχειρηματική αξιοποίηση του «ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ»,  μια που το ζοφερό οικονομικό κλίμα είναι εν τέλει επισφαλής παράμετρος, αναπτυξιακού σχεδιασμού. Κάθε πολεοδομική πρόταση αποτελεί σενάριο αναπτυξιακής πολιτικής και προκύπτει από συνδυασμό γνώσεων, εμπειρίας, ταλέντου, αλλά και διαίσθησης . Η τελική επιτυχία προσδιορίζεται από την πολιτική επιλογή και την κοινωνική αποδοχή που θα εξασφαλίσει στο μέλλον..

 

Στο πλαίσιο αυτό, το «ΕΛΛΗΝΙΚΟ» είναι λογικό να αντιμετωπιστεί σαν επιχειρηματική ευκαιρία από τα διάφορα Funds, που από την κινητικότητά τους εξαρτάται πλέον η ποιότητα ζωής ευρύτερων ομάδων του πληθυσμού. Η οικονομική κρίση έχει ήδη καλλιεργήσει την ελαστικότητα των «ακραίων» απόψεων και δημιουργεί μια ευκαιρία για μεγάλης κλίμακας οικονομική δραστηριότητα.  

 

Επί της ουσίας το διοικητικό κέντρο (Central Business District) είναι θεσμοθετημένο στην ΑΘΗΝΑ. Το  Νέο υπουργείο οικονομικών αν δεν με απατά η μνήμη μου είναι χωροθετημένο στο Νομισματοκοπείο. Η πρόταση του κ. Ασεμπίγιο που εσχάτως δημοσιοποιήθηκε  δημοσιογραφικώς, διακρίνεται, εκ πρώτης όψεως, από μια πληθωρική και ταυτόχρονα συμβιβαστική λογική. Συμπεριλαμβάνει περίπου τα πάντα από σπίτια και  χωριά μέχρι πανεπιστήμια και διοικητήρια ενώ δεν καταλήγει σε μια ισχυρή ιδέα  – ανάλογη με την καλλιεργηθείσα φήμη.

 

Τα στατιστικώς αποδεκτά σήμερα νούμερα, (70% πράσινο κλπ) σε δεύτερη προσεκτική – ιστορική  ανάγνωση , αποδεικνύουν την ασυνέπεια και ελαστικότητα του πολιτικού λόγου που στο πρόσφατο παρελθόν τα χαρακτήριζε περιβαλλοντικώς εγκληματικά.  Η ΑΘΗΝΑ χρειάζεται σκληρές και γενναίες πολεοδομικές αποφάσεις. Αναμφισβήτητα ΝΑΙ σε ένα CBD αλλά να είναι ένα αληθινό CITY στη μεσόγειο,  με διεθνή μέτρα, όλες τις υποδομές και όχι την γνωστή εμβαλωματική λογική.Σε μια μεγαλούπολη ποτέ δεν καταστρέφεις ένα δεύτερο αεροδιάδρομο. Η  ΑΘΗΝΑ πρέπει να εξελιχθεί σε πρώτης τάξεως A – CITY με ταυτότητα μητρόπολης  και όχι  σε ένα κεφαλοχώρι της ανατολικής μεσογείου.     

 

Ο χρήστης EvangelosLyroudias σας έστειλε ένα βίντεο: "11ο συνέδριο αρχιτεκτόνων"

	κέντρο βοήθειας | επιλογές ηλεκτρονικού ταχυδρομείου | αναφορά ως ανεπιθύμητο
Ο χρήστης EvangelosLyroudias έχει μοιραστεί ένα βίντεο στο YouTube με εσάς: 11ο συνέδριο αρχιτεκτόνων TRT Βόλος
© 2011 YouTube, LLC 901 Cherry Ave, San Bruno, CA 94066

Το "DESIGN 2050" οπως το παρουσίασε ο G.KUNIHIRO στο ΤΕΕ

http://www.greekarchitects.gr/tv.php?category=265&video=380#first_division

Athens to become the Balkans’ business centre

Athens to become the Balkans’ business centre

ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΕΣΠΕΡΙΔΑΣ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ

ΤΟ ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ - UIA ΣΤΙΣ 11 ΜΑΪΟΥ 2011 ΜΕ ΘΕΜΑ:

«Παρουσίαση του 24ου Παγκόσμιου Συνεδρίου της Διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων-UIA με θέμα: DESIGN 2050»

με ομιλητή τον Καθηγητή George Kunihiro, Υπεύθυνο Επικοινωνία του Japan Organizing Board UIA 2011 TOKYO Congress

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΛΥΡΟΥΔΙΑΣ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΣΤΟΝ GEORGE KUNIHIRO THN ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΤΡΑΒΗΧΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ 11^ΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΟΥ ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ 17-20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΗΡΗΣΗ ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΠΟΥ ΕΠΛΗΞΕ ΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ.
Παρά τον καταστροφικό σεισμό της 11ης Μαρτίου και τις καταστροφές που ακολούθησαν, η προετοιμασία του Συνεδρίου συνεχίζεται πυρετωδώς και οι Ιάπωνες αρχιτέκτονες καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για την καλύτερη διεξαγωγή του. Το θέμα του συνεδρίου DESIGN 2050 αποκτά μια έντονη συμβολική σημασία για την υπευθυνότητα του αρχιτέκτονα στο σχεδιασμό της κοινωνίας του μέλλοντος.

DSC_3517.jpg

Sent from my BlackBerry® from Vodafone

PRAY FOR JAPAN

"Μια ιδέα του Βασίλη Σγούτα για τα 15000 θύματα του σεισμού της 11ης Μαρτίου 2011"

όποιος μίλησε πριν το συνέδριο , έστω και αργά εστω και αρνητικά ....είναι "πατριώτης της ...Αρχιτεκτονικής" όποιος μίλησε αρνητικά μετά το συνέδριο είναι μεγάλος προδότης της Αρχιτεκτονικής.(ως τον αντιλαμβάνεται ο καθένας) και επικίνδυνος - Ιδιαίτερα δε όταν είναι "Αρχιτέκτονας" και μάλιστα όταν κατέχει δημόσιο αξίωμα. Και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος (σε αυτή την δεύτερη περίπτωση) διότι όταν για μια και μοναδική φορά, εκ του δημόσιου αξιώματος του, του δόθηκε η ευκαιρία να προσφέρει, στο σύνολο των συναδέλφων , του συλλόγου του , της ομαδικής προσπάθειας και της εμβέλειάς της ....και ο ίδιος επέλεξε να επιτεθεί αδίκως χάριν της καρέκλας…..τότε, σε όλες τις υπόλοιπες εκφάνσεις της ζωής του που συνδέονται με την πολιτική και την συνδικαλιστική δραστηριότητα γύρω από την Αρχιτεκτονική , -Οταν βέβαια και απόλυτα το προσωπικό συμφέρον θα είναι πολύ πιο πάνω από τους Αρχιτέκτονες- , τι άραγες θα πράξει……

Τό κείμενο γραφτηκε από μή αρχιτεκτονα και τουτο εχει ιδιαίτερη σημασία. Η αρχιτεκτονική δεν είναι τέχνη μιάς καστας μυημένων είναι η καθημερινότητα όλων.

ΘΕΣΜΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Πληροφορίες

http://www.e-archimedes.gr/about-us

Sent from my BlackBerry® from Vodafone

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ στο ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΕΧΝΙΚΑ

Τεύχος 272

ΕΝΑ ΚΟΣΜΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ:

Υπουργείο περιπάτων και χαλάρωσης. (ΥΠΕΧΑ)

«Επομένως, ο οίστρος της πιστεύω εν τέλει, πως έχει να κάνει με τη δική της αγωνία να διατηρήσει το πράσινο προφίλ της....Λέμε τώρα.»

Τα χρόνια της μεταπολίτευσης χρησιμοποιείτο συχνά, στη συζήτηση μεταξύ των νέων της εποχής, η φράση: «Υπουργός ξηρών καρπών και υαλουργίας». Είναι προφανές τι ακριβώς εννοούσαν αυτοί που χρησιμοποιούσαν τον όρο. Ανεφέροντο στην ευρηματικότητα των πρωθυπουργών να εφευρίσκουν υπουργικούς θώκους προκειμένου να «βολέψουν» τα κομματικά δουκάτα και βαρονίες ή επί το λαϊκότερον βιλαέτια, προκειμένου να σχηματίζουν πολυπληθείς και κατά κανόνα μη αποτελεσματικές κυβερνήσεις.

Είναι εξ ίσου βέβαιο ότι ενυπήρχε η ειρωνεία και η απαξία στους χαρακτηρισμούς αυτούς. Το καβούρδισμα των ξηρών καρπών δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να αποτελέσει αντικείμενο υπουργείου έστω και σε συνδυασμό με την υαλουργία. Η υαλουργία ως έννοια μου θυμίζει τον «Στράτο το χημικό», γνωστό τύπο της παλιάς Αθήνας, που αν το σακάκι του έπεφτε κάτω από την καρέκλα που το είχε απιθώσει προσωρινώς, δεν το σήκωνε ποτέ, αλλά αγόραζε άλλο(!), βασιζόμενος στην «βιομηχανία» υαλουργίας στην οδό Πειραιώς, που είχε ευτυχίσει να διαχειρίζεται μέσω σχετικού γάμου και προικοσυμφώνου.

Το προικοσύμφωνο, η σύζυγος και το εργοστάσιο της υαλουργίας, δεν έφεραν την ολοκληρωμένη ευτυχία στον Στράτο, που απεγνωσμένα την αποζητούσε στα περιώνυμα αθηναϊκά γλέντια της εποχής. Όταν πια την δεκαετία του ’80, ξεπεσμένος και άφραγκος, εύρισκε καταφύγιο και ακροατήριο στο «Στεκούλη» και στο «Μπουρή» στα Πετράλωνα, παρέδιδε μαθήματα χημείας και υαλουργίας, αναπτύσσοντας τις μυστικές συνταγές του χρωματιστού γυαλιού και της κατεργασίας του. Πάντοτε βέβαια σε νέες γυναίκες που με «τρυφερότητα και απόγνωση» ανάμεσα σε δύο ποτήρια κρασί, ερωτευόταν παράφορα.

Οι ταβέρνες των Πετραλώνων που προανέφερα, συγκέντρωναν τότε το ενδιαφέρον πολλών Ελλήνων αρχιτεκτόνων – πολεοδόμων από το Παρίσι και τη Βοστώνη, το HARVARD, το Columbia και το Paris la villette. Οι συζητήσεις και οι ελπίδες ατελείωτες για το όραμα της νέας Αθήνας και της σχεδιαζόμενης πλέον Ελλάδας της αλλαγής.

Ήταν τότε που το νεοσύστατο ΥΠΕΧΩΔΕ με τον μακαρίτη Τρίτση επί κεφαλής, ξεκινούσε το περιπετειώδες (ατέρμον) ταξίδι του πολεοδομικού σχεδιασμού με τον φιλόδοξο τίτλο: Επιχείρηση Πολεοδομική Ανασυγκρότηση ΕΠΑ ‘82– ‘84. Τότε το ανεκπλήρωτο όνειρο των διανοητών του σχεδιασμού ήταν ο αστικός σχεδιασμός , η συμμετοχή και το δικαίωμα του πολίτη στην πόλη. «Αν το δηλώσεις θα το σώσεις» ούρλιαζαν οι τηλεοράσεις και ουρές οι αυθαιρετούχοι συνωστίζονταν στις πολεοδομίες προκειμένου να χρηματοδοτήσουν την «ανατολή» της Νέας Ελλάδος.

Απαράλλακτες σήμερα οι ουρές των ημιυπαιθρίων στις πολεοδομίες, απαράλλακτες και οι ασάφειες της περιβαλλοντικής πολιτικής. Πλήθος τα όχι και τα μη, ελάχιστες οι προοπτικές για πράξη και δημιουργία, αυτό που οι σύγχρονοι αιρετικοί ονομάζουν ανάπτυξη του μεσαίου χώρου. Στο βάθος βέβαια, αχνοφαίνονται διάφοροι μυημένοι των ΑΠΕ και των ESCO να κινούνται μεταξύ σχεδιασμού, αυτοσχεδιασμού και αντιπερισπασμού. Έτσι, ίσως ερμηνεύονται και οι νεολογισμοί των ιερειών του πράσινου «λειτουργήματος» και όχι επαγγέλματος, που εσχάτως ανέκυψε ως ιδεολόγημα τις οίδε …για να επιτευχθεί τι.

Σ’ αυτό το μεταξύ ο ασπρούλης, ο μαυρούλης και ο καφετούλης παραδοσιακοί pig (star)-ARCHITECTS της γειτονιάς δυστυχούν. Τα τρία γουρουνάκια - αρχιτέκτονες που έχτιζαν με άχυρα, ξύλα και τούβλα πρέπει να φυλαχτούν από τον σύγχρονο «κακό λύκο» που έχει βαλθεί να τους κατασπαράξει πολιορκώντας με θυμό και λύσσα το ξενικό είδος που λέγεται έλληνας αρχιτέκτονας. Μπέρδεμα ή σαιξπηρική πλοκή «η σκηνή αυτή έχει ψωμί».

Το υπουργείο περιπάτων και χαλάρωσης έχοντας εξασφαλίσει κατά σειρά: τις μελέτες και έρευνες των περιπάτων και της χαλάρωσης στην πρωτεύουσα, την επιβίωση των σκίουρων στο Νεστόριο, καθώς και την αποτροπή της περιβαλλοντικής καταστροφής από την αυτοτελή λειτουργία της Μεσοχώρας, εκπονεί έρευνα επικινδυνότητας και συντάσσει κατάλογο των εισβαλλόντων ξενικών ειδών στα οικοσυστήματα της χώρας. O pig Greek – Architect (Griego Architetto) κατατάσσεται απ’ ότι φαίνεται στα επικίνδυνα είδη. Ελπίζω να μην εφαρμοστεί το σύνολο του νόμου για την προστασία της βιοποικιλότητας στο ξενικό είδος που λέγεται έλληνας Αρχιτέκτονας και που όπως φαίνεται έχει τεθεί υπό διωγμό.

Δεν ξέρω γιατί διαβάζοντας το νόμο περί προστασίας της βιοποικιλότητας εμνήσθην των ημερών των προσφύγων γονέων και συγγενών, που κουβαλάω οικογενειακά σαν αναμνήσεις και σκέφτηκα πόσο πιο ασφαλής και ευτυχής θα αισθανόμουν ως σκίουρος ή μεσογειακή φώκια και πόσο δυστυχής είμαι σαν έλληνας και pig-Architect. Σε ένα κράτος που πάντα η κεντρική πολιτική εξουσία εδίωκε και κατεδίωκε φοβούμενη για την ανεπάρκειά της.

Emailing: 20052405_007

Γίνεται ηλεκτρονική ταχυδρόμηση: P1040824 (2)

Γίνεται ηλεκτρονική ταχυδρόμηση: newsletter_46

ΕΝΑΡΞΗ 11ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ

Πρόεδρος ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ – ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΑ ΟΜΙΛΙΑ 11^ου ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ

ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΑΡΞΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Εκ μέρους της οργανωτικής επιτροπής και του Διοικητικού συμβουλίου του ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ καλωσορίζω τους συνέδρους, τους συναδέλφους, τους επισήμους προσκεκλημένους^[1] μας, καθώς και τις ξένες αντιπροσωπείες που παρευρίσκονται στην έναρξη των εργασιών του 11^ου Πανελλήνιου συνεδρίου Αρχιτεκτόνων.

Το συνέδριο αυτό και οι συνθήκες διεξαγωγής του.

Στις δύσκολες μέρες που περνά ο τόπος και ο κλάδος των Αρχιτεκτόνων ειδικότερα, χρειάζεται ελπίδα και απόφαση πώς τα πράγματα πρέπει και μπορεί να γίνουν καλύτερα.

Σήμερα οι περιορισμοί για ευμάρεια έχουν αυξηθεί μετά από μια περίοδο «ευημερίας» που όμως αναπτύχθηκε ερήμην της φιλοσοφικής αντιμετώπισης της ανθρώπινης δημιουργίας. Ο αρχιτέκτονας ανάλογα με την ιστορική στιγμή αποτυπώνει, ερμηνεύει, οραματίζεται και εν τέλει σχεδιάζει την καθημερινότητα και την ευζωία.

Οι αρχιτέκτονες με ελάχιστες εξαιρέσεις δεν ξεχωρίσαμε ποτέ τα σχέδια μας από την κοινωνία. Ίσως γι’ αυτό σε πολλές περιπτώσεις η σχέση μας σε επίπεδο φιλοσοφικής και αισθητικής θεώρησης με την πολιτεία και την πολιτική είναι συγκρουσιακή. Η σύγκρουση αυτή δικαιώνεται μεν σήμερα επί της αρχής μια που σοβεί η κρίση του πολιτικού συστήματος διοίκησης και διαιώνισης, παραμένει όμως το πρακτικό ερώτημα, πώς πάμε παρακάτω.

Ο κόσμος των συναλλαγών των δεικτών της αγοράς και των τραπεζών, δεν δημιούργησε μια προοπτική διαρκείας. Ήταν σαφές ότι τα χωρίς ηθική βάση τεχνάσματα ανακύκλωσης του χρήματος θα έφταναν σε αδιέξοδο. Εμείς οι επαγγελματίες αρχιτέκτονες με τις δεξιότητες μας, με τις ικανότητες και τις ανικανότητές μας, μαζευτήκαμε εδώ για να εξετάσουμε κάτω από τις σύγχρονες συνθήκες το που πάει ο σχεδιασμός δηλαδή το πώς πάμε παρακάτω.

Σύγχρονες συνθήκες

Κάθε έρευνα για την αναζήτηση νέων μοντέλων σύνθεσης – οικοδόμησης, κατοίκησης και διαβίωσης που οφείλει να αναπτύσσεται σήμερα, διαλέγεται με την «προστασία του οικοσυστήματος», με την «αποτροπή της αποδόμησης» του, την «αειφόρο προσέγγιση», την «οικολογική δόμηση» και την «οικολογική κατεδάφιση». Ταυτόχρονα, προσκρούει στην τακτική της εκάστοτε εγκατεστημένης - νοοτροπίας που ότι δεν το κατανοεί το πολεμά επειδή το φοβάται.

Σήμερα, δεν αποδεικνύεται ότι η τρέχουσα κλιματική αλλαγή είναι απολύτως ανθρωπογενής και κυρίως δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι με ανθρώπινες δράσεις και περιορισμούς μπορούμε να την αναστρέψουμε πλήρως. Εκείνο που οφείλουμε να κάνουμε από εδώ και εμπρός είναι να προσαρμοστούμε και να αυξήσουμε την ανθεκτικότητά μας ως κοινωνία. Να προσαρμοστούμε σε μια μεταβολή που θα την αντιληφθούμε αν όχι εμείς, σίγουρα οι αμέσως προσεχείς γενεές.

Η ανταπόκριση στα Threats-απειλές της κλιματικής αλλαγής:

Πρέπει να αυξήσουμε την resilience-ανθεκτικότητα μας σαν κοινωνία. Δηλαδή την δυνατότητα του συστήματος να δέχεται απρόσμενα ή αναπάντεχα γεγονότα με όσο το δυνατόν λιγότερες συνέπειες. Το σύστημα πρέπει να σχεδιαστεί έτσι ώστε να δέχεται και μεγαλύτερη ξηρασία αλλά και μεγαλύτερες και πιο έντονες βροχοπτώσεις και πλημμύρες και βίαιες απρόσμενες κλιματικές εναλλαγές. Η πόλη να σχεδιαστεί αντίστοιχα, το σπίτι να σχεδιαστεί αντίστοιχα και ούτω καθεξής. Να μπορούμε να αντέχουμε μεγαλύτερες θερμοκρασίες αλλά και μεγαλύτερης διάρκειας ακραίες θερμοκρασίες με τις όσο το δυνατόν μικρότερες συνέπειες. Εικάζεται επιστημονικά ότι η διαταραχή αυτή θα διαρκέσει μέχρι το 2100, οπότε το σύστημα θα σταθεροποιηθεί και θα έχουν μέχρι τότε αναπτυχθεί όλα τα αμυντικά συστήματα της κοινωνίας και της επιστήμης.

Πρέπει λοιπόν να δράσουμε όχι διαπιστωτικά και καταγγελτικά αλλά δημιουργικά, θετικά και υπεύθυνα. Σ’ ένα κόσμο που έχει εκπαιδευτεί να πολεμά, να σχεδιάζει, να γκρεμίζει και να χτίζει, οι αρχιτέκτονες αναζητούν ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο. Σήμερα οι συνθήκες δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την γέννηση νέων αρχιτεκτονικών ρευμάτων και νοοτροπιών σχεδιασμού.

Η στρατηγική του συλλόγου {προσυνεδριακές και συντονιστικά}

Στα δυόμιση χρόνια από τον Νοέμβριο του 2008 που σχηματίστηκε το παρόν συμβούλιο, πραγματοποιήθηκαν συντονιστικές συναντήσεις στο Βόλο στη Κέρκυρα, στην Καβάλα, στο Ηράκλειο, στη Χαλκίδα, στη Λάρισα, στη Χίο, στην Πάτρα, στον Πειραιά, στις Σέρρες και στο Λουτράκι. Στην Αθήνα πραγματοποιήσαμε δύο κύριες προσυνεδριακές συναντήσεις με σκοπό την προβολή της Αρχιτεκτονικής στην επικράτεια και την ανάδειξη του ρόλου των αρχιτεκτόνων στην επερχόμενη αναπτυξιακή προσπάθεια. Η πορεία προς το συνέδριο όπως είχε προσδιοριστεί στο συντονιστικό του Λουτρακίου είχε την ιδιαίτερη και αυτοτελή της αξία.

H στρατηγική του συλλόγου για τη συμπόρευσή του με τις επιταγές της σύγχρονης βιοοικονομίας σχεδιάστηκε πάνω σε συγκεκριμένους άξονες - ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ.

Έγινε συνειδητό ότι τα ζητούμενα ήταν:

1) Διαμόρφωση μιας εταιρικής σχέσης με την αγορά, η οποία αναζήτησε τη συνδρομή των αρχιτεκτόνων λόγω της φύσεως της αρχιτεκτονικής σπουδής. Η αξιολόγηση, διαχείριση και εν τέλει αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας και των υλικών, οφείλει να γίνεται μέσα στα πλαίσια των αρχών του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού και της διάθεσης για δημιουργική σύνθεση και διαμόρφωση νέων αρχιτεκτονικών προτύπων. Το κάλεσμα αυτό, υπό το πρίσμα της ελεύθερης σκέψης και ανταλλαγής ιδεών και τεχνογνωσίας οδηγεί σε μια εν δυνάμει οικονομική αυτοτέλεια του συλλόγου, το οποίο είναι και το ζητούμενο για τους αρχιτέκτονες εδώ και πολλά χρόνια.

2) Διάλογος με την πολιτεία για τη θεσμική αποκατάσταση του ρόλου του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα, όχι μόνο για την κάλυψη ενός συντεχνιακού αιτήματος, αλλά για την αναζωογόνηση και την ηθική αποκατάσταση των κοινωνικών αξιών που σχετίζονται με την εικόνα των πόλεων, της περιφέρειας και της τέχνης του οικοδομείν γενικότερα.

3) Παράλληλα με την επίκαιρη διαπίστωση περί συνολικής αποτυχίας της κράτους να ανταπεξέλθει στη σύγχρονη πραγματικότητα και στις αναγκες των πολιτών του μέλλοντος , οι αρχιτέκτονες καλούνται να συμμετάσχουν στην επιχείρηση συνολικού κρατικού ανασχεδιασμού και αναδιανομής ρόλων και ευθυνών, ανακτώντας τον ειδικό ρόλο και τις ευθύνες που τους αναλογούν για μια εκ του μηδενός ανασύνταξη και ανάπτυξη.

4) Η περιβαλλοντική υποβάθμιση και η κλιματική αλλαγή σήμερα περισσότερο από ποτέ επιτάσσουν νέο design, νέα τεχνογνωσία που θέλουμε να οδηγήσουν, και νομοτελειακά θα οδηγήσουν σε συνθήκες αναζήτησης νέων ρευμάτων και προτύπων που θα αποτυπωθούν στην ιστορία της αρχιτεκτονικής. Το στίγμα αυτών των νέων ρευμάτων και τα προϊόντα του σχεδιασμού αποτελούν κατά κύριο λόγο ευθύνη των αρχιτεκτόνων.

Οι παραπάνω άξονες, διαμορφώνουν τη στρατηγική που εκφράζεται μέσα από τη δράση του Συλλόγου και αποτυπώνεται στη θεματολογία του συνεδρίου, αναδεικνύοντας ένα συλλογικό αίτημα: Η ελληνική αρχιτεκτονική να αναδείξει τον τόπο μας σε Διεθνές προσκύνημα του Πολιτισμού, των Ιδεών, του Σχεδιασμού του αύριο.

Η ελληνική κοινωνία βιώνει τα τελευταία χρόνια μια ανεξήγητη φοβία. Στο όνομα αυτής της φοβίας κατασπαταλήθηκε η δημιουργικότητα γενεών. Ανάμεσα στις φοβίες ξεχωρίζει η φοβία για την αρχιτεκτονική η οποία πρέπει οπωσδήποτε να ξεπεραστεί.

Η ΕΥΚΤΙΚΗ ΦΩΝΗ

Ας αναζητήσουμε τη «χάρι» να δεχθούμε με ηρεμία τα πράγματα που δεν μπορεί να αλλάξουν, το κουράγιο να αλλάξουμε αυτά που πρέπει να αλλάξουν και τη σοφία να διακρίνουμε και να ξεχωρίσουμε τα μεν από τα δε.

Ευχαριστούμε τους Χορηγούς

Στα πλαίσια των προσπαθειών μας για την οικονομική αυτοτέλεια του ΣΑΔΑΣ πιστεύουμε ότι με το συνέδριο αυτό πραγματοποιείται ένα σημαντικό βήμα. Η κοινωνία ή όπως λέγεται σήμερα η ενεργός οικονομικά κοινωνία η « αγορά» κατά το τμήμα που της αναλογεί συμμετέχει:

Αναζητήθηκε μια αξιοπρεπής σχέση. Μια δυναμική εξελισσόμενη σχέση υγιής και χρήσιμη για όλους. Πριν τριάντα χρόνια οι οικοδομικές λεπτομέρειες σχεδιάζονταν για την οικοδομή από τον αρχιτέκτονα ενώ σήμερα επιλέγονται από τα προσφερόμενα δείγματα και από την τέχνη του marketing την διαφήμιση και τους πωλητές, ενώ μια ομάδα ειδικών σχεδιαστών προετοιμάζει τα επόμενα βελτιωμένα βιομηχανικά προϊόντα. Στο σχεδιασμό αυτό και την επιλογή έχουμε και ρόλο και χρέος προς τους πελάτες και την κοινωνία. Ρόλο όπως και στην επιλογή και τον έλεγχο της αποδοτικότητας των προσφερόμενων λύσεων.

Ευχαριστούμε όλους τους χορηγούς, που στήριξαν το συνέδριο – συνολικά 36 επιχειρήσεις.

Ιδιαίτερα ευχαριστούμε τους διακεκριμένους χορηγούς GIESSE & ETEM που συνέβαλαν αποφασιστικά στην επιτυχία της διοργάνωσης & τους μεγάλους χορηγούς NEOKEM, MAKSYSTEM, DIATHLASIS & ATTICA BANK. Και βέβαια ειδικά και ονομαστικά την ENERGY LINE και τα παιδιά, τους συνεργάτες μέλη του ΔΣ, τα μέλη των επιτροπών, καθώς όλους εκείνους που όλοι μαζί δουλέψαμε για να φτάσουμε εδώ σήμερα.

---

^[1] Πρόεδρος ACE Selma Harrington, UMAR Πρόεδρος …….

Στο Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε ο Πιραντέλο

Στο Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε ο Πιραντέλο φαίνεται να συνειδητοποιεί ότι η Σκηνή είναι η Ζωή και το Κείμενο ο Θάνατος. Το Απόψε μπορεί να παρουσιάζει μια διαμάχη μεταξύ των ηθοποιών και του σκηνοθέτη, μεταξύ ενός τρόπου παιξίματος που ζητά από τον ερμηνευτή να «χαμηλώσει στον χαρακτήρα» και ενός υποκριτικού τρόπου πολύ πιο κοντά στον 20ό αιώνα, αυτόν του «παρουσιαστή» (performer). Ο Πιραντέλο αντιλαμβάνεται την ήττα που επέφερε στον ρόλο του θεατρικού συγγραφέα η άνοδος του σκηνοθέτη και κάνει με τον δικό του τρόπο ένα είδος "adieu au théâtre": γράφοντας ένα κείμενο που μιλά για τον θάνατο του κειμένου...

IMG00107-20110316-1639.jpg

Sent from my BlackBerry® from Vodafone

IMG00099-20110308-1812.jpg

Sent from my BlackBerry® from Vodafone

Ευάγγελε,

 

Τα σχόλια προς το Φώτη, είναι ένα άρθρο ολόκληρο, πιθανόν πολύ πιο περιεκτικό από άλλα μια και αγγίζει μεγάλο εύρος θεμάτων. Τώρα αυτό που δεν κάνει το άρθρο και δεν μπορεί να κάνει κανένα άρθρο είναι να βάλει μυαλό στον Έλληνα. Ο Έλληνας θέλει ένα μηχανικό για το σπίτι του, πρωτίστως για να έχει κάποιον να ρίξει τις ευθύνες όταν κάτι πάει στραβά (συνήθως σαν συνέπεια απόφασης του ιδιοκτήτη. Το γεγονός ότι νομοτελειακά οι επιλογές του οδηγούν στο να πάνε πολλά στραβά δεν τον ενοχλεί, αφού εκ των προτέρων έχει επιλέξει ποιος φταίει. Το γεγονός ότι το σπίτι είναι δικό του και τελικά θα λουστεί όλα τα στραβά είναι λεπτομέρεια που δυστυχώς οφείλεται στη κουλτούρα μας, το τρόπο που μεγαλώνουμε και τον τρόπο που εκπαιδευόμαστε να σκεφτόμαστε.

 

Το σημείο που ο ΣΑΔΑΣ μπορεί να παρασύρει το ΤΕΕ και να οδηγήσει τις εξελίξεις, ιδίως μετά την κατάργηση των αμοιβών είναι το εξής: Να κινήσει άμεσα τις διαδικασίες (ο ΣΑΔΑΣ) και να υποχρεώσει το ΤΕΕ να ακολουθήσει να συνταχθεί λεπτομερής αναλυτική συγγραφή υποχρεώσεων (General terms of reference) του επιβλέποντα οικοδομή.

 

Σε αυτή να περιέχεται με ακρίβεια, τι πρέπει να κάνει ο μηχανικός, σε τι μπορεί να τον παρακάμψει ο ιδιοκτήτης και με ποια γραπτή διαδικασία και ποιες είναι οι αρμοδιότητες του ιδιοκτήτη. Έτσι αφενός θα υπάρχει ένας καλό μπούσουλας ακόμα και για τον νέο άπειρο μηχανικό τι πρέπει να γίνει (και άρα πόσο πρέπει να κοστολογηθεί) και μια αντιστοίχηση αρμοδιοτήτων και ευθυνών. Να προφυλαχθεί ο μηχανικός –αλλά και τελικά ο ιδιοκτήτης- από το να αναλαμβάνει μια δουλειά με μικρή αμοιβή, άπειρες ευθύνες και θολές αρμοδιότητες.

Εκτός κειμένου στο Φώτη θα ευχόμουν να μην κάψει τα παιδιά του, γιατί ο ίδιος αποτελεί  αυτό που λέγαμε στο στρατό ΠΕΕ (Πέραν επιτόπιου επισκευής) η αγγλιστί BLR- Beyond Local Repair, αγιάτρευτη περίπτωση.

 

Και γενικά αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ανάκαμψη της χώρας, δεν έχουμε καταλάβει τι κάναμε στραβά και άρα δεν μπορούμε να ωθήσουμε τα παιδιά μας στο σωστό δρόμο. Θα σου πω μόνο το σχόλιο μια καλής σκεφτόμενης φίλης αγγλίδας που ζει χρόνια στην Ελλάδα και καταλαβαίνει πολύ καλά τη γλώσσα. Παρακολουθώντας τον Αυτιά παίρνεις συμβουλές για το πως να δουλέψεις λιγότερο, να βγεις στη σύνταξη γρηγορότερα και πως να κλέψεις το κράτος.  Κάποιος πρέπει να μας κάνει μαθήματα κοινωνικής υπευθυνότητας.

 

Κάπου είχα διαβάσει την παρακάτω αναλογία η οποία είναι πολύ απλοϊκή και γιαυτό πολύ κατανοητή και βέβαια ταιριάζει γάντι στην Ελλάδα.

. Όταν βγάζουμε το σκύλο μας βόλτα νομίζουμε ότι η βόλτα μας θα είναι πιο ευχάριστη αν δεν μαζέψουμε τα κόπρανα του, όταν κάνει την ανάγκη του. Μετά από λίγο όμως καιρό που πλημμυρίζει ό τόπος στο σκατό επειδή οι περισσότεροι από εμάς δεν καθαρίζουμε, η βόλτα μας παύει να είναι ευχάριστη.

 

Δημήτρης, εξ Αμπου Νταμπι ορμώμενος.

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΕΧΝΙΚΑ: Στροφή επί τόπου…

ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ….. Πιστεύαμε ότι κάτι κάναμε.

Δεν υπάρχει ‘Έλληνας που να μην έχει καταγράψει απογοήτευση στον τόπο του.

Το Ελληνικό Δημόσιο είναι ένας υπερτροφικός γίγαντας που ορισμένες περιόδους υποβάλλεται σε υποχρεωτική καταστολή δηλαδή…κοιμάται. Οι δυνάμεις που υπνώττουν μέσα του είναι τεράστιες. Από την εποχή του ενιαίου μισθολογίου θυμάμαι την απογοήτευση των επιστημόνων που με σιγανή φωνή έλεγαν ότι παίρνουν μισθό μικρότερο από την γραμματέα και την καθαρίστρια. Η σιγανή φωνή είχε κληρονομηθεί από την επτάχρονη δικτατορία που έκανε αρκετούς έλληνες μυστικοπαθείς και άλλους τόσους καταθλιπτικούς από την περιπέτεια οπισθοδρόμησης που μακροπρόθεσμα δημιούργησε η λεγόμενη ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ της επταετίας.

Η παραγωγική διαδικασία βασίζεται στην ιεραρχία. Οι διευθυντές και η επιλογή τους πρέπει να γίνεται με κριτήριο την αποδοτικότητά τους στους προηγούμενους βαθμούς. Δεν νοείται διευθυντής που σε θητεία τμηματάρχη να μην έχει ολοκληρώσει ούτε ένα έργο. Όταν τα προφανή κριτήρια δεν τηρούνται απογοητεύεται το σύνολο της δημοσιοϋπαλληλικής ιεραρχίας και εκτρέφονται οι «μηχανισμοί». Οι διάφορες θεσμικές ή εξωθεσμικές «εισηγήσεις, παρεμβάσεις και εγκρίσεις» που προηγούνται των υπηρεσιακών συμβουλίων, πρέπει να διαθέτουν αλλά και να ανταποκρίνονται στην έξωθεν καλή μαρτυρία.

Τόσο τα ορθά κριτήρια όσο και τα κατάλληλα πρόσωπα είναι γνωστά και αποδεκτά απ’ όλους τους ενδιαφερόμενους. Εργολάβοι, υπάλληλοι και πολιτική ηγεσία γνωρίζουν ποιοι είναι οι κατάλληλοι υπάλληλοι για τη δουλειά και ποιοι είναι οι κατάλληλοι για τα «παιχνίδια». Η κοινωνία δείχνει να έχει αποδεχθεί ως παθητικός θεατής την παράλληλη πραγματικότητα. Αποδέχεται την παράλληλη οικονομία, αποδέχεται ακόμη και την παράλληλη διοίκηση, παρακολουθώντας να κατρακυλάει σκαλί σκαλί την κάθοδο στην απαξία και την αναποτελεσματικότητα.

Τέλος, ποικιλώνυμες επιτροπές έρχονται να συμπληρώσουν το σκηνικό της περιφερόμενης παράλληλης συγκεντρωτικής διοίκησης, προκειμένου η ζωή του υπαλλήλου να αποκτά ποικιλία και ενδιαφέρον όχι μόνο εντός των τειχών της έδρας του, αλλά και «εκτός έδρας» όπου διεξάγονται τσιμπούσια και συνευρέσεις στην υπηρεσία της λεγόμενης αντικειμενικής συλλογικής κρίσης. Καγχασμοί … γενικώς.

Η ισχύουσα νομοθεσία ενθαρρύνει και μοριοδοτεί την φιλομάθεια του υπαλλήλου. Ποικιλώνυμα μεταπτυχιακά έχουν τεθεί στην υπηρεσία του ευγενούς αυτού σκοπού. Ποιος καθορίζει το πρόγραμμα την χρησιμότητα την αποδοτικότητα την σχέση των διδασκόντων με το αντικείμενο, αποτελεί αντικείμενο ειδικής έρευνας που εκφεύγει των ορίων του παρόντος. Αυτό που είναι ευρέως γνωστό είναι ότι τα μεταπτυχιακά αποτελούν την απογευματινή ενασχόληση πολλών φιλόδοξων υπαλλήλων που μέσω της ακαδημαϊκής γνώσης επιδιώκουν την προαγωγή. Εσχάτως φαίνεται πως η φιλομάθεια δεν θα πάει χαμένη. Τα υπουργεία επιτέλους στις επερχόμενες κρίσεις θα αποκτήσουν υπαλλήλους αγνώστου εξειδικεύσεως μεν, υψηλών ακαδημαϊκών προδιαγραφών δε.

Αν η απόκτηση ενός μεταπτυχιακού ή διδακτορικού τίτλου αποτελεί διοικητικό προσόν και μοριοδοτείται, τότε να τεθεί ως προϋπόθεση και για τους βουλευτές υπουργούς και πρωθυπουργούς. Στην ουσία, με τον τρόπο που λειτουργεί η δημόσια διοίκηση σήμερα, κάθε επί πλέον σπουδή ή ακαδημαϊκό προσόν μετά τον διορισμό και την μονιμοποίηση, αποτελεί μάλλον ύποπτο αποτρεπτικό στοιχείο παρά ενισχυτικό προσόν για μια προαγωγή. Με δεδομένο ότι η προσφορά εργασίας στο δημόσιο μετά το ενιαίο μισθολόγιο είναι σχεδόν εθελοντική, η εκπόνηση μεταπτυχιακών εργασιών και απόκτηση τίτλων εντός του υπηρεσιακού χώρου και χρόνου, αποδεικνύουν την πλημμελή άσκηση καθηκόντων στα πλαίσια του δημόσιου που σταθερά επικαλείται λειψανδρία και γι αυτό «αδυνατεί» να εκτελέσει αποτελεσματικά τα καθήκοντά του.

Αναμφισβήτητα στο δημόσιο τομέα υπάρχουν ευσυνείδητοι πατριώτες - υπάλληλοι που αδιαφορούν για το στενό κομματικό όφελος της ηγεσίας και προσφέρουν τα μέγιστα με την παρουσία τους και τη δράση τους για την υλοποίηση των στόχων και την απορρόφηση των χρηματοδοτικών προγραμμάτων. Οι επικεφαλής πολιτικοί, συνήθως «ανακατεύουν» τα προγράμματα, εντάσσουν και απεντάσσουν έργα, προσπαθώντας μέσω του εθνικού συμφέροντος να εξυπηρετήσουν και την επανεκλογή τους. Δεν είναι σπάνιο και μάλλον είναι ο κανόνας, σε έναν ανασχηματισμό οι επενδύσεις να «ξεκουβαλούν» στην ιδιαίτερη πατρίδα του υπουργού. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η όσο το δυνατόν υγιής λειτουργία του συστήματος διοίκησης, πρέπει να ενσωματώσει και τους «μηχανισμούς». Οι μηχανισμοί είναι σύνολο προσώπων και πολύπλοκων διαδικασιών κατά κανόνα άχρηστων, που χρησιμοποιεί η ηγεσία και οι περί την ηγεσία θεσμοθετημένοι και μη «παρατρεχάμενοι», προκειμένου να υπηρετηθεί η ταχεία διεκπεραίωση.

Κάθε εν ενεργεία μηχανισμός δημιουργεί αυτομάτως ένα αλτερ εγκο, το «άλλο πρόσωπο» που επικαλείται καλύτερη αποδοτικότητα και περισσότερη ηθική, προκειμένου να εξασφαλίσει την προοπτική δημιουργίας ενός νέου και αποδοτικότερου μηχανισμού. Το ασύλληπτο κομφούζιο της διοίκησης όπως περιγράφεται και κατά το μάλλον ή ήττον ασκείται στην Ελλάδα σήμερα, έρχεται να συμπληρώσει το ειδικό κεφάλαιο περί διαφθοράς και βεβαίως περί δικαιοσύνης. Αλλά περί αυτών θα ασχοληθούμε σε επόμενο σημείωμα μας.

GREEK ARCHITECTS συνεντευξη Στον Α. ΒΑΝΔΩΡΟ

http://www।greekarchitects।gr/tv.php?category=243&video=317#first_division

ΚΑΘΕ ΣΧΟΛΙΟ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΠΕΛΑΤΗΣ

Ευχαριστώ Φώτη

Από τη διαβούλευση για την κατάργηση των ελαχίστων αμοιβών:

( 20 Ιανουαρίου 2011, 23:00 Φώτης )

Εσύ που με αποκαλείς κλέφτη και λαμόγιο,

Μήπως είσαι εσύ που όσο φτιαχνόταν το σπίτι σου:

* είχα τις ευθύνες του μισού Ποινικού Κώδικα φορτωμένες στην πλάτη μου κι ας μην ήμουν καν ο κατασκευαστής ?

* τσακωνόμουνα για να γίνει μια δουλειά σωστή με τον κάθε αλμπάνη μάστορα που μου κουβάλαγες (επειδή δήθεν ήταν φθηνός).
* τσιγκουνευόσουν στα μπετά και τα σίδερα αλλά στα πλακάκια έδωσες ρέστα ?
* άκουγες τον φίλο, ξάδερφο, γείτονα, μπατζανάκη όλους τους άσχετους εκτός από εμένα ?

* Μήπως είσαι εσύ που όταν σου ήρθε η Πολεοδομία έτρεχες να σου βρω το κονέ στην Πολεοδομία να λαδώσεις και να σου καλύψω τις παρανομίες σου για να γλυτώσεις τα πρόστιμα ?

* που όταν έπεσες σε υπάλληλο μηχανικό που δεν τάπιανε φώναζες απελπισμένος «σε τι βλάκα πέσαμε » ?

* Μήπως είσαι εσύ που έσκασες 5000 Ε στον μεσίτη ενώ , τσιγκουνεύτηκες 300 Ε να πάρεις έναν μηχανικό να σε συμβουλέψει και τώρα χτυπάς το κεφάλι σου με την μούφα που πήγες κι αγόρασες ?

* Μήπως είσαι εσύ που εις γνώση σου αγόρασες κλεισμένο ημιυπαίθριο από τον χτες μπακάλη- σήμερα κατασκευαστή υπογράφοντας πλαστά συμβόλαια και σου φταίει ο μηχανικός ?

* Η μήπως είσαι κανένας δημόσιος υπάλληλος που στριμώχτηκε και βγάζει το άχτι του ?

Όποιος κι αν είσαι ,

Όταν το βράδυ πέφτεις για να κοιμηθείς , να σκέφτεσαι ότι το ταβάνι πάνω από το κεφάλι σου και της οικογένειάς σου στέκεται επειδή έχω κάνει καλά την δουλειά μου.

Και τότε πες μου πόση πρέπει να είναι η αμοιβή μου.

Arrived on time!

thanks dimitris

Contemporary sociologist !!!
---


10 στρατηγικές χειραγώγησης του κοινού
Ένα κείμενο του Noam Chomsky


1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί - πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα- αντίδραση- λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.
3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ´80 και ´90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.
4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ' ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.
5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος. Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.
7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ Π

---

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

«ΤΕΧΝΙΚΑ»

Το δημόσιο Σημειωματάριο του Αρχιτέκτονα

ΤΟΠΟΓΡΑΦΗΘΕΙΤΕ - κατα ΜΕΤΡΗΘΕΙΤΕ - ΑΝΑΜΕΤΡΗΘΕΙΤΕ

το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να σταθεροποιήσει …ούτε την έκτασή του.

Ασκώντας ευόρκως (;) και ευσυνειδήτως το επάγγελμα του αρχιτέκτονα, συνειδητοποίησα πώς η έκταση του οικοπέδου επί του οποίου θα έκτιζα την οικοδομή πολλές φορές ήταν ένα δευτερεύον μέγεθος.

Γι’ αυτούς που αγνοούν τον τρόπο άσκησης του επαγγέλματος οφείλω να διευκρινίσω πως ο αρχιτέκτονας ξεκινά από την καταμέτρηση του οικοπέδου, τον έλεγχο του τίτλου και των όρων και περιορισμών δομήσεως. Δράττομαι της ευκαιρίας να αναφέρω εδώ ότι: Το «κίνημα» της απονομής και κατάκτησης επαγγελματικών δικαιωμάτων ανά κλάδο έχει εσχάτως εκδηλώσει την τάση της αναζήτησης του καταλληλότερου επιστήμονος προκειμένου να καταμετρώνται τα οικόπεδα και τα αγροτεμάχια επακριβώς. Προ πενταετίας υπήρξε μια «γνωμοδοτική διατύπωση» ότι ο αρχιτέκτων ημπορεί να μετρά μόνο επίπεδα χωράφια και με «μικρές» κορδέλες διότι κατά κάποιο τρόπο του είναι αδύνατο να χρησιμοποιήσει τοπογραφικά όργανα ανεξαρτήτως τεχνολογίας και βεβαίως να τεντώσει την κορδέλα λόγω πιθανώς σωματικής αδυναμίας.

Αντιπαρέρχομαι το άστοχο του αλληλοευτελισμού των ειδικοτήτων διότι ο επιστήμων διδάσκεται την διαδικασία της συνεχούς προσέγγισης της γνώσης και της εμβάθυνσης και όχι την απλή εφαρμογή μεθοδολογιών. Αν δεν ίσχυε η αυτοεκπαίδευση του επιστήμονα στις νέες τεχνολογίες και τις εξελίξεις των, τότε κάθε ολίγα έτη που η επιστήμη καταργεί την προγενέστερη μεθοδολογία θα είχαμε στρατιές συνταξιούχων. Ειδικότερα το ζήτημα της καταμέτρησης προκειμένου περί αρχιτεκτονικής αποτυπώσεως, αποτελεί μια υψηλού επιπέδου διαδικασία όπου αναπαράγεται -μέσω της μέτρησης σχεδίασης διάγνωσης και ερμηνείας- το παρελθόν που αποτελεί καθήκον και υποχρέωση του πολιτισμού μας. Η αρχιτεκτονική αποτύπωση βεβαίως και δεν αποτελεί τυπική μετρητική διαδικασία. Προϋποθέτει την συνεπή γνώση της ιστορίας και της κατασκευής καθώς και ιδιοτήτων των υλικών, αρμών διακοπής εργασιών κλπ. Αλλά δεν ομιλούμε περί αυτού. Ομιλούμε περαιτέρω περί της αρχιτεκτονικής σύλληψης και της προσαρμογής στη γη καθώς και των συνακόλουθων διαμορφώσεων που στην τρικυμιώδη εποχή μας τείνουν να αποτελέσουν νέα ειδικότητα ανεξάρτητη και ξεπερασμένη αρχιτεκτονικά. Ομιλώ βεβαίως για την «ειδικότητα» περί των διαμορφώσεων πλατειών και δενδροφυτεύσεων και κατασκευής αναβρυτηρίων που εξ αφορμής της η νομοπαρασκευαστική τέχνη και επιστήμη που ασκείται στα υπουργεία τείνει να απολέσει κάθε έννοια αυτοσεβασμού.

Επανερχόμεθα, να ασχοληθούμε εδώ με τον τίμιο εργάτη - αρχιτέκτονα του σχεδιαστηρίου που: Οφείλει να αποδείξει ότι δύναται να εξασφαλίσει την αποδοτικότερη επένδυση, χωρίς το κάλος η αισθητική και η λειτουργικότητα να αποβαίνουν εις βάρος των προθέσεων του επενδυτή – πελάτη, που δικαίως αποζητά το μέγιστο κέρδος, το οποίο ενδέχεται να υπαγορεύεται από την πολλές φορές κοντόφθαλμη και μονοδιάστατη προοπτική του γρήγορου κέρδους.

Πολλές φορές ο αρχιτέκτων θα πιεσθεί να τανύσει - το οικόπεδο ώστε να το καταστήσει μεγαλύτερο από το πραγματικό, ούτως ώστε να επιτύχει τα μεγέθη της εκμετάλλευσης που ήδη στο καφενείο έχει πληροφορηθεί ο ιδιοκτήτης. Οι αρμόδιοι του «καφενείου» οι λεγόμενοι κράχτες ή μεσίτες των δουλειών, ειδικεύονται στην άγρα πελατών με τον παραδοσιακό ανατολίτικο τρόπο της προξενήτρας, ταυτίζοντας την παρανομία και την υπέρβαση των κανόνων με τα ειδικά προσόντα του επαγγελματία που λανσάρουν.

Προτείνουν τον «μηχανικό» που έχει τον τρόπο του. Είτε να τανύζει τα οικόπεδα είτε να «κερδίζει όροφο» στην κατηφόρα. Τέτοια προσόντα συνήθως είναι ασυμβίβαστα με την αναγεννησιακή παρουσία και διαδρομή των αρχιτεκτόνων …αλλοίμονο.

Η τάνυση οικοπέδων και οικοδομών προκειμένου να ταλαιπωρούνται οι συνεπείς επαγγελματίες δεν διδάσκονται στο πολυτεχνείο. Ματαίως προσπάθησα να πείσω σ όλη τη διάρκεια της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας ότι το οικόπεδο πρέπει είτε να ορίζεται από τρίγωνα είτε από συντεταγμένες προκειμένου το σχήμα του να αναπαράγεται τρισδιάστατα κατά μονοσήμαντο τρόπο. Ουδέποτε μου προσκόμισε ιδιοκτήτης – υποψήφιος πελάτης τοπογραφικό που να είναι ανασχεδιάσιμο. Το ανασχεδιάσιμον αποτελούσε ταμιείον και περιουσία του πρώτου τοπογραφήσαντος, προκειμένου ο πελάτης να επανακάμψει εις τον “πάγκο” του πρώτου μετρήσαντος.

Αργότερα, «πληροφορήθηκα», από πελάτη μου, ότι το κτίριο κατά την κατασκευή τανύζεται κατ έθιμο μέχρι κάποιου ποσοστού και καθίσταται μεγαλύτερο του απεικονιζόμενου εις τα σχέδια. Τούτα δε τα περί τανύσεων, ανεπτύχθησαν εθιμικά προ της περιόδου των ημιυπαιθρίων όπου στην τάνυση προστέθηκε το κλείσιμο ημιυπαιθρίων ως νέα αφετηρία της «κερδοσκοπίας» περί την ανοικοδόμηση.

Όταν σε ανύποπτο χρόνο ανέφερα το πρόβλημα των μεγεθυμένων αγροτεμαχίων έλαβα την αυθόρμητη απάντηση: Αν προσπαθήσεις να μετρήσεις την έκταση βάσει συμβολαίων, η Άνδρος η Τήνος και η Μύκονος αποτελούν συνδεδεμένα και αλληλεπικαλυπτόμενα νησιά.

Μήπως αδικώ το κράτος που ναι μεν απέτυχε να μετρήσει την έκταση του με την κτηματογράφηση, αλλά έστω κατάφερε να καταμετρήσει τα ελαιόδεντρά του ή τα ζώα του. Ορμώμενος από αγροτική περιοχή είχα την ευκαιρία να απορήσω την δεκαετία του 80 από την έννοια της επιδοτούμενης πολιτικά αγελάδας. Σύμφωνα με τον νομοκτηνίατρο, η μέτρηση των επιδοτούμενων αγελάδων άρχιζε από ένα νούμερο μεγαλύτερο του μηδενός συνήθως τρία. Μάλλον επρόκειτο περί πολιτικής εντολής εικάζω αυθαιρέτως. Αντιστοίχως ο αριθμός των ελαιοδέντρων προς επιδότηση, καθορίζετο από την σχέση του ελαιοπαραγωγού με την εκάστοτε εξουσία και όχι από την αριθμητική. Ούτε τα ζώα ούτε τα ελαιόδεντρα ούτε τα χωράφια κατάφερε αυτό το κράτος να καταμετρήσει. Συμπερασματικά: Ζούμε λοιπόν σ’ ένα κράτος που δεν έχει μέχρι σήμερα καταφέρνει να καταμετρηθεί το κτηματολόγιο, το μητρώο των μνημείων ο αριθμός των μεταναστών ο αριθμός των αυθαιρέτων, όλα αποτελούν εκτιμήσεις. Μήπως πρέπει επί τέλους να μετρηθούμε πριν αναμετρηθούμε.

Ευάγγελος Λυρούδιας

Δρ. Μηχανικός ΕΜΠ

Αρχιτέκτων Μηχανικός ΕΜΠ

I don't care what you say about me, as long as you say something about me, and as long as you spell my name right.

George M.Cohan

Is this true I wonder !!!!

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ και Δημοσιογραφισμος ... Λατρεύω τις λεπτές διαφορές των εννοιών.

Η τρέλλα του Μεγαλείου .. La Folie des grandeurs ενα ανεπαναληπτο φιλμ με απόλυτη εφαρμογή στην καθημερινοτηταα της παρ ημίν 4ης εξουσίας.