ΣΑΔΑΣ- ΠΕΑ ΣΤΟ ΛΟΥΤΡΑΚΙ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΕΔΡΕΙΩΝ

14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009

A wise man will make more opportunities than he finds

“Francis Bacon”

ΟΔΟΣ Γ.Παπανδρέου Καστρί.

Τό κρασπεδόρειθρο:

Η καταπάτηση του ρείθρου έχει γίνει καθημερινή εμβαλωματική πρακτική. Εκτός του ότι εμποδίζει την απορροή των ομβρίων , εμποδίζει την μηχανική σκούπα, εκ κατασκευής προκαλεί. Η κατακόρυφη τομή στο ακρο της "ραμπας" αποτελεί καταστροφέα των ελαστικών των αυτοκινήτων. Η δέ σωλήνα αποστράγγισης λόγω άνωσης "σηκώθηκε" για να μην λειτουργήσει ούτε το αρχικό διάστημα πρίν "στομώσει" από τα φερτά της γειτονικής οικοδομής.

Οταν οι κατασκευές αυτές πραγματοποιούνται κυριολεκτικά στην εξώπορτα της πρωθυπουργικής κατοικίας, αποκτούν συμβολικό χαρακτήρα. Δεν έχω μελετήσει ακόμη το ειδικό βιβλίο για τους ποδηλατόδρομους της κ. Μπιρμπίλη- Υπουργου φαντάζομαι ότι αν περιέχει τεχνικά στοιχεία θα προβλέπει πως προκείμένου να πραγατοποιήσουμε τους ποδηλατόδρομους δεν καταπατούμε το οδόστρωμα με την εικονιζόμενη προχειρότητα.

 

FW: ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ JOSE A. ACEBILLO

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΟΡΥΒΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΛΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΛΑΝΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ JOSE A. ACEBILLO ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ κ. Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

 

 

 

 

Με αφορμή το θόρυβο που προκλήθηκε από την παρουσία και προβολή του Καταλανού Αρχιτέκτονα José A. Acebillo από τον πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου, τόσο στη προεκλογική περίοδο (ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ) όσο και κατά την έναρξη της πρωθυπουργικής θητείας στην ΗΛΕΙΑ και το Θαλάσσιο μέτωπο της Αττικής, ο ΣΑΔΑΣ – Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων (ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ) επιθυμεί να συμβάλει στην νηφάλια τοποθέτηση του θέματος.

Ο μακροχρόνιος αποκλεισμός των Ελλήνων Αρχιτεκτόνων από την αναπτυξιακή διαδικασία και η θεσμική ασυναρτησία που χαρακτηρίζει την άσκηση του επαγγέλματος του Αρχιτέκτονα στην Ελλάδα, δημιουργούν το υπόβαθρο για τις πικρίες, τις διαμαρτυρίες και τα επικριτικά σχόλια που εκφράζονται από τους συναδέλφους αλλά και από μερίδα των ΜΜΕ.

Αν ο Πρωθυπουργός της χώρας αναβίβαζε την Αρχιτεκτονική και τον περιβαλλοντικό σχεδιασμό σε πρώτη πολιτική προτεραιότητα, θα αποτελούσε αναμφισβήτητα ενδιαφέρουσα προοπτική για τον κλάδο των Αρχιτεκτόνων, ανεξάρτητα αν αναφερόταν σε Έλληνες ή σε συναδέλφους του εξωτερικού.

Όμως η προαναγγελία της συνεργασίας του πρωθυπουργού με τον Καταλανό Αρχιτέκτονα, προέκυψε στη Δ.Ε.Θ. απρόκλητα και αιφνιδιαστικά, με αφορμή ερώτηση σχετική με τον περιορισμό της κρατικής σπατάλης και τότε εκφράστηκαν οι πρώτες «απορίες» εκ μέρους των Ελλήνων Αρχιτεκτόνων.

Οι Έλληνες Αρχιτέκτονες δεν αντιδρούν φοβικά. Ταυτόχρονα όμως, αμφισβητούν τους μεσσίες. Πολλοί Έλληνες επιστήμονες σταδιοδρομούν και διακρίνονται στο διεθνή χώρο. Αντιστοίχως θεωρούμε χρήσιμο και ωφέλιμο να ενισχύεται και να ενθαρρύνεται ο διεθνής προβληματισμός γύρω από τα θέματα του σχεδιασμού που μας απασχολούν στο εσωτερικό, χωρίς να παραβλέπουμε το ότι η γνώση των τοπικών συνθηκών και η αξιοποίηση του ντόπιου επιστημονικού δυναμικού, είναι δεσμευτικές παράμετροι ενός επιτυχημένου σχεδιασμού.

Μέχρι σήμερα η πολιτεία δεν είχε αποφασίσει για το αν η Αρχιτεκτονική, η Πολεοδομία, και η Χωροταξία αποτελούν ώριμες επιλογές της. Απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι η διατύπωση και η θεσμοθέτηση εθνικής πολιτικής για την Αρχιτεκτονική και τον περιβαλλοντικό σχεδιασμό εκκρεμούν από μακρού χρόνου. Παράλληλα πολλά σχέδια πολεοδόμησης εκκρεμούν, ανεξόφλητα και ανεφάρμοστα, έχοντας καταστεί σε πολλές περιπτώσεις ανεπίκαιρα. 

Εφόσον η νέα κυβέρνηση πράγματι επιθυμεί να εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες άσκησης της Αρχιτεκτονικής και συνεπώς να προωθήσει την εμπέδωση του περιβαλλοντικού σχεδιασμού στον τόπο μας, οφείλει να αναδείξει και να στηρίξει θεσμούς όπως τη διεξαγωγή πανελλήνιων ή και διεθνών αρχιτεκτονικών διαγωνισμών. Ο ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ έχει διατυπώσει προτάσεις και τροποποιήσεις του θεσμικού πλαισίου  διεξαγωγής των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών και θεωρούμε επιτακτική ανάγκη την υιοθέτηση τους ώστε να μπορέσουμε να καταλήξουμε σε ένα αξιοκρατικό και αξιόλογο αποτέλεσμα για έργα τέτοιας εμβέλειας. Οι Αρχιτέκτονες επιθυμούν να συνεργασθούν θεσμικά και να συμβάλουν ενεργά προς αυτή τη κατεύθυνση. Είμαστε σε θέση να διαβεβαιώσουμε ότι τότε τα πάντα θα είναι καλύτερα.

 

 

ΦΟΒΙΚΗ ...ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οχι στη φοβική αντίδραση. Ταυτόχρονα όχι στους μεσσίες. Η σωστή ανάμειξη της διεθνούς εμπειρίας με την απαραίτητη γνώση των τοπικών συνθηκών είναι ο μόνος τρόπος γιά μιά επιτυχημένη 'εκβαση των παγωμένων -λόγω χρόνιας πολιτικής ανικανότητας -εξελίξεων.

Οι έλληνες που εξέβρασε και εξόρισε το σύστημα της ντόπιας καθυστέρησης και υπανάπτυξης σταδιοδρομούν στον ευρωπαικό χώρο άνετα. Δεν μπορούμε αντίστοιχα να καταδικάσουμε άκριτα τις ενέσεις διεθνικότητας που θεραπευτικά μας χορηγούνται - επιβάλλονται. Πιστεύουμε στο δυναμικό που παράγουν τόσο τα ελληνικά όσο και τα ευρωπαικά πανεπιστήμια.

Τέλος για τους αθεράπευτα συνέλληνες:

http://www.fhw.gr/chronos/projects/fragokratia/gr/webpages/ath_kata_gen.html

Σύντομα όμως οι Καταλανοί από απλοί μισθοφόροι μετατράπηκαν σε επικίνδυνους εχθρούς, διαπράττοντας λεηλασίες στον ελληνικό χώρο. Ο Gautier de Brienne, τελευταίος γάλλος δούκας της Αθήνας, φιλοδοξώντας να επεκτείνει τα σύνορά του χρησιμοποίησε την Καταλανική Εταιρεία (compagnia), για να επιτύχει το σκοπό του, χωρίς όμως στο τέλος να καταβάλει την προσυμφωνημένη αμοιβή. Η σύγκρουση δεν άργησε να έρθει. Ύστερα από τη νίκη τους το 1311 στη μάχη του Ορχομενού της Κωπαΐδας, οι Καταλανοί κατέλαβαν τη Θήβα και μετά την Αθήνα, καταλύοντας τη φραγκική κυριαρχία και εγκαθιδρύοντας την καταλανική. Στην προσπάθειά τους να βρουν έναν ικανό αρχηγό, μετά τη δολοφονία του ηγέτη τους Ρογήρου de Flor, απευθύνθηκαν στο Φρειδερίκο Β', βασιλιά της Σικελίας. Ο τελευταίος, προκειμένου να ασκεί έλεγχο στο δουκάτο των Αθηνών, τοποθέτησε τον πεντάχρονο γιο του Μαμφρέδο επικεφαλής της Εταιρείας με γενικό επίτροπο στην Ελλάδα τον Berenguer Estagniol, γεγονός που ενίσχυσε σημαντικά τη θέση των Καταλανών στο δουκάτο.............

Αυτά πρός το παρόν

PAPANDREOU kai ARXITEKTONIKH

Η ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ....(out of the blue)

Ν. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ («FREE SUNDAY»): Κύριε Πρόεδρε, ένας από τους επιμέρους στόχους του δικού σας σχεδίου των 100 ημερών είναι ο περιορισμός της κρατικής σπατάλης. Με ποια συγκεκριμένα μέτρα θα πετύχετε και μάλιστα σε τόσο σφιχτό χρονικό διάστημα, εκεί όπου σημειωτέον απέτυχαν όλες οι κυβερνήσεις από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους; Ευχαριστώ.

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Ακριβώς επειδή είναι ένα χρονίζον πρόβλημα, κάποια στιγμή πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Τώρα είναι η ώρα. Έχουμε τη βούληση και έχουμε και συγκεκριμένα μέτρα και συγκεκριμένο πρόγραμμα, από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, από την υπογραφή του υπουργού στο διαδίκτυο, από την προγραμματική μας διαδικασία για προϋπολογισμούς τριετίας, από τη λογοδοσία, όπου κάθε εξάμηνο θα αξιολογούνται οι διαδικασίες και οι επενδύσεις, να βρούμε και πού είναι οι σπατάλες, και πώς θα τις χτυπήσουμε. Είναι μια σειρά από μέτρα, τα οποία έχουμε ανακοινώσει.

Εγώ θέλω να πω το εξής: ότι πράγματι, το ζήτημα δεν είναι μόνο πού θα βρούμε τα έσοδα. Λεφτά υπάρχουν. Φορολογικό σύστημα, με αναμορφωμένη μορφή, ώστε να είναι δίκαιο, αλλά να έχουμε και περισσότερα έσοδα. Πόροι από το Κοινοτικό Πλαίσιο και από την Κοινότητα ευρύτερα. Από τον δημόσιο πλούτο, τη δημόσια γη, όχι με τη λογική του Βατοπεδίου βεβαίως, με μια σωστή αξιοποίηση, με σεβασμό αυτού του δημόσιου πλούτου. Το ανθρώπινό μας δυναμικό, το οποίο μπορεί να κινητοποιηθεί και να βοηθήσει, να αξιοποιηθεί, για να λειτουργήσει καλύτερα και η Διοίκηση, και πιο ανταγωνιστικά οι επιχειρήσεις μας.

Έχουμε λοιπόν τις δυνατότητες των πηγών, αλλά έχουμε και τις δυνατότητες να σπάσουμε αυτή τη σπατάλη, για την οποία σας μίλησα. Σας έδωσα πολλά παραδείγματα σπατάλης. Υπάρχουν και πολλά ακόμα, τα οποία όμως δεν έχουν μέχρι σήμερα από την κυβέρνηση αυτή αντιμετωπιστεί, διότι δεν είχε την πολιτική βούληση. Δεν είναι τεχνοκρατικό το ζήτημα. Μπορεί να υπάρχουν και τεχνοκρατικά ζητήματα. Το θέμα δεν είναι να βρούμε τις τεχνοκρατικές λύσεις. Αυτές θα τις βρούμε από τους καλύτερους τεχνοκράτες, τους καλύτερους ειδικούς που έχει η χώρα μας, ή και διεθνώς. Το θέμα είναι να υπάρχει βούληση.

Εγώ θα σας πω, παραδείγματος χάρη, στο θέμα της χωροταξίας που μας ταλαιπωρεί, ή στο θέμα των δασών και των πόλεων. Πριν από δύο εβδομάδες, πήρα τον Acebillo τηλέφωνο. Ο Acebillo είναι ένας μεγάλος πολεοδόμος αρχιτέκτονας, ο οποίος ουσιαστικά οργάνωσε όλη τη Βαρκελώνη. Δεν ξέρω πόσοι έχετε πάει στη Βαρκελώνη μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Έφτιαξε τη Βαρκελώνη μία από τις πιο όμορφες πόλεις, όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά παγκοσμίως. Και του είπα: θέλω να φτιάξεις μια Διεθνή Επιτροπή Προσωπικοτήτων, διότι αύριο ενδέχεται ο Ελληνικός λαός να μου δώσει την εντολή, και θέλω τη δική σου σοφία, εμπειρία και γνώση, μαζί βεβαίως πάντα με ικανούς Έλληνες ειδικούς, για να δούμε τα θέματα χωροταξίας, δασών, πόλεων. Και μου είπε, ναι. Και μου έχει πει και ονόματα, και μου έχει πει και χρονοδιάγραμμα.

Αυτά είναι τα απλά. Το θέμα είναι η βούληση. Και τη βούληση την έχουμε. Να έχουμε τους καλύτερους και να χτυπήσουμε εκεί όπου άλλοι φοβήθηκαν, φυγομάχησαν, διότι δεν ήθελαν να τα βάλουν με κάποια μικρότερα ή μεγαλύτερα συμφέροντα.

Κ. ΗΛΙΑΔΗΣ (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ): Κύριε Πρόεδρε δυο πολύ σύντομες απαντήσεις για δυο πολύ συγκεκριμένα θέματα που αφορούν στην πόλη. Η προκήρυξη των εκλογών διέκοψε ή έχει αναστείλει προς το παρόν την πορεία ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ. Θέλω να μου πείτε αν γίνετε κυβέρνηση εάν θα συνεχίσετε αυτή την διαδικασία ή αν διαφωνείτε με αυτή την προοπτική.

Και μιας και είμαστε στη Διεθνή Έκθεση, προ μιας εβδομάδος ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε από αυτό το βήμα την απόφαση της κυβέρνησης να μετεγκατασταθεί η ΔΕΘ σε μια περιοχή κοντά στη Σίνδο. Αν σας βρίσκει σύμφωνο αυτή η απόφαση και αν δεσμεύεστε να χρηματοδοτήσετε αυτό το εγχείρημα ώστε να ολοκληρωθεί ως το 2012 που η πόλη γιορτάζει την 100^η επέτειο ενσωμάτωσης στον εθνικό κορμό. Ευχαριστώ.

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Για το πρώτο πιστεύω ότι δεν αρκεί μια εξαγγελία, που έγινε και πέρσι, έγινε και φέτος. Αυτό το οποίο χρειάζεται, γιατί έχω έρθει πολλές φορές εδώ στη ΔΕΘ, και έχει σχέση και με τη Θεσσαλονίκη, είναι ποια είναι η ταυτότητα αυτής της πόλης, ποια είναι η ταυτότητα αυτής της Έκθεσης.

Σε αυτό το ερώτημα δεν θα απαντήσω εγώ, ούτε θα κάνουμε δουλειές του ποδαριού, λέγοντας να γίνει το ένα και το άλλο. Θα ζητήσουμε από τους καλύτερους διεθνώς, να μας πουν το ρόλο και την ταυτότητα που μπορεί να αναπτύξει αυτή η πόλη. Και πάνω σε αυτή τη βάση, θα γίνει η μελέτη για την μετεγκατάσταση, η οποία θα στηρίξει αυτό το νέο ρόλο για την πόλη, που θέλουμε να είναι πραγματικός, και όχι απλώς εξαγγελίες και λόγια, όπως όλα αυτά τα χρόνια, περί «πρωτεύουσας των Βαλκανίων» και τα λοιπά.

Θα δούμε ακριβώς ποιες είναι οι ανάγκες, ποιες είναι οι δυνατότητες και θα επενδύσουμε σε αυτό, για να μπορέσουμε να κάνουμε πράξη αυτό που ζητούν εδώ και χρόνια οι Θεσσαλονικείς, αλλά και όλοι η Μακεδόνες.

Στο άλλο ερώτημα, είμαστε αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση των υδάτινων πόρων. Και μάλιστα τώρα, με τις κλιματικές αλλαγές. Είναι ένας πολύτιμος πόρος, ένα δημόσιο αγαθό, το οποίο πρέπει να προστατεύσουμε.

EXPLICIT τίτλοι & IMPLICIT πασουμάκια

Ορισμένοι αγαπούν τους φλύαρους τίτλους. Προσεχώς...

ΤΡΕΧΟΝΤΑ ...ΘΕΜΑΤΑ

Edelweiss

http://www.independent.co.uk/opinion/commentators/daniel-howden-victory-demonstrates-that-greek-politics-is-stagnant-1797766.html

 

Daniel Howden: Victory demonstrates that Greek politics is stagnant

When a party leader with every possible advantage staggers to victory at the third time of asking, trailing two election defeats in his wake, it's clear that politics have stagnated in Greece. George Papandreou has finally succeeded in following his father and grandfather in becoming prime minister but it's an empty victory that will be met with little enthusiasm.

The seeds of conservative Costas Karamanlis' defeat: corruption, incompetence, timidity and a sickly economy are nearly identical to the factors that spurred him to power five years ago. Then he was ousting the ruling socialists whose cronyism and inefficiency after more than a decade and a half in power he was supposed to purge.

Greece's two political tribes, Pasok and New Democracy, have emerged as bankrupt both in terms of their ideas and credibility in a muted election campaign that has done nothing to excite a disenchanted public.

Not even the high stakes gamble of a snap election midway through his second term and a sudden bout of truth-telling in which Mr Karamanlis warned of austere times ahead could reignite interest.

Instead the quietly-spoken Mr Papandreou has won by default. His greatest challenge has been to retain the leadership of his own party, a coup achieved largely by being less unpleasant than the colleagues that moved against him.

Greece will finally get to see whether the former foreign minister whom they have never found convincing as a leader can surprise them. He has many admirers abroad where his US-educated English and Scandinavian social democratic politics have afforded him disproportionate status.

However, with public finances in an appalling state and Greece's exports and service sector as stagnant as its politics, he has almost no room for manoeuvre.

The underlying cause of the violence and riots that rocked Greece have not gone away and few of those involved will be persuaded to drop their nihilistic approach by yesterday's result.

The improved performance of smaller parties such as the greens and the neo-fascist LAOS highlight the desire for a scapegoat to explain the falling standard of living, and a belated realisation that development has come at an almighty cost to the country's extraordinary natural wealth. Unless Mr Papandreou can reach out to the progressives beyond the boundaries of Pasok and reinvigorate national politics the large army of the disaffected could paralyse the country once more.

 

Thought for the Week:

"Coming together is a beginning, staying together is progress, and working together is success."

Henry Ford

 

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ....ΛΑΙΚΗ ΣΟΦΙΑ

Καλοχαιρέτα τον πεζό όταν καβαλικέψης, για να σε

χαιρετά κι' αυτός όταν θα ξεπεζέψεις

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Υ/Γ Στό "όταν" γιά τους ομιλούντες την κρητικήν γράφε "όντε" γιά λόγους ευφωνίας.

ΓΙΑ ΕΝΑΝ «ΠΡΑΣΙΝΟ» ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ

«Αληθές είναι μόνο το ατομικό, καθίσταται όμως κατανοητό δια του γενικού». Σοφή κουβέντα του Max Weber. Αυτή η κοινωνιολογική θεώρηση της ανθρώπινης σκέψης και δημιουργίας, δίδει αξία στην έννοια «παράδειγμα» και ταυτόχρονα θεωρητική διέξοδο σ’ αυτούς που αναζητούν το καλύτερο και το ορθότερο.

Έργο της επιστήμης είναι να κατανοεί και να ερμηνεύει, όχι να κρίνει ή να διαβαθμίζει και να κατηγοριοποιεί τα φαινόμενα. Η επιστήμη και η τεχνολογία αναζητούν την τελειοποίηση των εμπειρικών μεθόδων και διακινδυνεύουν μέσω της ειδίκευσης να θυσιάζουν την προσωπικότητα και να μετατρέπουν το επιστήμονα από διανοούμενο σε απλό εργάτη.

Κατά τον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό, πριν την πρόσφατη βεβιασμένη τροποποίησή του τον Ιούλιο του 2009, ορίζεται: «Υπόγειο είναι ο όροφος ή τμήμα ορόφου, του οποίου η οροφή βρίσκεται έως 1,50 m ψηλότερα από την οριστική στάθμη του εδάφους». Σήμερα, προκειμένου να επιβληθεί μια νέα… τάξη στην οικοδομική δραστηριότητα, το 1,50 περιορίστηκε σε 0,80 m.

Η Ελλάδα είναι χώρα κεκλιμένη. Δηλαδή δεν έχει καμία σχέση με το Τέξας, που είναι επίπεδο. Κατά συνέπεια, όταν κατασκευάζουμε μια οικοδομή στην Ελλάδα, δηλ. συνήθως σε κεκλιμένο έδαφος, είτε εμπρός (κατάντη) ο όροφος θα προκύψει παράνομο υπόγειο- κατά νόμο ισόγειο- είτε πίσω (ανάντη) εν’ επιχώσει ισόγειο. Μεταξύ των δύο, προτιμητέο είναι σχεδόν πάντα το πρώτο καίτοι παράνομο. Οι μη ειδικοί «μεσίτες», διαφημίζουν και ισχυρίζονται ότι λόγω της κλίσης του οικοπέδου «κερδίζετε όροφο». Ο νομοθέτης, βέβαια, προβλέπει τη δυνατότητα της σολομώντειας λύσης: ούτινος τμήματος η οροφή βρίσκεται έως 80 cm υπεράνω της οριστικής στάθμης του εδάφους είναι υπόγειο και ούτινος προεξέχει υπεράνω των 80 cm είναι πλέον ισόγειο. Δηλαδή, προσμετρά στο Σ.Δ., είναι κύριος χώρος και φορολογείται ανάλογα. Η γραφειοκρατική πολυπλοκότητα αποτελούσε πάντα καταφύγιο των ολιγοφρενών προκειμένου να ενισχύουν την παντοκρατορία των βλακών στο δημόσιο βίο.

Υπάρχει βέβαια η λύση της βαθμιδωτής προσαρμογής στο έδαφος, όπου κάθε 2 μέτρα ανάπτυξης κατόψεως, κατά την κεκλιμένη πλευρά του οικοπέδου, θα τοποθετούνται σκαλιά προκειμένου από επίπεδο σε επίπεδο να εξασφαλίζεται η τήρηση του νόμου. Έτσι, όμως, προκύπτει σπίτι, μη λειτουργικό έως ακατοίκητο, πλην όμως νόμιμο.

Αυτή η κατεύθυνση των αλλαγών και των τροποποιήσεων του ΓΟΚ είναι πρακτικώς και φιλοσοφικώς άκριτη και ανιστόρητη χωρίς αρχιτεκτονική και περιβαλλοντική διάσταση. Προέρχεται από ανθρώπους που μάλλον «ναρκοθετούν» την ανοικοδόμηση, προκειμένου να δημιουργήσουν ενόχους για να επακολουθήσει ο προσπορισμός οφέλους στο πλαίσιο της υπανάπτυξης και της παράλληλης οικονομίας. Θα αποπειραθούμε λοιπόν να δώσουμε ένα παράδειγμα της νοοτροπίας που θα έπρεπε να διέπει έναν περιβαλλοντικά προσανατολισμένο Οικοδομικό Κανονισμό.

Για να κατασκευάσουμε ένα υπόγειο σε κεκλιμένο οικόπεδο, πραγματοποιούμε εκσκαφή ευρύτερη κατά 1,20 m τουλάχιστον. Σύμφωνα με τον νόμο, μετά την κατασκευή του τοιχείου του υπογείου, την στεγάνωση και την αποστράγγιση, το σκάμμα που προαναφέρθηκε πρέπει να επαναπληρωθεί καταλλήλως κατά 1,50 m σύμφωνα με τον προηγούμενο ΓΟΚ ή κατά 2,20 m σήμερα, ώστε να καταστεί νόμιμο.

Εάν η επαναπλήρωση αυτή -μπάζωμα- δεν πραγματοποιηθεί, δίδεται στην οικοδομή ένας χώρος κατ’ επέκταση του υπογείου, απολύτως χρήσιμος για πολλούς λόγους. Η στεγάνωση, εφόσον δεν έρχεται σε επαφή ο τοίχος με το έδαφος, αποφεύγεται. Ο διάδρομος που δημιουργείται μπορεί να φιλοξενεί φρεάτια ομβρίων και ακαθάρτων, εκτός κατοικίας, επισκέψιμα και ελεγχόμενα. Ο ίδιος χώρος μπορεί επίσης να φιλοξενήσει απλώστρες, ξύλα για το τζάκι, σπίτια για κατοικίδια και ταυτόχρονα, λόγω γεωμετρίας, ένα καλό εξαερισμό του υπόγειου που θα έχει εκεί τα παράθυρα και τις πόρτες πρόσβασης σ’ αυτόν. Ανάλογα, δε, με το είδος του εδάφους, είναι δυνατόν να μην χρειάζεται καν τοιχείο αντιστήριξης. Αν κατά την εκσκαφή υπάρχει βράχος, με κατάλληλη διακόσμηση και φωτισμό, μπορεί να προκύψει ένας ωραιότατος αισθητικά και λειτουργικά χώρος. Η πρόσβαση του ισογείου στον κήπο, υπεράνω του υπό συζήτηση χώρου, εξασφαλίζεται με διαδρόμους- γέφυρες.

Ό,τι περιγράφηκε παραπάνω, είναι απολύτως παράνομο, παρότι απολύτως λογικό. Συνεπώς, δεν τίθεται μόνο το φιλοσοφικό ερώτημα αν «το νόμιμο είναι ηθικό», αλλά και αν «το νόμιμο είναι πάντοτε λογικό». Σήμερα, πλέον, ό,τι σχεδιάζουμε πρέπει να είναι και περιβαλλοντικά ορθό. Αν η νομοθεσία υπαγορεύει την κατανάλωση ενέργειας τη στιγμή που ο περιβαλλοντικός σχεδιασμός μπορεί να το αποτρέψει, τότε η νομοθεσία είναι περιβαλλοντικά εσφαλμένη και πρέπει να αναθεωρηθεί. Για παράδειγμα, η απομάκρυνση των ομβρίων υδάτων με άντληση είναι περιβαλλοντικά εσφαλμένη επιλογή εάν μπορεί να πραγματοποιηθεί με βαρύτητα.

Για να επανέλθουμε στην εισαγωγή: μέσω της περιβαλλοντικής ευαισθησίας οδηγηθήκαμε στη διατύπωση ενός αληθούς ατομικού παραδείγματος. Η γενίκευση υπαγορεύει την περιβαλλοντική αναθεώρηση του ΓΟΚ. Η κοινωνία, που θεωρεί τον πολίτη άγριο θηρίο και προσπαθεί να τον περιορίσει με τη νομοθεσία, σήμερα πια … στραβά αρμενίζει. Ο πολίτης θα διεκδικήσει το συμφέρον του, εάν αυτό το προσδιορίζει η ανάγκη. Οι ημιυπαίθριοι χώροι και οι αυθαιρεσίες περί τη δόμηση υπαγορεύθηκαν από διαφόρων τύπων ανάγκες. Η κοινωνία τις χαρακτήρισε «λογικές», γι’ αυτό και τις ανέχθηκε. Στο μεταξύ, όμως, η κοινωνία απώλεσε νομοθετημένες αξίες που διαβάζουμε στο Βιβλίον Δεύτερον της Εξαβίβλου του Αρμενόπουλου περί οικοδομής οίκων, περί απόψεως θαλάσσης (εδάφιο 47), περί κατοπτείας, περί απόψεως ορέων («Την επί τα όρη άποψιν ου δύναταί τις κωλύειν…»). Πολλές από αυτές τις απλές αλήθειες- οδηγίες εγκαταλείφθηκαν στο βωμό της αστικοποίησης και αντικαταστάθηκαν με εν’ πολλοίς ανούσιους σχολαστικισμούς.

δελτιο τυπου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

 

 

ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ

 

«Πολιτικές απασχόλησης και υγιής ανταγωνισμός- Θεωρητικές και πρακτικές επισημάνσεις από την εφαρμογή του Ν. 3316/2005».

 

Ο Ν.3316/2005, απ’ ότι φαίνεται, «γέρασε» νωρίς.

 

 

 

Ο Ν.3316/2005 περί ανάθεσης και εκπόνησης μελετών Δημοσίου, απ’ ότι φαίνεται «γέρασε» νωρίς. Σε σύγκριση με τον προηγούμενο Ν.716/1977, που έζησε μια 30ετία, δεν δικαιολογείται τόσο σύντομο ηθικό γήρας. Πολλοί το αποδίδουν στις τροποποιήσεις- εγκυκλίους ενώ η έλλειψη προκηρύξεων μελετών προκαλεί τις σοβαρότερες ανησυχίες.

 

Με Υπουργική εγκύκλιο καταργήθηκε ο πίνακας ανειλημμένων υποχρεώσεων του υποψηφίου, δηλαδή προβλέπεται να μη λαμβάνεται υπόψη ο φόρτος εργασίας του γραφείου και θεσπίσθηκε ο πίνακας προηγούμενης συνεργασίας ή συνάφειας των συμπραττόντων γραφείων. Αυτό που ακούγεται καταρχήν θετικά, γιατί καλό είναι να έχουν συνεργασθεί στο παρελθόν τα γραφεία, έχει και άλλη ανάγνωση: μια σύμπραξη γραφείων που δεν υφίσταται αποκλείεται στο διηνεκές, πράγμα, αν μη τι άλλο, άδικο και αντεπιστημονικό.

 

Αυτές οι δύο βασικές πολιτικές επιλογές, που ευνόησαν τη συγκέντρωση των μελετών σε λίγα μεγάλα γραφεία, δημιούργησαν τις βασικές αντιδράσεις για τη λειτουργία του νόμου.

 

Η πολιτεία βέβαια έτεινε «ευήκοον ους» στις προτάσεις για τροποποίηση, αλλά στο μεταξύ οι ισχύουσες εγκύκλιοι συσσώρευσαν διαμαρτυρίες στον τεχνικό κόσμο, με αποτέλεσμα στην κοινή γνώμη να λανθάνει η εντύπωση για σκοπιμότητα εκ’ μέρους του ΥΠΕΧΩΔΕ. 

 

Περαιτέρω, όμως, δυσλειτουργίες του νόμου είναι υπαρκτές:

 

1.      Οι τριμελείς επιτροπές ανάθεσης από δύο υπηρεσιακά μέλη και ένα μέλος του ΤΕΕ, δημιουργούν υπόνοιες για πολιτικές εντολές ανάθεσης μελετών σε συγκεκριμένα γραφεία που μπορούν να ασκήσουν πολιτική επιρροή, μια που ο νόμος δεν εξασφαλίζει την αντικειμενική κρίση βάσει προσόντων.

2.      Το νέο πλαίσιο για τους Αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς που προέβλεπε ο νόμος από το 2005 βρίσκεται σε εξέλιξη και δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη διότι καθυστέρησε να ξεκινήσει.

3.      Ακόμα και ο προσδιορισμός κριτηρίων αξιολόγησης ανά είδος μελέτης ή ανά ομάδα μελετών δεν έχει ολοκληρωθεί.

 

Άλλοι παράγοντες όπως ελλείψεις σε προσωπικό στο Δημόσιο Τομέα, χρονικές καθυστερήσεις στη διαδικασία των κρίσεων, γενικότητες στην εφαρμογή του νόμου καθώς και η μη ποσοτικοποίηση διαφόρων κριτηρίων, δημιουργούν επιπλέον προβλήματα.

 

Ο ΣΑΔΑΣ-Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων, όπως και οι άλλοι κλαδικοί σύλλογοι, είναι χώροι που δέχονται την πρωτογενή αντίδραση των μελών τους και την μετασχηματίζουν στη συνέχεια σε διαμαρτυρία ή δράση, ενώ σε περιπτώσεις διαβούλευσης, σε πρόταση για τροποποίηση του νόμου ή έκδοση νέας διορθωτικής εγκυκλίου.

 

Η ανυπαρξία πολιτικής διαχείρισης των μελετών τέτοια, που να δημιουργεί δουλειές σε όλα τα επίπεδα των μελετητικών γραφείων, προκαλεί τη δικαιολογημένη ανησυχία των μελετητών.

 

Ο ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ πάντα στηρίζει την διοίκηση προς την κατεύθυνση της δίκαιης και αντικειμενικής διαδικασίας ανάθεσης των δημοσίων συμβάσεων εκπόνησης μελετών. Επιθυμεί να συμμετέχει εποικοδομητικά και να συμβάλλει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο προκειμένου να εξασφαλίζεται η ανεμπόδιστη άσκηση του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα και μηχανικού, προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Emailing: 20-07-06_1611

Όφις Χαμαιλέων Κολοτούμπας

ΣΤΡΟΦΗ ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ...
ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Κι ενώ ήταν έτοιμο το σημείωμα «Για έναν πράσινο οικοδομικό κανονισμό», όπου:

«Αληθές είναι μόνο το ατομικό, καθίσταται όμως κατανοητό δια του γενικού». Σοφή κουβέντα του Max Weber, θεμελιωτή των ιδεωδών τύπων. Η κοινωνιολογική θεώρηση της ανθρώπινης σκέψης και δημιουργίας, δίδει αξία στην έννοια «παράδειγμα» και ταυτόχρονα θεωρητική διέξοδο σ’ αυτούς που αναζητούν το καλύτερο και το ορθότερο.

Έργο της επιστήμης είναι να κατανοεί και να ερμηνεύει, όχι να κρίνει ή να διαβαθμίζει και να κατηγοριοποιεί τα φαινόμενα. Η επιστήμη και η τεχνολογία αναζητούν την τελειοποίηση των εμπειρικών μεθόδων και διακινδυνεύουν μέσω της ειδίκευσης να θυσιάζουν την προσωπικότητα και να μετατρέπουν το επιστήμονα από διανοούμενο σε απλό εργάτη,

προέκυψε άλλος ιδεώδης τύπος, με απαίτηση να εμφανισθεί και να συστηθεί, ανάλογα με το πνεύμα των ημερών. Όφις Χαμαιλέων Κολοτούμπας. Αυτός θα μας απασχολήσει σε λίγο.

Όταν ήμουν παιδί, άκουγα τους μεγαλύτερους να απαγγέλουν μεγαλειωδώς το τριμερές όνομα, κάτι σαν «κώθων ελέφας τενεκές», και να διερωτώμαι γιατί άκουγα μια τον τενεκέ ως τετενέ, μια τον κώθωνα ως Όθωνα, ο δε ελέφας μάλλον κάτι σε ελάφι μου έφερνε. Πολλές φορές τα παιδιά δεν ρωτούν και σχηματίζουν εσφαλμένες εντυπώσεις για τις προσωπικότητες που χαρακτήρισαν ορισμένες εποχές. Χρόνια αργότερα, είδα μια μαρμάρινη ταμπέλα, κάπου εκεί στην Ιπποκράτους και Πανεπιστημίου, που έγραφε το πλήρες όνομα Όθων Λέφας Τετενές, μάλλον οικοδομικός επιχειρηματίας ήταν, και μου ερμηνεύθηκε η απορία για το τριμερές αυτό όνομα, που για άγνωστους λόγους, το συνέδεα πάντοτε με εκλογές. Ίσως γιατί θυμάμαι τις διαδηλώσεις του ’64, όπου βαρέλια με πίσσα έκαιγαν στην Ομόνοια και ομάδες ανθρώπων φώναζαν «1-1-4, Τσιριμώκο μας- καρά», ενώ εμένα η απορία μου ήταν τι σημαίνει «μας κάνει καρά».

Ποτέ δεν ξέχασα πόσο γελούσαν οι μεγάλοι με τον Γεώργιο Αθανασιάδη- Νόβα και το ποίημα κατατεθέν « … ήταν τα στήθη σου άσπρα σαν τα γάλατα και μου 'λεγες: Γαργάλα τα!». Λίγο πιο πάνω, στη στοά του Απότσου, οι Εκδόσεις των Φίλων πουλούσαν και πουλούν ακόμα το βιβλίο του Λεμπέση «Η επαναστατική μάζα και η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω». Εκεί και η είσοδος στα γραφεία της εφημερίδας Ελευθερία, ενώ Μπενάκη και Πανεπιστημίου, από το ξενοδοχείο Παλλάδιο, τα μάτια ενός παιδιού απ’ το χωριό παρακολουθούσαν μαγεμένα το βάρβαρο πανηγύρι του Ιουλίου του ’64.

Και πέρασαν τα χρόνια και φτάνουμε στις πρώτες εκλογές της μεταπολίτευσης. Πάλι Πανεπιστημίου και Μπενάκη, απέναντι όμως, στο τενεκεδένιο κτίριο, ο Γαρουφαλιάς προσπαθεί απελπισμένα να εκφωνήσει λόγο ενώ η «μαρίδα» από την Κυψέλη διεκδικεί «Ο λαός απαιτεί Softex με … διπλό χαρτί».

Σήμερα: Εθνικές Εκλογές 2009. Έχει χαθεί το γέλιο. Ακόμη και οι μικρές ηλικίες αντί για να γελούν, αδιαφορούν. Υπεύθυνος είναι ο Όφις Χαμαιλέων Κολοτούμπας.

Μοιάζει με τίτλο τιμής ισπανού ευγενούς ενώ είναι δίπλα μας. Είναι ο μέσος «εμείς» που μεταμορφώνεται. Είπα μεταμορφώνεται και θυμήθηκα τις Οβιδιακές μεταμορφώσεις. Τι είναι αυτές; «250 μύθοι, όπου θεοί και ήρωες αλλάζουν θωριά, ενίοτε και φύλο[1]».

Ο Όφις Χαμαιλέων Κολοτούμπας, στην περίπτωση μας, είναι ο καλύτερος μας φίλος. Λέω φίλος, γιατί δεν γνωρίζω την ακριβή έννοια του όρου. Κάτι στο γυμνάσιο είχα ακούσει ότι «ο φίλος τον φίλο εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπει», αλλά αυτά είναι μάλλον βλακείες και είναι πλέον σαφές ότι ο σύγχρονος φίλος σε πόνους και κινδύνους λακίζει και εξαφανίζεται, οπότε δεν πρέπει να μπερδεύουμε τα πράγματα περαιτέρω. Φίλος είναι ο καθημερινός όφις ή όφας από το σοφότερον «όπου φυσάει ο άνεμος». Ο συνδυασμός όφις και όφας είναι το ακριβές κατάλοιπο της επί τουρκοκρατίας επιβίωσης. Κάπως έτσι έχασα πολλούς από τους φίλους μου στην ώριμη ηλικία, όταν τους είπα να μην ερίζουν για τίτλους τιμής ελληνικότητας, βορά, νότου, κάτω απ’ τ’ αυλάκι κ.λ.π., όταν από μια και μόνο ναυμαχία- αυτήν του Ναυαρίνου- εξηρτήθη το αν εκείνη τη βραδιά θα ερίζαμε αν είμαστε οι καλύτεροι Έλληνες ή οι καλύτεροι Τούρκοι. Εκεί όλοι συμφώνησαν. Τότε, γεννήθηκε και ο Όφις Χαμαιλέων Κολοτούμπας.

Ο Όφις Χαμαιλέων Κολοτούμπας είναι αυτός που θα κρίνει τις επερχόμενες εκλογές. Δεδομένο του σχεδιασμού όλων των επαγγελματιών της πολιτικής επιστήμης. Όλη μέρα κυβερνητικός και το βράδυ με την αντιπολίτευση. Πέρασε απ’ όλα τα στρατόπεδα. Όλες οι αυλές των αρχηγών είχαν πλακάκια να τα γυαλίσει σαν ρωμαίος λεγεωνάριος. Όποιος δεν του άρεσε ήταν «λαμόγιο». Μόλις του «καθόταν», γινόταν το μέλλον της παράταξης. Είναι αυτός που δεσμεύεται να εξυπηρετήσει και την επόμενη στιγμή κάνει πλειστηριασμό στην ελεύθερη αγορά. Αυτοί που πίστεψαν στον σοσιαλισμό δεν προέβλεψαν την ελεύθερη αγορά εντός του σοσιαλισμού. Εμείς μίζα το λέμε, αλλά αυτοί το λένε δικαίωμα. Δεν τους κάναμε βούκινο. Κάποιοι τους χρησιμοποίησαν για εύκολο πλουτισμό. Στο τέλος, αυτοί έμειναν και οι άλλοι έφυγαν κακήν κακώς. Κακομοίρη μου, δεν πρόλαβες να μπεις στη σεμνή και πολυτελή λιμουζίνα.

Χαρείτε τον τις επόμενες μέρες. Θα σας πλησιάσει, θα σας χαμογελάσει, θα σας δελεάσει, θα σας κολακεύσει, μπορεί και να σας πείσει. Ραντεβού στην κάλπη!
[1] Θεόδωρος Δ. Παπαγγελής: «Σώματα που άλλαξαν τη θωριά τους. Διαδρομές στις «Μεταμορφώσεις» του Οβιδίου». Εκδόσεις Gutenberg, 2009, σελ. 295.

FW: Ο ΣΑΔΑΣ - ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ

---

Α.Π. 39026 Αθήνα 27 Αυγούστου 2009

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο ΣΑΔΑΣ – Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων (ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ) εκφράζει την συμπαράστασή του στους πυρόπληκτους συνανθρώπους μας αφ’ ενός, και ταυτόχρονα την θλίψη και οργή του για το μεγάλο περιβαλλοντικό έγκλημα που ολοκλήρωσε την οικολογική καταστροφή στη ΒΑ Αττική.

Οι κατασκευές που άντεξαν καθώς και αυτές που δεν άντεξαν την επίθεση της φωτιάς, οι μετακινήσεις του πληθυσμού σε κατάσταση πανικού, τα στρατηγικά σημεία των πόλεων και των οικισμών που επλήγησαν, ο ρόλος των εμπλεκομένων δυνάμεων πυρόσβεσης πυροπροστασίας και διοικητικής μέριμνας, ανέδειξαν προβλήματα σχεδιασμού και οργάνωσης. Τα ανεκτίμητα διδάγματα που προσφέρονται με τόσο δραματικό τρόπο στους αρχιτέκτονες – πολεοδόμους και γενικότερα σε όλους τους επαγγελματίες του σχεδιασμού της οργάνωσης και της κατασκευής, δεν πρέπει για μια ακόμη φορά να πάνε χαμένα. Στις ολόμαυρες… ράχες της Αττικής πρέπει να φυτρώσει ξανά το πράσινο αλλά και η οίκο-λογική παιδεία που όταν λείπει καίονται και καταστρέφονται τα πάντα.

Είναι πλέον η ώρα για την αναζήτηση τόσο των υπευθύνων της καταστροφής, όσο και των λύσεων που οι αρχιτέκτονες μηχανικοί και πολεοδόμοι είναι εκπαιδευμένοι να προσφέρουν μέσω του σχεδιασμού και της οργάνωσης σε όλα τα επίπεδα. Η εγκληματική αμέλεια είναι αυταπόδεικτη για όσους όφειλαν να σχεδιάσουν να δοκιμάσουν και να εφαρμόσουν τα σχέδια διάσωσης και πυρόσβεσης που η κοινωνία υπαγορεύει, στα πλαίσια της πολιτικής για μια βιώσιμη ανάπτυξη. Πράγμα που όλες οι επιστημονικές, πολιτικές και παραγωγικές δυνάμεις σε επίπεδο – τουλάχιστον – αρχών αποδέχονται..

Ουδείς είναι άμοιρος ευθυνών. Από την ανώτατη πολιτική ηγεσία που νομοθετεί,- φέρει την κύρια ευθύνη- και κατηγορείται εύλογα, μέχρι τον δασάρχη που αποχαρακτηρίζει και οχυρώνεται στην νομοθεσία εκτελώντας έμμεσα ή άμεσα πολιτικές εντολές, αλλά και τον «ηρωικό» πυροσβέστη που θεωρεί και εγκρίνει «πυροπροστασίες» ενώ δεν λειτουργούν. Ακόμη και οι τοπικοί άρχοντες που βρίσκουν την ευκαιρία να προβληθούν στα ΜΜΕ παραπληροφορώντας και προκαλώντας πολλές φορές σύγχυση στις δυνάμεις της πυρόσβεσης. Τέλος ευθύνεται ο «ιδιώτης» -ο μέσος εμείς- idiot - που αδιαφορεί και δεν συμμετέχει στα κοινά με πρόσχημα την ανύπαρκτη κρατική παρουσία σε δύσκολες στιγμές όπως αυτές που οι κάτοικοι της Αττικής έζησαν τις τελευταίες μέρες.

Το λεκανοπέδιο ΑΤΤΙΚΗΣ είναι πεπερασμένο. Είναι ένα «νησί» που δεν μπορεί να επεκταθεί ούτε στα βουνά ούτε στη θάλασσα. Η βορειοανατολική αττική ξεχείλισε από το λεκανοπέδιο. Οι βόρειοι- βορειοανατολικοί άνεμοι που εισέρχονται από το άνοιγμα μεταξύ Πάρνηθας και Πεντέλης είναι πράγματι η ανάσα του Αθηναίου που στοιβάχθηκε στην πολυκατοικία του -60. Η βαρβαρότητα στην εκμετάλλευση της Αττικής γης πρέπει να σταματήσει με σχεδιασμό. Ο συγκεντρωτισμός σήμερα, δεν είναι τυχαίο φαινόμενο. Είναι πολιτική επιλογή και αποτυπώνει ένα φοβικό - συγκεντρωτικό κράτος. Οι σοβαρές διοικητικές πράξεις πραγματοποιούνται στην πρωτεύουσα. Νυχθημερόν πολίτες και διοίκηση πηγαινοέρχονται από περιφερειακές υπηρεσίες στο κέντρο. Τα περιφερειακά πανεπιστήμια είναι στελεχωμένα με «ιπτάμενους» καθηγητές και εσχάτως και με μεταφερόμενους φοιτητές. Οι γεννήσεις πραγματοποιούνται σε συντριπτική πλειοψηφία στην πρωτεύουσα. Οι εργολαβίες των δημοσίων έργων επιβλέπονται και διοικούνται από την Αθήνα. Πώς είναι δυνατόν να μειωθεί η ζήτηση για στέγη στην Αττική με αυτές τις συνθήκες;

Η αποκέντρωση είναι η μοναδική διέξοδος. Η ζήτηση για εγκατάσταση στην Αττική εντείνεται από το σύστημα της διοίκησης που δεν εκσυγχρονίζεται. Χωρίς την ουσιαστική διοικητική αποκέντρωση το οποιοδήποτε ρυθμιστικό σχέδιο που εσχάτως ανακοινώθηκε και διατελεί σε διαβούλευση, θα εξελιχθεί σε ένα άθροισμα σημειακών παρεμβάσεων που στη καλύτερη περίπτωση θα μεταθέτουν τον αναπτυξιακό σχεδιασμό στο μέλλον.

Η καταστροφή στην ΒΑ Αττική ανέδειξε την αναγκαιότητα για διασύνδεση των επιπέδων σχεδιασμού από το γενικό χωροταξικό επίπεδο μέχρι την πολεοδόμηση και την πράξη εφαρμογής Ρυθμιστικό σχέδιο χωρίς διοικητική αναδιάρθρωση-υποστήριξη είναι καταδικασμένο να υποστηρίζει αποσπασματικές επεμβάσεις και όχι την ισόρροπη ανάπτυξη.

Με αφορμή την τραγική νέα πραγματικότητα ο ΣΑΔΑΣ - ΠΕΑ επιθυμεί να επισημάνει ότι η πολιτική γης μέσω του ΡΣΑ ούτε σαφής είναι ούτε συνεγείρει τον μέσο πολίτη. Οι έννοιες «πληροφορούμαι», «συμμετέχω», «ενδιαφέρομαι» αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του Ρυθμιστικού Σχεδιασμού. Στην παρούσα στιγμή πρέπει να αναμορφωθεί, να ξανασυζητηθεί ώστε να πληροί ώριμες ανάγκες της κοινωνίας που ζει και αναπτύσσεται στην Αττική.

Ο ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ πάντα υποστηρίζει την διοίκηση προς την κατεύθυνση του επιστημονικού σχεδιασμού. Επιθυμεί να συμμετέχει εποικοδομητικά και να συμβάλλει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην εξειδίκευση και στην αποσαφήνιση των σημείων που φαίνονται αδιευκρίνιστα και διχάζουν την επιστημονική κοινότητα.

FW: Kathimerini - Articles

... Προκειμένου η κοινή γνώμη να εξοικειωθεί με την ιδέα, το υπουργείο Οικονομικών ξεκίνησε από τις αρχές του έτους συστηματικά να «διαρρέει» σενάρια σχετικά με τη νομιμοποίηση των παράνομα κλεισμένων ημιυπαίθριων. Οι διαρροές προκάλεσαν και τις πρώτες αντιδράσεις του τεχνικού κόσμου και των νομικών. Η μόνη λύση για να σταματήσει η συγκεκριμένη παρανομία είναι οι ημιυπαίθριοι να καταργηθούν, όπως και όλες οι διακρίσεις των χώρων σε ένα κτίριο, όπως υπόγεια, εξώστες, αποθήκες κ.λπ., τοποθετήθηκε από τις αρχές Μαρτίου ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Αρχιτεκτόνων (ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ) κ. Βαγγέλης Λυρούδιας. Ακολούθησε ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας κ. Γιάννης Αλαβάνος, που με δηλώσεις του τάχθηκε ενάντια σε κάθε έμμεση νομιμοποίηση αυθαιρεσιών. «Η “νομιμοποίηση” και τα πρόστιμα δεν είναι λύση.....

Ολόκληρο το Αρθρο του Γ. ΛΙΑΛΙΟΥ στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100067_15/08/2009_325865

ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (Συνέντευξη τύπου 21 Ιούλιος 2009)

Με αφορμή την ανακοίνωση του σ.ν. για τη «Ρύθμιση θεμάτων του Πανεπιστημιακού και Τεχνολογικού Τομέα της Ανώτατης Εκπαίδευσης» επισημαίνονται τα ακόλουθα:

H θεσμική ασυναρτησία και ασάφεια μεταξύ των βασικών ειδικοτήτων των μηχανικών δημιουργεί συγκρούσεις, προσβάλλει την αξιοπρέπεια των αρχιτεκτόνων μηχανικών, γεννά προβλήματα στην επαγγελματική επιβίωση και σοβαρές συνέπειες τόσο στην ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος όσο και στην παροχή αξιόπιστων υπηρεσιών στους έλληνες πολίτες.

Το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο πρέπει να αλλάξει λαμβάνοντας υπόψη την εναρμόνιση της Ελληνικής Νομοθεσίας με τις Ευρωπαϊκές οδηγίες. Πρέπει να οριοθετηθούν τα επαγγελματικά δικαιώματα των βασικών ειδικοτήτων σύμφωνα με τις σπουδές, την εμπειρία και τη δεοντολογία κάθε κλάδου.

Είναι απαραίτητη η προώθηση στην Ελληνική Κοινωνία ενός συνόλου πολιτικών, αρχών και βέλτιστων πρακτικών που θα αναδείξουν την επιστημονική ταυτότητα του κλάδου και θα συμβάλλουν στην ενημέρωση και συνειδητοποίηση της Ελληνικής Κοινωνίας για τα οφέλη της άσκησης της αρχιτεκτονικής από τους αρχιτέκτονες.

Οι αρχιτέκτονες πιστεύουν ότι όλοι όσοι σπουδάζουν τα επαγγέλματα του σχεδιασμού και της κατασκευής είναι παιδιά του «Ίδιου Θεού». Την ίδια στιγμή όμως γνωρίζουν πως καθένας έχει διαφορετικές δεξιότητες και δυνατότητες. Το νομοσχέδιο που κατατέθηκε αντί να προχωρεί προς την κατεύθυνση του ξεκαθαρίσματος των ρόλων, επιτείνει τη σύγχυση αντιγράφοντας ξεπερασμένα πρότυπα κοινωνιών διαφορετικής κλίμακας και οικονομικού μεγέθους.

Αντίστοιχες επιλογές στον ευρωπαϊκό χώρο, συνοδεύτηκαν με εξωτερική ανεξάρτητη αξιολόγηση των πανεπιστημίων και την εξασφάλιση της δυνατότητας των πανεπιστημίων, να αυτό-ιεραρχηθούν στα πλαίσια μιας κοινωνικής πραγματικότητας με σαφή και αποδεκτό πολιτικό προσανατολισμό. Η ελληνική κοινωνία αδυνατεί να απορροφήσει τους αποφοίτους τόσων σχολών και πανεπιστημίων έξω από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Η απλή αλήθεια ότι οι σπουδές πρέπει να οδηγούν στα ανάλογα επαγγελματικά δικαιώματα δεν είναι ξεκάθαρη και συσκοτίζεται πίσω από το άγχος μιας ασαφούς πολιτικής που καταργεί ένα απαραίτητο στρώμα της μεσαίας εκπαίδευσης την τεχνολογική, χωρίς να την αντικαθιστά. Απλά την εκχωρεί στους εμπειροτέχνες που με αμφισβητούμενες διαδικασίες και κάτω από ειδικές συνθήκες ανέλαβαν μια ευθύνη που είναι αμφίβολο αν μπορούν να ανταποκριθούν.

Είναι η ώρα η πολιτεία να αφουγκραστεί (διάλογος από μηδενική βάση) τους κλάδους των τεχνικών και να αποδεχθεί ανεξάρτητα από το πολιτικό κόστος την οριζόντια και κατακόρυφη αποσαφήνιση των ρόλων για τα επαγγέλματα του σχεδιασμού και της οικοδομής. Τα πανεπιστημιακά και τεχνολογικά ιδρύματα πρέπει να αποκτήσουν παραπληρωματικούς ρόλους προς ένα κοινό στόχο και όχι να καθίστανται ανταγωνιστές σε ένα αντικείμενο που πολιτικά συρρικνώνεται αντί να διευρύνεται με τολμηρές και σαφείς πολιτικές.

FW: PR5_09_Independence_final-EN

---

PRESS RELEASE

16 JULY 2009

In the public interest, the architectural sector must remain as independent as possible of vested interests

The architectural profession is, without doubt and since a long time, one of the most mobile professions in Europe and in the world. The Architects’ Council of Europe (ACE^[1]) is therefore fully supportive of the objective of the Commission to facilitate cross-border provision of services within the European Union.

Nevertheless, the ACE notes, with concern, the tendency in certain Member States, to liberally interpret the requirement that is set out in the European « Services » Directive^[2] to examine national legislation and regulation that could, a priori, act as barriers to the free provision of services and the freedom of establishment. Among the questions that have been, or are, the subject of enquiry in several Member States are obligatory registration in an Order or Chamber and reserved functions, to mention just two striking examples among many.

Another recent example that the ACE has learnt of relates to the question of the ownership of architectural companies. This is a crucial question insofar as the holding, by architects, of a majority of the ownership, shares and decision-making powers is indispensable to guarantee, in the public interest, the independence of the professionals concerned from the vested interests of industry or economic actors to protect the interest of their clients and users.

It is recalled that one of the principles set out in the ACE Deontological Code – a reference document adopted by the General Assembly of the ACE in November 2005:

Providers of architectural services within the European Union must be dedicated to the highest standards of independence, impartiality, professional secrecy, integrity, competence and professionalism, and to the highest possible quality of their design, technical and service output

A systematic and ill-considered deregulation is likely to have effects that are contrary to the public interest, particularly when it comes to the architectural profession. The necessary control of the qualifications, through appropriate procedures such as registration and the respect of a deontological code; the fact that the profession is constituted, in great part across all of Europe, of very small, even micro-enterprises; the legitimate call for equal access for all enterprises to the market are, among other factors, criteria that justify the need to recognise the specific nature of the profession. It should not be forgotten that European citizens generally spend more than 90% of their time in buildings, which represent a major part of the work done by architects.

At the time when the global economic and financial crisis bears witness to the negative effects that arise when excessive confidence is placed in the capacity of the market to protect the consumer and when policies for a more sustainable development are being put in place, systematic deregulation evidently appears to be an inappropriate choice.

Already at the start of May 2009, the ACE drew the attention of the European Institutions and of the governments of the Member Sates to the perverse and potentially dangerous effects of certain deregulatory actions. The ACE also called on the candidates for the European Elections to give their attention to this matter and it is preparing to engage, this autumn, in a serious dialogue with the newly elected Parliament and the new European Commission that will be based on the propositions already set out in order to promote a more balanced and positive approach to (de)regulation in this sector.

Annexed to this Press Release, several recent political developments that lend support to the ACE view are set out.
Annexe to the ACE Press Release of 16^th July 2009:

The provisions of the « Services » Directive are intrinsically linked to those of the Directive on the Recognition of Professional Qualifications in which Recital 27 reads:

« Architectural design, the quality of buildings, their harmonious incorporation into their surroundings, respect for natural and urban landscapes and for the public and private heritage are a matter of public interest. Mutual recognition of qualifications should therefore be based on qualitative and quantitative criteria which ensure that the holders of recognised qualifications are in a position to understand and translate the needs of individuals, social groups and authorities as regards spatial planning, the design, organisation and realisation of structures, conservation and the exploitation of the architectural heritage, and protection of natural balances. »

In the Council Conclusions on architecture and sustainable development of the 13th December 2008^[3]:

« Calls on the Member States and the Commission, within their respective limits and with due respect for the principle of subsidiarity (to) make allowance for architecture and its specific features, in particular its cultural aspects, in all relevant policies, especially in research, economic and social cohesion, sustainable development and education policies »

Additionally, it is recalled that in the final declaration of the Ministers in charge of urban development who met on the 25th November 2009 in Marseille, on the invitation of the French Presidency of the Council of the European Union on the theme of « Sustainable Cities », the Ministers proposed: « …to consider the key role of architecture and urban quality in the process of integrated and sustainable urban development, giving particular attention to heritage, creative and innovative architectural solutions and thus achieve better quality of living environment. »

---

---

^[1] The Architects' Council of Europe (ACE) is the European organisation representing the architectural profession at European level. Its headquarters and Secretariat are located in Brussels. Its growing membership consists of Member Organisations, which are the nationally representative regulatory and professional bodies of all European Union (EU) Member States, Accession States, Switzerland and Norway. Through them, it represents the interests of about 480,000 architects. The principal function of the ACE is to monitor developments at EU level, seeking to influence those areas of EU Policy and legislation that have an impact on architectural practice and on the overall quality and sustainability of the built environment.

^[2] Directive on Service in the Internal market (2006/123/EC), which must be fully transposed by the end of 2009

^[3] Council Conclusions relating to architecture: the contribution of culture to sustainable development – OJEU 2008/C319/05

ΒΑΣΙΛΙΚΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ

ΤΟ ...ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Οι νόμοι, οι κανονισμοί και οι έλεγχοι από μόνοι τους, ποτέ δεν παρήγαγαν ανώτερα πρότυπα.
Οι νόμοι και οι κανονισμοί μπορούν να διατηρήσουν και να προστατεύσουν ένα κοινωνικό ή ανθρώπινο επίτευγμα- δημιούργημα. Δεν μπορούν όμως να γεννήσουν πολιτισμό.
Κάτω από αυτό το πνεύμα πρέπει να κινηθούμε για να αντιμετωπίσουμε τόσο τα τρέχοντα προβλήματα όσο κι αυτά που θα προκύψουν στο μέλλον.
Η κύρια ευθύνη εναποτίθεται στην παιδεία.

 

Thought for the Week:

It is better to light one candle than to curse the darkness

(Chinese Proverb)

 

 

 

(International Baccalaureate)

Με αφορμή το θόρυβο που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα σχετικά με τη διαρροή θεμάτων του ΙΒ (International Baccalaureate) ακούστηκαν και δημοσιεύτηκαν πολλά σχετικά με το θεσμό (ΙΒ), που απέχουν αρκετά από την πραγματικότητα.

Το κυριότερο επιχείρημα που ακούστηκε είναι, ότι το ΙΒ είναι πρόγραμμα σπουδών για «πλούσιους» με ακριβά δίδακτρα. Αυτό είναι ακριβές για την Ελλάδα, όπου το (Κρατικό) Υπουργείο Παιδείας δεν έχει δημιουργήσει κανένα Ελληνικό δημόσιο σχολείο, διαπιστευμένο από το ΙΒ, που να διδάσκει το πρόγραμμα, όχι όμως και σε διεθνές επίπεδο.

Σε διεθνές επίπεδο το ΙΒ διδάσκεται σε 1549 δημόσια και σε 1167 ιδιωτικά διαπιστευμένα σχολεία, σε πάνω από 130 χώρες συνολικά. Σε πολλά κράτη, τα δημόσια σχολεία που παρέχουν ΙΒ είναι σαφώς περισσότερα από τα ιδιωτικά. Παραθέτω μερικά παραδείγματα, όχι μόνο από μεγάλα Αγγλόφωνα κράτη, όπου το πρόγραμμα είναι (ευνόητα λόγω γλώσσας) περισσότερο διαδεδομένο, αλλά και από Σκανδιναβικά κράτη, και από κράτη που δεν θα το περίμενε κανείς εύκολα, όπως το κράτος του Ισημερινού (Equador) στη Λατινική Αμερική. Τις πληροφορίες αυτές μπορεί να τις επιβεβαιώσει ο καθένας στο διαδίκτυο στη διεύθυνση http://www.ibo.org/, όπου υπάρχουν και τα πλήρη στοιχεία κάθε διαπιστευμένου σχολείου ΙΒ.

Κράτος
Δημόσια Σχολεία ΙΒ/Ιδιωτικά Σχολεία ΙΒ
Η.Π.Α. 991/88
Μ. Βρετανία 126/70
Καναδάς 229/54
Σουηδία 35/5
Φινλαδία 15/2
Νορβηγία 16/7
Equador (Latin America) 13/23
ΕΛΛΑΔΑ 0/13

Επιπρόσθετα, όρισμένα σχολεία που αναφέρονται στη λίστα ως «ιδιωτικά» είναι στη πραγματικότητα διεθνή σχολεία με οικοτροφείο, στα οποία οι μαθητές φοιτούν εσωτερικοί με κρατικές υποτροφίες (τα λεγόμενα «σχολεία του κόσμου» σε Ιταλία, Νορβηγία, Αγγλία και Αμερική). Σημείωση: Και η Ελλάδα στέλνει σε αυτά κάθε χρόνο ένα μικρό αριθμό Ελλήνων μαθητών (κάτω των 10) με κρατικές υποτροφίες-δεν γνωρίζω όμως τον τρόπο επιλογής των υποψηφίων.

Στην Μ. Βρετανία, αποφασίτηκε τα τελευταία χρόνια, από την Κυβέρνηση, η δημιουργία ενός (τουλάχιστον) δημοσίου σχολείου ΙΒ σε κάθε εκπαιδευτική περιφέρεια της χώρας (εφόσον δεν υπήρχε ήδη), με το σκεπτικό ότι οποιοσδήποτε μαθητής, ακόμα και αν κατοικεί σε μικρό χωριό, δεν πρέπει να βρίσκεται σε περισσότερο από 1 ώρα απόσταση από το πλησιέστερο δημόσιο ΙΒ σχολείο, ώστε να μπορεί να το παρακολουθήσει, αν επιθυμεί. Πολιτική σημείωση: Ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του ΙΒ ως εκπαιδευτικού προγράμματος στην Μ. Βρετανία είναι ο τέως πρωθυπουργός Tony Blair. Επί των ημερών του και επί Εργατικής (Labour) Κυβέρνησης (και όχι Συντηρητικής), το ΙΒ προωθήθηκε σε αυτά τα επίπεδα στη Μ. Βρετανία.

Η φοίτηση σε δημόσιο ΙΒ σχολείο στη Μ. Βρετανία είναι δωρεάν, τόσο για Βρετανούς υπηκόους, όσο και για υπηκόους των κρατών/μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας).

Η δυσκολία για το δημόσιο ΙΒ στην Μ. Βρετανία δεν είναι τα δίδακτρα, αλλά τα κριτήρια επιλογής των υποψήφιων μαθητών. Ζητάνε ψηλούς βαθμούς στις εξετάσεις GCSE (παν-βρεταννικές εξετάσεις που περνάνε υποχρεωτικά όλοι οι 16χρονοι, στο τέλος της αντίστοιχης Α’ λυκείου). Αλλωστε πολλά από τα δημόσια ΙΒ σχολεία είναι ούτως ή άλλως grammar schools, δηλαδή δημόσια σχολεία υψηλού ακαδημαϊκού επιπέδου, στα οποία κανείς μπαίνει κατόπιν ειδικών εισαγωγικών εξετάσεων επιλογής.

Δέχονται όμως και μαθητές από άλλα Ευρωπαϊκά κράτη-και μάλιστα τους θεωρούν πολύ ευπρόσδεκτους, εφόσον όμως και πάλι έχουν «καλούς» βαθμούς από τη χώρα τους και γνώση Αγγλικών τουλάχιστον σε επίπεδο Lower και πάνω. Μπορεί Ελληνες γονείς να μη γνωρίζουν το γεγονός αυτό, παιδιά όμως από άλλα κράτη (π.χ. Ισπανία, Ολλανδία, Νορβηγία) έρχονται συχνά σε δημόσια αγγλικά ΙΒ σχολεία, τόσο για το ΙΒ αυτό καθ’εαυτό, όσο και για την ευκαιρία να φοιτήσουν σε αυθεντικό «βρεταννικό» περιβάλλον.

Εαν οι ξένοι μαθητές έρθουν στην Μ. Βρετανία χωρίς τους γονείς τους και δεν διαμένουν με συγγενικό πρόσωπο (με έγκριση του κηδεμόνα), τότε το ίδιο το (δημόσιο) σχολείο τους κανονίζει διαμονή ως οικοτρόφους σε (ελεγχόμενες) αγγλικές οικογένειες (host families), επειδή ως ανήλικοι (16-17 ετών) δεν επιτρέπεται να μείνουν μόνοι τους σε εστίες ή να νοικιάσουν σπίτι. Οι γονείς του μαθητή επιβαρύνονται φυσικά με το κόστος αυτό, το οποίο συνήθως κυμαίνεται μεταξύ £100-120 ανά εβδομάδα, με πλήρη διατροφή. Αν θεωρήσουμε ότι το ακαδημαικό έτος έχει περί τις 40 εβδομάδες (εκτός θερινών διακοπών, Χριστουγέννων και Πάσχα), αυτό σημαίνει ένα κόστος της τάξεως των £4000-5000 ετησίως. Αν στο κόστος αυτό προσθέσουμε και αεροπορικά εισιτήρια της τάξεως των £150 με ακριβή εταιρεία, (πιθανά φθηνότερα με Easyjet) για μετάβαση στην Ελλάδα τρεις φορές το χρόνο (καλοκαίρι, Χριστούγεννα, Πάσχα), το συνολικό κόστος για τον Ελληνα γονιό φθάνει τις £4500-5500 τον χρόνο για τη φοίτηση του παιδιού του σε Αγγλικό ΙΒ σχολείο. Δεν επιμετρώ το κόστος διασκέδασης-ρούχων-χαρτζηλικιού, επειδή (είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αγγλία), αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τον τρόπο ζωής του καθενός, και κυμαίνεται στα ίδια περίπου επίπεδα (πιθανά σχετικά φθηνότερα στην Αγγλία, λόγω υποτίμησης της λίρας). Κανονικά, μάλιστα, θα έπρεπε να αφαιρέσω και κάτι από τα έξοδα διαμονής (σε συγκριτικό επίπεδο), γιατί ακόμα και στην Ελλάδα αν φοιτά το παιδί, σε οποιοδήποτε σχολείο, είναι ευνόητο ότι δαπάνες για φαγητό θα υπάρχουν-δεν μπορεί κανείς να τραφεί με «αέρα» για 2 χρόνια!

διατροφή. Αν θεωρήσουμε ότι το ακαδημαικό έτος έχει περί τις 40 εβδομάδες (εκτός θερινών διακοπών, Χριστουγέννων και Πάσχα), αυτό σημαίνει ένα κόστος της τάξεως των £4000-5000 ετησίως. Αν στο κόστος αυτό προσθέσουμε και αεροπορικά εισιτήρια της τάξεως των £150 με ακριβή εταιρεία, (πιθανά φθηνότερα με Easyjet) για μετάβαση στην Ελλάδα τρεις φορές το χρόνο (καλοκαίρι, Χριστούγεννα, Πάσχα), το συνολικό κόστος για τον Ελληνα γονιό φθάνει τις £4500-5500 τον χρόνο για τη φοίτηση του παιδιού του σε Αγγλικό ΙΒ σχολείο. Δεν επιμετρώ το κόστος διασκέδασης-ρούχων-χαρτζηλικιού, επειδή (είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αγγλία), αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τον τρόπο ζωής του καθενός, και κυμαίνεται στα ίδια περίπου επίπεδα (πιθανά σχετικά φθηνότερα στην Αγγλία, λόγω υποτίμησης της λίρας). Κανονικά, μάλιστα, θα έπρεπε να αφαιρέσω και κάτι από τα έξοδα διαμονής (σε συγκριτικό επίπεδο), γιατί ακόμα και στην Ελλάδα αν φοιτά το παιδί, σε οποιοδήποτε σχολείο, είναι ευνόητο ότι δαπάνες για φαγητό θα υπάρχουν-δεν μπορεί κανείς να τραφεί με «αέρα» για 2 χρόνια!

Οπως αποδεικνύεται, το ετήσιο κόστος φοίτησης σε αγγλικό δημόσιο ΙΒ σχολείο, για Ελληνα μαθητή, χωρίς οι γονείς να διαμένουν στην Αγγλία, είναι περίπου το μισό από τα δίδακτρα που χρεώνουν τα ακριβά ΙΒ σχολεία στην Ελλάδα (της τάξεως των €10000-15000)!

Επίσης, γενικά στα δημόσια σχολεία της Αγγλίας (ΙΒ και μή), τα «ιδιαίτερα» και τα «φροντιστήρια» είναι ανύπαρκτα. Κανείς δεν κάνει «φροντιστήριο» (τουλάχιστον προσωπικά δεν έχω ακούσει καμμία περίπτωση) και, πραγματικά, δεν χρειάζεται. «Φροντιστήριο», με μορφή επιπρόσθετης διδασκαλίας/επίλυσης αποριών/υποστήριξης παρέχεται (χωρίς επιβάρυνση) από του ίδιους τους καθηγητές των σχολείων, στο χώρο του σχολείου, οι οποίοι (στη συντριπτική τους πλειοψηφία) έχουν πολύ διαφορετική νοοτροπία από τη (συντριπτική) πλειοψηφία των ελλήνων καθηγητών (δημοσίων και ιδιωτικών σχολείων)-τυχόν εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Οι καθηγητές των σχολείων στη Μ. Βρετανία συνήθως έχουν μεγαλύτερη αγωνία από τους μαθητές για καλά αποτελέσματα στις (εξωτερικές παν-βρεταννικές GCSE, A-levels ή ΙΒ) εξετάσεις, γιατί τυχόν αποτυχίες έχουν άμεσο αντίκτυπο στους «πίνακες» (league tables) του σχολείου (που δημοσιεύονται κάθε χρόνο στο διαδίκτυο ανοικτοί σε όλους). Εχουν επίσης επιπτώσεις στις εκθέσεις του ανεξάρτητου οργανισμού που επιθεωρεί περιοδικά όλα τα δημόσια σχολεία κάθε βαθμίδας (OFSTED) και δημοσιεύει όλες τις εκθέσεις στο διαδίκτυο- με ανοικτή πρόσβαση σε όλους-και, σε τελευταία ανάλυση, στην ίδια τη δουλειά τους, γιατί ο κάθε διευθυντής σχολείου και το σώμα των governors του σχολείου μπορούν να απολύσουν καθηγητές που δεν αποδίδουν.

Οι πληροφορίες αυτές αφορούν αποκλειστικά στα δημόσια σχολεία (ΙΒ και μη) της Αγγλίας, για τα οποία είμαι σε θέση να έχω προσωπική γνώση και άποψη. Δεν αναφέρoμαι καθόλου στα ιδιωτικά σχολεία (απανταχού του κόσμου), για τα οποία, ο κλασσικός (σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης) συνδυασμός «γονείς + χρήμα + σχολείο/επιχείρηση» δημιουργεί, εύλογα, τελείως διαφορετικές δυναμικές ισορροπίες (πιθανά και ... «παρενέργειες», όπως η πρόσφατη ιστορία των Ελληνικών ΙΒ σχολείων). Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, δεν έχω ακούσει, μέχρι στιγμής, καμμία παρόμοια ιστορία για ιδιωτικά Αγγλικά ΙΒ σχολεία. Απ’ ό,τι φαίνεται, στον τομέα των ...«παρενεργειών» διεκδικούμε, ως Ελλάδα, με αξιώσεις το παγκόσμιο πρωτάθλημα!

Εν κατακλείδι: Το ΙΒ στην Αγγλία είναι ένα σύστημα που παρέχεται από το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, απευθυνόμενο κυρίως σε μαθητές με ακαδημαϊκές ικανότητες (θεωρείται δυσκολότερο από τα αγγλικά Α-levels). Μαθητές από την ΕΕ γίνονται επίσης δεκτοί χωρίς δίδακτρα.

Οπως ορθώς αναφέρθηκε στον Ελληνικό Τύπο, καλές επιδόσεις στο ΙΒ, πράγματι είναι δυνατό να ανοίξουν τις πόρτες μεγάλων Πανεπιστημίων (αυτών που κατά κοινή ομολογία και σύμφωνα με όλους τους διεθνείς πίνακες κατάταξης, περιλαμβάνονται στην πρώτη δεκάδα παγκοσμίως) και «δύσκολων» (από άποψη ζήτησης/κριτηρίων εισαγωγής) επιστημών, όπως ιατρική και νομική. Γενικά δεν είναι ένα πρόγραμμα φτιαγμένο ή απευθυνόμενο στους «πλούσιους γονείς»- οι Ελληνικές «ιδιαιτερότητες» το κάνουν να φαίνεται έτσι στον Ελληνικό Τύπο, επειδή το Ελληνικό κράτος δεν παρέχει το ΙΒ (ως ώφειλε και όπως συμβαίνει σε άλλα κράτη) μέσω της δημόσιας εκπαίδευσης. Το ΙΒ φτιάχτηκε αρχικά στο τέλος της δεκαετίας του 60, για παιδιά διπλωματών/ δημοσιογράφων/ ανταποκριτών/ στρατιωτικών και σχετικών επαγγελμάτων, όπου συχνές μεταθέσεις και αλλαγές τόπου διαμονής, δημιούργησαν την ανάγκη ενός ενιαίου, κοινά αποδεκτού προγράμματος εκπαίδευσης. Η ακαδημαϊκή του αξία αναγνωρίστηκε από (πρακτικά) όλα τα μεγάλα Πανεπιστήμια και το πρόγραμμα «ξαπλώθηκε» σε πολύ ευρύτερες ομάδες (πληθυσμιακά, κοινωνικά και γεωγραφικά).

Οσο για διάφορες απόψεις που ακούστηκαν αυτές τις μέρες, όπως π.χ. να «κλείσει η Κυβέρνηση όλα τα ΙΒ σχολεία στην Ελλάδα» (συνδικαλιστικός εκπρόσωπος της ΟΛΜΕ), είναι καλύτερα να μην τις σχολιάσει κανείς σοβαρά. Λέτε ένας υποψήφιος που έγινε δεκτός π.χ. στο Cambridge, την Οξφόρδη, το LSE, το Imperial ή το Harvard μέσω ΙΒ, να χάσει τον ύπνο του, επειδή το Πανεπιστήμιο Αθηνών ή το Ε.Μ.Πολυτεχνείο δεν τον θέλουν; Παρεπιπτόντως, δε, τα δύο συγκεκριμένα, που θεωρούνται «τα καλύτερα» στην Ελλάδα, με τις υψηλότερες βάσεις εισαγωγής, πόρω απέχουν της πρώτης 100άδας των Πανεπιστημίων διεθνώς, με οποιαδήποτε κριτήρια. Ή μήπως το κλείσιμο των ΙΒ σχολείων στην Ελλάδα θα βοηθήσει στην καλύτερη συγκριτική κατάταξη των Ελληνικών Πανεπιστημίων σε διεθνές επίπεδο;

Οσο για τη συγκριτική «δυσκολία» των Ελληνικών Πανελλαδικών εξετάσεων σε σχέση με τα ΙΒ, φυσικά και δεν υπάρχει αμφιβολία. Είναι αναμφισβήτητα πολύ πιο δύσκολο να πιάσεις 19000 μόρια εξεταζόμενος στην αποστήθιση του τηλεφωνικού καταλόγου στην Ελληνική γλώσσα, απ’ο, τι να συντάξεις ένα καλό κριτικό δοκίμιο στην Αγγλική γλώσσα (απαραίτητο για το ΙΒ). Το θέμα δεν είναι πόσο «δύσκολο», αλλά πόσο «χρήσιμο» μπορεί κάτι να είναι για τη συνολική μελλοντική ακαδημαϊκή πορεία του υποψήφιου φοιτητή.

Μήπως είναι καιρός να ξυπνήσουμε από το βαθύ σωβινιστικό μας ύπνο και να κατανοήσουμε ότι, τόσο η αγορά εργασίας, όσο και η εκπάιδευση που οδηγεί σε αυτή, διεθνοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς και εμείς (ως Ελλάδα) κάνουμε ό,τι μπορούμε για να κρατήσουμε τα παιδιά μας (την επόμενη γενιά) απ’έξω;

Υστερα από έξι χρόνια "εμπειρικής παρακολούθησης" των τεκταινομένων στην Αγγλία, με δύο παιδιά που πέρασαν (Α-levels, GCSE) ή περνούν (δημόσιο ΙΒ από το Σεπτέμβριο) από τη δευτεροβάθμια δημόσια αγγλική εκπαίδευση, με ένα άλλο μεγαλύτερο παιδί που πέρασε (επιτυχώς) όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης στην Ελλάδα (συμπεριλαμβανομένων των «ιδιωτικών», φροντιστηρίων, εισαγωγικών, και ΑΕΙ) ως μέτρο σύγκρισης των δύο συστημάτων, θεώρησα σκόπιμο να γράψω αυτό το σημείωμα, που ενδέχεται να φανεί χρήσιμο.

Ποιός πήγε κι΄άπλωσε τα... δένδρα στην ταράτσα;

Ο αρχιτέκτονας πρέπει να εγγυάται την ασφάλεια και την υγιεινή των χρηστών- πελατών του καθώς και την ελάχιστη επίπτωση στο φυσικό περιβάλλον.

Η μέγιστη οικολογική ανταποδοτικότητα όλων των κατασκευών που σχεδιάζει ο αρχιτέκτονας συναρτάται με τη μείωση των επικίνδυνων εκπομπών και αποβλήτων, τόσο κατά τη διάρκεια της οικονομικής ζωής του κτιρίου όσο και κατά τη φάση της κατασκευής του.

Ο σχεδιασμός της άνεσης, της χρηστικότητας και της κατοικισιμότητας για κάθε χρήστη, από τα άτομα με ειδικές ανάγκες μέχρι τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, σε όλες τις κλίμακες του σχεδιασμού, από το shop mobility μέχρι την ελεύθερη πρόσβαση και τη χρηστικότητα των αντικειμένων που σχεδιάζονται και κατασκευάζονται είναι βιο- οικονομική παράμετρος που ανεξάρτητα του πόσο στοιχίζει, η ανεπτυγμένη κοινωνία οφείλει να την προσφέρει.


Όσοι είχαμε τη χαρά να γεννηθούμε και να μεγαλώσουμε έξω από την μεγαλούπολη, ζήσαμε μια ιεραρχημένη σχέση με τη γη, ανεξάρτητα αν τη δουλέψαμε ή όχι με τα ίδια μας τα χέρια. Το λιβάδι, το αλώνι, το περιβόλι στον ποταμό, το λιόφυτο, το αμπέλι, ήταν αυτά που διέθετε κάθε σπιτικό σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό για να επιβιώσει.

Στο σπίτι του χωριού, πάντα ένα εσώχωρο- περιβολάκι πρόσφερε τα απαραίτητα ενός ολιγαρκούς οικογενειακού διαιτολογίου. Ένα πηγάδι στην κάθε αυλή εξασφάλιζε τη δυνατότητα για πότισμα. Η ύπαρξη του υπόγειου νερού αποτελούσε βασικό κριτήριο επιλογής του χώρου ανέγερσης κατοικίας.

Η μουριά για τη διατροφή της κατσίκας, η ροδιά για τα κόλλυβα αλλά και τις απαραίτητες βιταμίνες για το χειμώνα, ακόμη και η μπουρνελιά για τη ομαλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος μαζί με τα κολοκύθια, πατάτες και ντομάτες, ήταν εκεί. Ακόμα και μια κληματαριά- κρεβατίνα εξασφάλιζε τόσο τα σταφύλια όσο και το σκιασμό της αυλής το καλοκαίρι.

Πέρα από την ομορφιά αυτή καθεαυτή της οπωροφόρου φύσης, ποτέ δεν έλειψαν τα καλλωπιστικά φυτά. Τριανταφυλλιές που γίνονταν και γλυκό, βασιλικός για τα εικονίσματα αλλά και την απομάκρυνση των εντόμων, μαντζουράνα για τη μουσταλευριά, φούλι- μπουγαρίνι και γιασεμί για το άρωμα και τον περίτεχνο στολισμό στα κεφάλια των κοριτσιών αλλά και γαρίφαλα μυρωδάτα για το πέτο ή το αυτί. Ασβεστωμένοι γκαζοτενεκέδες, πιθάρια- πιθαρόγλαστρες και κάθε είδους δοχεία επιστρατεύονταν για να ενισχύσουν την σχέση του ανθρώπου με την ωραία φύση αλλά και την επιβίωση.

Φύγαμε από το χωριό και ήρθαμε στις πολυκατοικίες της πόλης. Χάσαμε το περιβολάκι, κουβαλήσαμε όμως τις γλάστρες στην βεράντα. Εκεί, οι γλάστρες ασφυκτιούσαν, άλλες στο πάτωμα και άλλες να κρέμονται από τα κάγκελα σε περίεργους συρμάτινους υποδοχείς- ανθοδόχες. Τα λουλούδια στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών δεν γενικεύθηκαν. Μάλλον αποτελούσαν την εξαίρεση παρά τον κανόνα στο αστικό τοπίο. Κάτι παραπάνω πέτυχαν τα «ρετιρέ», όπου εκεί πράγματι διαμορφώνονταν ωραιότατοι κήποι, πρόδρομοι των φυτεμένων δωμάτων που συζητάμε σήμερα.

Η πέμπτη όψη των κτιρίων- το δώμα- ποτέ δεν ήταν στο κέντρο του ενδιαφέροντος των κατασκευαστών. Ακόμα και όταν γενικεύθηκε η χρήση των κεραμιδιών, για λόγους προστασίας του τοπίου, κεραίες και ηλιακοί θερμοσίφωνες ήρθαν με τυχαίο και άτεχνο τρόπο να επιβεβαιώσουν τη συνεχιζόμενη αδιαφορία. Δεν γνωρίζουμε αν τα πουλιά ενοχλούνταν από την συσσώρευση των εγκαταλελειμμένων καπνοσυλλεκτών, είναι βέβαιο όμως ότι ένα φυτεμένο δώμα θα έδινε μεγάλη χαρά σε πολλά είδη πουλιών, που παλιά ζούσαν κοντά στον άνθρωπο και τώρα περιορίζονται στις ζώνες περιαστικού πρασίνου και τα προάστια.

Με εξαίρεση τις ζαρντινιέρες, που κάποια στιγμή θεωρήθηκαν απαραίτητο συμπλήρωμα του σύγχρονου αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, οι οροφόκηποι και οι πράσινες στέγες είναι ένα απολύτως νέο τεχνολογικό αντικείμενο. Και λέω τεχνολογικό αντικείμενο, διότι πολλές στέγες φυτεύτηκαν και δεν άνθισαν. Ο συνδυασμός των φυτών, η διαδικασία της περιποίησης, ο αερισμός, ο εμπλουτισμός του χώματος, είναι γνώση που δεν είναι πια εμπειρική.

Συνεπώς, πριν στεγανώσουμε, αποστραγγίσουμε, ανεβάσουμε τόνους χώματος και πλήθος φυτών και εγκαταστήσουμε σύστημα ποτίσματος, πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι:
1. Ο κήπος θα επιβιώσει αξιοπρεπώς.
2. Το κόστος συντήρησης θα είναι στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας.
3. Όλες οι άλλες απαραίτητες χρήσεις στο δώμα εντάσσονται και διατηρούνται.
4. Ο οροφόκηπος απευθύνεται στους χρήστες του κτιρίου και όχι στα αεροπλάνα που περνάνε.
5. Θα συνεργασθούν όλες οι απαραίτητες ειδικότητες προκειμένου να προκύψει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Εφόσον λοιπόν δημιουργηθεί ο οροφόκηπος, τα πλεονεκτήματα είναι σαφή: ο δροσισμός, η κατακράτηση των ανάπιπτων (σκόνη), το φιλτράρισμα του αέρα συν την θετική επίδραση στον ψυχισμό των ενοίκων και χρηστών.

Επιπλέον, η υδροσυλλογή, οι οικιακές ανεμογεννήτριες, τα φωτοβολταϊκά, οι ηλιακοί θερμοσίφωνες αποτελούν τα συνθετικά στοιχεία μιας πολύπλοκης κατασκευής και λειτουργίας που οφείλουν να περιλαμβάνονται στα ενδιαφέροντα των αρχιτεκτόνων αλλά και των άλλων ειδικοτήτων που εμπλέκονται κατ’ αναλογία.

Συμπερασματικά η τεχνολογία των οροφόκηπων εντάσσεται στα πλαίσια της αναζήτησης των νέων μορφών βιο-οικονομικής αντίληψης που σχετίζονται με την επινόηση, την ανάπτυξη, την παραγωγή και τη χρήση βιολογικών διαδικασιών και προϊόντων.

Παρόλο που σήμερα οι δραστηριότητες αυτές είναι σχετικά περιορισμένες, αναπτύσσονται ραγδαία και αναμένεται στο μέλλον να επηρεάσουν σημαντικά την οικονομία και την κοινωνία, βελτιώνοντας την υγεία, τη διατροφή, την ενεργειακή απόδοση, το περιβάλλον, τη βιομηχανική παραγωγή, την αειφορία και εν’ τέλει να συμβάλουν στη γενικευμένη ευζωία.