ΤΟ ΒΗΜΑ - Προς ιδιωτικοποίηση ο Αστέρας Βουλιαγμένης - oικονομία

ΤΟ ΒΗΜΑ - Προς ιδιωτικοποίηση ο Αστέρας Βουλιαγμένης - oικονομία

Πωλείται ο Αστέρας Βουλιαγμένης

Πωλείται ο Αστέρας Βουλιαγμένης

Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη ο ρόλος της πολεοδομικής νομοθεσίας. development projects

...Θεωρώ δικαίωμά μου ώς απελθών πρόεδρος του ΣΑΔΑΣ _ ΠΕΑ την υποχρέωση να καταγραφή μιά θερμή και ειλικρινής προσωπική ευχαριστία. Σ'ευχαριστώ πολύ ..Νίκο.

Όσο οι νόμοι θα συγκαλύπτουν δολίως μεμονωμένες περιπτώσεις τόσο θα αμφισβητείται βάσιμα η εντιμότητα των πολιτικών ηγεσιών.

Η εφαρμογή της νομοθεσίας “εξ ορισμού”, οφείλει να δημιουργεί δίκαιο. Η πολεοδομική νομοθεσία που περιγράφει την οικιστική πολιτική και προδιαγράφει την οικιστική εξέλιξη, επηρεάζει κατά σημαντικό ποσοστό την αξία της γης , καθώς και την τελική εικόνα των κτιρίων και των οικιστικών συνόλων, όταν ο νομοθέτης θεωρεί σκόπιμο να προσδιορίσει λεπτομερώς.

Ακολουθώντας αυτόν το γενικό κανόνα, η εκάστοτε διοίκηση με εργαλείο την νομοθεσία προχωράει ακόμη παραπέρα και προσδιορίζει περιοριστικά τα όρια της αρχιτεκτονικής και επιστημονικής δημιουργίας. Συχνά η νομοθεσία καταπιέζει την κοινωνία επιστημονικά και καλλιτεχνικά. Όταν συμβαίνει αυτό, τότε η κοινωνία βιώνει ό,τι εννοιολογικά κατανοούμε ως μεσαίωνα. Σήμερα, για παράδειγμα, ο τεχνικός κόσμος μπορεί να σχεδιάσει και να κατασκευάσει με ασφάλεια πολυώροφα κτίρια. Όταν η νομοθεσία περιορίζει το ύψος και τους ορόφους των κτιρίων, τότε καταργεί μια σχεδιαστική και επιστημονική δυνατότητα, με ό,τι μπορεί αυτό να συνεπάγεται. Τα υψηλά κτίρια αντιπροσωπεύουν μιά επιστημονική γνώση, μια οικονομική ευρωστία, μια επιχειρηματική υπερσυγκέντρωση. Δεν μπορεί κανένας να φανταστεί το CBD μιάς μητρόπολης σαν το μικρό σπίτι στο λιβάδι, με χαρούμενα παιδάκια να παίζουν τυφλόμυγα και να μαζεύουν λουλούδια.

Η αντίθετη άποψη υποστηρίζει ότι η επίκληση της καλλιτεχνικής ελευθερίας και της επιστημονικής δυνατότητας αποτελεί σόφισμα διότι οι περιορισμοί τίθενται για το “δημόσιο συμφέρον”, το οποίο ανάγεται και προστατεύεται από κάποια συνταγματική τάξη και διαδικασία. Τα ψηλά κτίρια, μια που αναφερθήκαμε σ΄αυτά, δημιουργούν δυσμενείς μικροκλιματικές συνθήκες, είναι ενεργοβόρα, αποκρύπτουν τη θέα προς ιστορικά μνημεία, κλπ. Εν τούτοις η γενικότερη οικονομία επέβαλε τη γενικευμένη χρήση τους ιδιαίτερα στις επιχειρηματικές περιοχές.

Οι επικαλούμενοι το γενικότερο καλό, ποικιλώνυμοι μεσαιωνικοί δυνάστες οδήγησαν στην πυρά και την εξορία κάθε φωτισμένο μυαλό που είχε την ατυχία να διαφωνήσει με την εγκατεστημένη νοοτροπία και εξουσία. Η δημοκρατία ως νοοτροπία και διαδικασία παραμένει το ζητούμενο που σε κάθε περίπτωση εξομαλύνει τις αντιθέσεις και αναδεικνύει έστω και με καθυστέρηση το κοινό καλό. Σαν παθογένεια της δημοκρατίας ανεπτύχθη στην Ελλάδα ο πελατειακός διάλογος μετά την απελευθέρωση, μεταξύ κοινωνίας και πολιτείας, με θύμα (μεταξύ των άλλων) τον πολεοδομικό σχεδιασμό τον οποίο υποκατέστησε με “πολιτικές αποφάσεις” συνήθως κραυγαλέα εσφαλμένες στην καλύτερη περίπτωση και χυδαία κερδοσκοπικές στη χειρότερη.

Τα “σχέδια πόλεως” ή όπως λέγεται στον πολιτισμένο κόσμο τα αναπτυξιακά σχέδια “development projects”, δεν εκπονούνται με επιστημονικά αναπτυξιακά κριτήρια, όπου εξαντλείται η έρευνα και η πρόγνωση για το μέλλον της οικονομίας και της κοινωνίας, αλλά με ύποπτες εφήμερες και σκοτεινά κερδοσκοπικές αποφάσεις -κριτήρια. Δυστύχημα είναι ότι οι εμπλεκόμενοι τεχνοκράτες στον πολεοδομικό σχεδιασμό, αντί να αναπτύσσουν τα σενάρια της εντατικής ή της ήπιας εκμετάλλευσης ανάλογα με την ιστορική συγκυρία και να θέτουν την πολιτεία ενώπιον των ευθυνών της, αναμιγνύονται στην πολιτική απεμπολώντας το επιστημονικό κεκτημένο του σχεδιασμού.

Μια αυτοψία σε οικιστική περιοχή με τη σχετική νομοθεσία όρων και περιορισμών δόμησης υπό μάλης, αποδεικνύει ότι όχι μόνον δεν εφαρμόζεται η νομοθεσία αλλά επί πλέον η τρέχουσα τεχνική και κατασκευαστική πραγματικότητα δημιουργεί εθιμικό δίκαιο, που η “τακτοποίηση” αυθαιρέτων κατά τακτά χρονικά διαστήματα σπεύδει να επικυρώσει. Οι ρυθμίσεις τακτοποιήσεις και νομιμοποιήσεις αποδεικνύουν την πλήρη αποτυχία της Ελληνικής οικιστικής πολιτικής. Πρέπει να διευκρινισθεί εδώ ότι η περιορισμένου χρόνου τακτοποίηση,(την οποίαν ουδείς θεωρει προσωρινή) προέκυψε δια λόγους συνταγματικής τάξεως η οποία καθίσταται απολύτως αδιάφορος (η συνταγματική τάξη) για τον μέσο πολίτη που φέρεται σοβαρά προβληματισμένος για την αξία και την χρησιμότητα των θεσμών.

Το Συμβούλιο της επικρατείας δια της επί σειράν ετών ζηλωτικής στάσης του, εκπλήσσει ευχάριστα εσχάτως επειδή αναζητεί μέθοδο συνεργασίας προκειμένου να συμβάλλει στην αναπτυξιακή αναγκαιότητα, πειθόμενο χωρίς να το ομολογεί ευθέως στη ρήση του “ανάγκα και θεοί πείθονται”.

Καθε εχέφρων πολίτης έχοντας επίγνωση της πιθανότητας του ανθρώπινου λάθους, στην ερώτηση για το αν η νομοθεσία εφαρμοζόμενη παράγει δίκαιο θα απαντούσε: όχι πάντα. Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τις αποφάσεις που κηρύσσονται από την ίδια την δικαιοσύνη “πεπλανημένες” και αποδεικνύουν δια του αντιπαραδείγματος την αλήθεια του ισχυρισμού. Θα ασχοληθούμε ερασιτεχνικώς με το δίκαιο της “ανάπτυξης και της ανοικοδόμησης” εξοπλισμένοι με το “θράσος του ημιμαθούς” το οποίο εδράζεται και νομιμοποιείται ως επιστημονικό δικαίωμα από τη διαδικασία θέσπισης των κανόνων που διέπουν την επαγγελματική άσκηση του επιστημονικού κεκτημένου.

Η αντίθεση προς τους αντιεπιστημονικούς νομικούς περιορισμούς δεν είναι απλό δικαίωμα του ελεύθερου πολίτη, αλλά είναι υποχρέωση του κάθε επιστήμονα όταν βλέπει την επιστήμη του να στραγγαλίζεται από σχολαστικισμούς συντεθειμένους με μια δυσνόητη νομική γλώσσα και πολυπλοκότητα, που πολλές φορές ξεφεύγει της εικαζόμενης σκοπούμενης συσκότισης (μανιέρας), και προσεγγίζει τη βεβαιότητα για αναγκαία ψυχολογική υποστήριξη των συντακτών της.

Ιδεολογική “ασάφεια“ χαρακτηρίζει την επιβολή κανόνων στην μορφολογία των πόλεων γενικότερα. Άλλοι υποστηρίζουν την αναγκαιότητα και άλλοι όχι. Η «θέσπιση πάντως υποχρεωτικών ή συνιστώμενων ή προτεινόμενων μορφολογικών κανόνων» για τη δόμηση, στηρίζεται κατ αρχήν στο γεγονός ότι στην Ελλάδα αρχιτεκτονούν οι πάντες και μάλιστα για ανεξήγητους λόγους προστατεύονται, έτσι ώστε να διαιωνίζεται η κακοδαιμονία στο Ελληνικό τοπίο, να πλαστογραφείται η ιστορική καταγραφή και να παραβιάζεται η διεθνής Αρχιτεκτονική ηθική και νομιμότητα.

Έμπρακτη ανταπόκριση στο από δεκαετιών αίτημα των Αρχιτεκτόνων, εκφράστηκε με τη νομοθετική στήριξη του ΥΠΕΚΑ στο επάγγελμα του Αρχιτέκτονα και ειδικότερα από τον συνάδελφο αν.Υπουργό Ν. Σηφουνάκη που στήριξε με παρρησία νομοθετικά για πρώτη φορά από το 1930 το ξεκαθάρισμα (σε σημαντικό βαθμό) των ρόλων στην ανοικοδόμηση, επισκευή και ανάδειξη του ιστορικού και του προστατευόμενου χώρου γενικότερα. Θεωρώ δικαίωμά μου ώς απελθών πρόεδρος του ΣΑΔΑΣ _ ΠΕΑ την υποχρέωση να καταγραφή μιά θερμή και ειλικρινής προσωπική ευχαριστία. Σ'ευχαριστώ πολύ ..Νίκο.

Συνεχίζεται...

ΝΟΜΟΣ 4030 ΦΕΚ Α 249
ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

: «Νέος τρόπος έκδοσης αδειών δόμησης, ελέγχου κατασκευών και λοιπές διατάξεις», όπως αυτός ψηφίστηκε από τη Βουλή και Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

ΑΡΘΡΟ 8
2. Οι μελετητές μηχανικοί ευθύνονται για την εκπόνη-
ση όλων των επί μέρους μελετών σύμφωνα με τις κείμε-
νες διατάξεις. Για τις άδειες δόμησης που αφορούν κτί-
ρια σε παραδοσιακό οικισμό, παραδοσιακό ή ιστορικό
τμήμα πόλης, οικιστικό σύνολο που έχει χαρακτηριστεί
ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, καθώς και κηρυγμένα
διατηρητέα κτίρια ή νεότερα μνημεία οι αρχιτεκτονικές
μελέτες εκπονούνται και υπογράφονται αποκλειστικά α-
πό αρχιτέκτονες μηχανικούς και οι στατικές μελέτες από
τους αρμόδιους πολιτικούς μηχανικούς.
Αθήνα, 25 Νοεμβρίου 2011

Στο άρθρο 8, παρ. 2 νομοθετείται ένα πάγιο αίτημα που εξασφαλίζει την αποκλειστική ευθύνη και παρουσία των Αρχιτεκτόνων και της Αρχιτεκτονικής σε σημαντικό τμήμα του δομημένου περιβάλλοντος. Τη ρύθμιση αυτή διεκδικήσαμε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Η ανάδειξη της σπουδαιότητας της νέας ρύθμισης, αλλά και η διασφάλιση της εφαρμογής της, εξαρτάται πλέον από όλους εμάς που οφείλουμε να αναγάγουμε την Αρχιτεκτονική σε ευρύτερη ηθική και κοινωνική αξία.

Η νομική αυτή επιτυχία οφείλεται βεβαίως σε προσπάθειες ατομικές και συλλογικές, αλλά και σε υπεύθυνη αντιμετώπιση από πλευράς της πολιτείας. Ο διάλογος για τη θεσμική αποκατάσταση του ρόλου του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα, πραγματοποιήθηκε με επιμονή, όχι για την ικανοποίηση ενός συντεχνιακού αιτήματος, αλλά για την αναζωογόνηση και την ηθική αποκατάσταση των κοινωνικών αξιών που σχετίζονται με την εικόνα των πόλεων, της περιφέρειας και της τέχνης του οικοδομείν γενικότερα και έδωσε ένα σημαντικό αποτέλεσμα.

Είναι ευθύνη όλων μας η συνέχιση των προσπαθειών μαζί με τους συλλογικούς επιστημονικούς φορείς σε συνεργασία με την πολιτεία, προς την κατεύθυνση της καλής αρχιτεκτονικής και του σχεδιασμού.

Σειρα: ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

Σιγή ασυρμάτου (πρός δημοσίευση)

στο περιοδικό ΤΕΧΝΙΚΑ http://www.tekdotiki.gr

“Τώρα με χειρουργεί η αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα, που κάνει κριτική.”

Η σιγή ασυρμάτου είναι στρατιωτική και πολιτική εντολή. Κάτι σαν τη λαική σοφία - συμβουλή “κανε την πάπια”¹. Καθε μετάδοση - εκπομπή μεσω ασυρμάτου telex ή κρυπτογραφικής συσκευής μπορεί να αποκαλύψει “θέσεις”, είτε μεσω υποκλοπής συνομιλίας, ειτε στην περίπτωσή μας να καταστήσει εμφανή την αδυναμία παρακολούθησης των εξελίξεων μέσω ατυχών ή άκαιρων και εσφαλμένων διατυπώσεων. Οι θέσεις στην προκειμένη περίπτωση αποτελούν τους στόχους (αεροπλάνα βάσεις και βαπόρια) που είναι δυνατόν να βληθούν από τα όπλα του εχθρού. Οι “θέσεις” σε περίπτωση ιδεολογικής ανιπαράθεσης δεν διαφέρουν από τους υλικούς στοχους που προαναφέραμε, διότι ο πόλεμος για την επικυριαρχία περιλαμβάνει και την σύγκρουση των ιδεολογιών και των κοσμοθεωριών. Mε την σιωπή ο βλάξ (ιδιώτης η λαός) δεν θα αποκαλύψει την βλακεία του, ενώ με την ομιλία κινδυνεύει να την επιβεβαιωσει. Βεβαίως στην παρελθούσα περίοδο βλάκες είτε εκ κατασκευής είτε προσποιούμενοι, κατέλαβον ιδαίτερη θέση εις την νεοελληνική κοινωνία ταυτιζόμενοι με την εννοια του ακίνδυνου συντηρητού ενός βλαμμένου και ελαττωματικού συστήματος διοίκησης.

Στο στρατιωτικό πεδίο επιχειρησιακά ο ελληνισμός δεν έχει καταγάγει νίκη εδω και 100 χρόνια (ακριβώς!!). Στο ιδεολογικό πεδίο βαυκαλίζεται συγκρουόμενος περί της σοσιαλιστικής ή φιλελεύθερης ή της νεοφιλελελεύθερης ιδεολογικής καθαρότητος. Οι αποδεκτές τελικά πολιτικά διατυπώσεις κατέληξαν να διαμορφώσουν την “ξύλινη γλώσσα” που θεωρειται ανώδυνη ακίνδυνη και ταυτοχρόνως βιώσιμη. Η ξύλινη γλώσσα ειναι η συγγενής τακτική, της σιγής ασυρμάτου, που συνθέτουν από κοινού τον απόλυτο καιροσκοπισμό του νεοέλληνος που θα διαπραγματευθούμε στη συνέχεια.

Οι διατυπώσεις στην συνδικαλιστική γλώσσα αποκαλούνται “θεσεις”. Υπάρχει και σχετικό περιοδικό έντυπο που εξέδιδε ενας παλιός “νοτόριους” κληρούχας, που συνυπηρετήσαμε στο πεντάγωνο, συναγωνιζόμενοι ποιός ήτο ο πλέον “κουραμπιές” εκ των υπηρετούντων την σημαίαν, ως κελευσταί διαχειρισταί και Χ/Τ για τους γνωρίζοντες. Ολως παρεμπιπτόντως εύχομαι στον εκδότη -διευθυντή του σχετικού περιοδικού “ΘΕΣΕΩΝ” καλή σταδιοδρομία και επιτυχία στο διακόνημά του ως υπεύθυνου οικονομικής πολιτικής σημαντικού πλέον κόμματος της αριστερας και ....της προόδου.

Τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά, η αναζήτηση θέσεων αποτελεί ακόμη το ανεξάντλητο και ατέρμον “ταρατατζούμ” κάθε κομματικής αλλά και συνδικαλιστικής ηγεσίας. Οι αδιαπραγμάτευτες “θέσεις” ειναι το καμάρι καθε συνδικαλιστικής ηγεσίας αλλά και κάθε κόμματος που προ των εκλογών παρουσιάζει τις θέσεις του προκειμένου να πείσει ότι είναι το ικανότερο να εξασφαλίσει την ευμαρεια, με την αρχή της ήσσονος προσπάθειας για τους πολίτες και τους απογόνους των.

Οι θέσεις όμως έχουν και μιάν άλλη ανάγνωση. Εστω ότι μιά κυβέρνηση ή το αντίστοιχο επιμελητήριο πχ. Το ΤΕΕ έχει δια των υπηρεσιών και των πολυαρίθμων εμπειρογνωμόνων του επεξεργασθεί θέσεις και απόψεις για τα πάντα, ώστε οι φορείς και οι εκπρόσωποι να είναι εξοπλισμένοι με κείμενα και απόψεις που είναι απαραίτητες προκειμένου να συμμετέχουν στα όργανα της ευρωπαικής πραγματικότητας και σύγχρονης διοίκησης και εναρμόνισης της νομοθεσίας. Από μακροχρόνιες παρατηρήσεις και περιγραφές γνωρίζω ότι οι θέσεις είναι το άλλοθι για την “κοπάνα” της αποστολής αλλά και της κάθε επιτροπής, που αν έχει “επίσημες θέσεις” τις πετάει στο τραπέζι ή στα μούτρα των συνομιλητών, χωρίς να χρειάζεται να σκεφθεί να αναλύσει και να διαπραγματευθεί. Συνήθως μιά αντιπροσωπεία υπερηφάνων ελλήνων αναλαμβάνει να μεταφέρει τις θέσεις, η αλλως την “γραμμή”. Αμέσως μετά την σχετική κατάθεση των θέσεων , εγγράφως ή προφορικώς, η αντιπροσωπεία αποχωρεί για παράνομα ραντεβού, ψώνια στις ελκυστικές αγορές των Βρυξελλών ή άλλες τέτοιες δραστηριότητες, που έφεραν τελικά την ελληνική κοινωνία στη δεινή θέση του να αγνοεί και να περιφρονεί την ευρωπαική κουλτούρα της διαπραγμάτευσης. Ιδιαίτερη ανάλυση απαιτείται για την περιπτωση που οι ελληνες γνωστοί και ως “ελληναράδες μαξιμαλιστές” καταλήγουν σε μεγαλοπρεπείς κωλοτούμπες, όσον αφορά τις υπερήφανες και αδιαπραγμάτευτες νεοελληνικές “θέσεις”. Αλησμόνητες επιβιώνουν οι θέσεις του Ανδρέα του μακαρίτου που συνείγειρε και διετήρησε εν διεγέρσει επί εικοσαετίαν και πλέον έναν ολόκληρο λαό με καίρια συνθήματα, που κατέληξαν άπαντα σε μεγαλοπρεπή πισωγυρίσματα για να χρησιμοποιήσω άλλη μιά αγαπημένη λέξη του μακαρίτου. Η Ευρώπη και η βορειοατλαντική συμμαχία , συνεκρότησαν την άρνηση που μετέτρεψε τους έλληνες σε υποκριτές. Η απόρριψη της Δυσης και του διαφωτισμού δεν εσήμανε την αυτόματη αποδοχή της ανατολής. Η άρνηση δεν παράγει μονοσήμαντα “θέση” απλώς προκαλεί σύγχιση με τα αποτελέσματα να ειναι πλέον σήμερα πασιφανή.

Εκτοτε επεκράτησε η απόλυτος “σιγή ασυρμάτου” όσον αφορά την ελληνική θέση στην ευρωπαική ολοκλήρωση. Η σιγή ασυρμάτου συνήθως αποδίδει όταν η θέση του υποψηφίου ή του υποβρυχίου ειναι πλεονεκτική, ώστε να πραγματοποιήσει αιφνιδιαστική επίθεση βασει παγίων εντολών ή προυφιστάμενου σχεδίου. Θεωρητικά βέβαια άν η εντολή σιγής δοθεί και δεν υπάρχει σχέδιο το υποβρύχιο είναι δυνατόν να “λουφάρει” και να ξεχαστεί με αποτέλεσμα να μείνει τελικά έξω από την άσκηση. Στην περίπτωση βέβαια που δεν μετέχει στην άσκηση και οι αντίπαλοι επιτίθενται εναντι φανταστικού κινδύνου -εχθρού διακινδυνεύει να αγνοηθεί ο πραγματικός κίνδυνος και να ασχοληθεί το υποβρύχιον – εθνος με φανταστικούς κινδύνους. Πρέπει συνεπώς να αναγνωρίζεται κατ αρχήν ο αληθινός εχθρός και όχι ο φανταστικός.

Η κατάσταση της ελλάδας σήμερα.. (όπως την περιέγραψε ο Επίκτητος)

Ταράσσει τοὺς ἀνθρώπους οὐ τὰ πράγματα, ἀλλὰ τὰ περὶ τῶν πραγμάτων δόγματα· οἷον ὁ θάνατος οὐδὲν δεινόν (ἐπεὶ καὶ Σωκράτει ἂν ἐφαίνετο), ἀλλὰ τὸ δόγμα τὸ περὶ τοῦ θανάτου, διότι δεινόν, ἐκεῖνο τὸ δεινόν ἐστιν. ὅταν οὖν ἐμποδιζώμεθα ἢ ταρασσώμεθα ἢ λυπώμεθα, μηδέποτε ἄλλον αἰτιώμεθα, ἀλλ' ἑαυτούς, τοῦτ' ἔστι τὰ ἑαυτῶν δόγματα. ἀπαιδεύτου ἔργον τὸ ἄλλοις ἐγκαλεῖν, ἐφ' οἷς αὐτὸς πράσσει κακῶς· ἠργμένου παιδεύεσθαι τὸ ἑαυτῷ· πεπαιδευμένου τὸ μήτε ἄλλῳ μήτε ἑαυτῷ.

Δεν είνε τα πράγματα που ταράττουν τους ανθρώπους, αλλ' αι γνώμαί των περί των πραγμάτων, λόγου χάριν ο θάνατος, πράγμα διόλου κακόν, άλλως θα εφαίνετο και εις τον Σωκράτη κακόν αλλά η γνώμη μας περί του θανάτου ότι είνε κακόν, εκείνο είνε το κακόν. Οταν λοιπόν εμποδιζώμεθα ή ταραττώμεθα ή λυπούμεθα, ποτέ να μην αιτιώμεθ' άλλον παρά τους εαυτούς μας, δήλα δη τας γνώμας που έχομεν περί των συμβαινόντων. Είνε ίδιον αφιλοσοφήτου το να ενοχοποιή κανείς άλλους δι' όσα ο ίδιος κακώς επιτελεί· ίδιον ανθρώπου που έχει αρχίση να φιλοσοφή να τ' αποδίδη εις τον εαυτόν του· και ίδιον φιλοσόφου να μη τ' αποδίδη ούτε εις άλλον, ούτε και εις τον εαυτόν του.

Ποιος μας γηροκομεί τη σήμερον ημέρα,ψηστιέρα, καρβουνιέρα,μούσα δεκεμβριανή.
Πολέμησα καιρό σε όλα τα πεδία και με τυφλή μανία ξέσκιζα τον εχθρό.
Τώρα με χειρουργεί η αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα, που κάνει κριτική.

1Ασχετως αν η παπια ή ο Παπίας εκφράζουν το αληθές νόημα της ρήσης.

The unstoppable decline of contemporary art

The unstoppable decline of contemporary art

..................It is above all important to fully realise that no completed art is thinkable as long as no pathos emerges in the world that would be the true contemporary heir to what, in earlier stages of history, has been the fervour of first the world religions and then of socialism. What would be 'done' lies 'out of reach' in a far future, and can only be brought closer through deliberately taking the nuanced but unambiguous stance described above.................

ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ....

ΟΡΓΑΝΩΘΕΙΤΕ.....

Advice for Lawyers Negotiating Mid-Life Crisis

http://t.co/T7jZiM0M"

http://twitter.com/lyroudia/status/158353395210653696

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΙ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ στο Περιοδικό ΤΕΧΝΙΚΑ που Κυκλοφορεί στις 12/1/2012

H διάθεση για δημιουργική σύνθεση και διαμόρφωση νέων αρχιτεκτονικών προτύπων καλλιεργείται αρχικά στα πανεπιστήμια και τις αρχιτεκτονικές σχολές. Σε επόμενο- “μετά- πτυχιακό”- στάδιο, για να υπάρξει αρχιτεκτονική εξέλιξη, η ίδια διάθεση αναζητείται στην κοινωνία, δηλαδή στην πολιτεία και τις διάφορες διοικητικές μορφές της. Καλή εκπαίδευση συνεπώς από τις σχολές και στη συνέχεια “καθεστώς ίσων ευκαιριών” μέσα στα πλαίσια μιας ευγενούς άμιλλας είναι το υπόβαθρο μιας κοινωνίας που έχει την ωριμότητα να δημιουργεί και να εκφράζεται με την αρχιτεκτονική.

Τα έργα των Αρχιτεκτόνων μεταφέρουν τις ελπίδες και τις φιλοδοξίες της κοινωνίας και δημιουργούν την “κληρονομιά” που θα περάσει στις επόμενες γενιές. Αυτό το γεγονός θέτει ιδιαίτερο βάρος ευθύνης για την σύλληψη και τη διαχείριση του δομημένου περιβάλλοντος και είναι επομένως προς όφελος της κοινωνίας να εξασφαλιστεί ότι όσοι ‘’αρχιτεκτονούν’’, έχουν ένα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και κατάρτισης ώστε να είναι σε θέση να συναγωνίζονται σε διεθνές επίπεδο, τη σύλληψη και την παραγωγή αρχιτεκτονικού έργου.

Κύκνειο άσμα της απελθούσας υπουργού Τίνας Μπιρμπίλη ήταν η θέσπιση του «Νέου Πλαισίου διενέργειας των Αρχιτεκτονικών Διαγωνισμών» (ΦΕΚ T2 1427/16/6/2011) με το οποίο πραγματοποιείται ένα πολύ μεγάλο βήμα στην κατεύθυνση της εξασφάλισης των προδιαγραφών παραγωγής αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα, χώρα όπου “παραδόξως” αναμένεται έως και σήμερα η διασφάλιση εκ μέρους της Ελληνικής Πολιτείας πως οι Αρχιτέκτονες και μόνον αυτοί “για λόγους δημοσίου συμφέροντος” θα ασκούν Αρχιτεκτονική. Ειδική μνεία βεβαίως οφείλεται στον θετικό ρόλο της Μαρίας Καλτσά Γ.Γραμματέως του υπουργείου Αρχιτέκτονος, της οποίας δημιούργημα μπορεί να θεωρηθεί το νέο πλαίσιο των Διαγωνισμών.

Ένας αρχιτεκτονικός διαγωνισμός, σηματοδοτεί μια πρόθεση ανάδειξης της αρχιτεκτονικής δημιουργίας σαν κύριο εργαλείο από πλευράς κράτους για τη διαχείριση και την επίλυση σύγχρονων και καίριων προβλημάτων, στρατηγική απόφαση που απαιτεί θάρρος, ιδιαίτερα στις μέρες μας. Μετά από την αδυναμία του εγχώριου θεσμού των διαγωνισμών να ανταποκριθεί επί σειρά ετών στα σύγχρονα κριτήρια και τις διεθνείς προδιαγραφές, το πρώτο βήμα με το νέο πλαίσιο πραγματοποιήθηκε.

Αλλάζει η πόλη των Αθηνών γιατί αλλάζει η κοινωνία και οι ανάγκες των κατοίκων της Αθήνας, μέσα σε ένα σκηνικό παγκόσμιων αναταράξεων και ιστορικών μεταβολών. Το ζητούμενο είναι ποιος είναι ο προσανατολισμός μας και οι πολιτικές μας για την Αρχιτεκτονική στην Αθήνα. Τι σημαίνει σήμερα, και πώς εφαρμόζεται η προστασία του ιστορικού κέντρου και της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, πώς παράγεται αρχιτεκτονική για τη διατήρηση αλλά και τη διαχείριση ελεύθερων χώρων, ποια είναι η αρχιτεκτονική απάντηση στην τάση σχηματοποίησης κάθε είδους «γκέτο» στην καρδιά του κέντρου;

Σε μια δύσκολη περίοδο για όλους μας, περίοδο κρίσης και κριτικής των θεσμών και των πολιτικών αυτής της χώρας, ένας αρχιτεκτονικός διαγωνισμός που θα πραγματεύεται τα παραπάνω ερωτήματα, θα εξέπεμπε ένα σαφές μήνυμα: πως οφείλουμε επιτέλους να δούμε την Αρχιτεκτονική ως μια νέα ευκαιρία αναγέννησης. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα λευκό χαρτί και σχεδιάζουμε την διάδοση και τις πολιτικές για την Αρχιτεκτονική υπό το πνεύμα μιας νέας εκκίνησης. Θεσμοθετημένοι φορείς για την προστασία και τη διάδοση της Αρχιτεκτονικής υφίστανται μεν, όμως μέσα σε τοπίο αμήχανο δε, εντός του οποίου σήμερα διεκδικείται περισσότερο από ποτέ η δυναμική παρουσία της Αρχιτεκτονικής στο δομημένο περιβάλλον.

Ουσιαστικός διάλογος των αρχιτεκτόνων με την πολιτεία και την κοινωνία νοείται κατ’ αρχήν μέσω των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών. Η αρχιτεκτονική δεν είναι τέχνη λόγου και κριτικής ούτε βεβαίως πολιτικός σχεδιασμός. Είναι η ανεικονική κορύφωση, όπου το αντικείμενό είναι το ίδιο το πράγμα και όχι ένας ζωγραφικός πίνακας ή ένα περίτεχνο σχέδιο ή ένα κείμενο.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, βασική προϋπόθεση για έναν επιτυχημένο διαγωνισμό αποτελεί ένα ειλικρινές κάλεσμα– πρόσκληση για παραγωγή συγκεκριμένων αρχιτεκτονικών προτάσεων αφενός, επακολουθούμενο από μία δίκαιη κρίση αφετέρου. Αν ο αγωνοθέτης αλλά και οι εν ισχύ θεσμοί, εξασφαλίζουν τα παραπάνω, τότε οι διαγωνιζόμενοι προβάλλονται, υπό το πρίσμα της ελεύθερης δημιουργικής σκέψης και της ανταλλαγής ιδεών και τεχνογνωσίας, το οποίο είναι ζητούμενο από τους αρχιτέκτονες που επιζητούν αμφίδρομη εξέλιξη ελληνικής αρχιτεκτονικής- κοινωνίας εδώ και πολλά χρόνια.

Τα βασικά κριτήρια ανάγνωσης, κριτικής και σύγκρισης των αρχιτεκτονικών προτάσεων που αφορούν έναν διαγωνισμό με αναφορά στο δημόσιο χώρο της πόλης είναι αρκετά και σύνθετα. Μέσα σε μία πρόταση διαγωνισμού αναζητείται κατ’ αρχάς και πριν από όλα ένα όραμα για την πόλη και κρίνεται η δυναμικότητα και η σαφήνεια με την οποία αυτό υποστηρίζεται με αρχιτεκτονικούς όρους. Παράλληλα ανιχνεύεται μέσα από τις διάφορες συνθετικές χειρονομίες η σχέση της αρχιτεκτονικής πρότασης με το υπάρχον πνεύμα εποχής (zeitgeist) και το κατά πόσον αυτή αφουγκράζεται τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Θα ήταν αφελές επίσης σήμερα να μην αποτελεί βασική παράμετρο διαμόρφωσης μιας πρότασης ο συνδυασμός του βιοκλιματικού σχεδιασμού με τεχνολογία αιχμής που αποδεικνύει τη διαρκή ύπαρξη δημιουργικών αναζητήσεων συγκερασμού τέχνης και επιστήμης εκ μέρους του αρχιτέκτονα.

Η «κατασκευασιμότητα» μιας πρότασης, εκφρασμένη κυρίως μέσα από τη σχεδιαστική αρτιότητα και την επάρκεια της αρχιτεκτονικής πληροφορίας, είναι μια εξίσου σημαντική παράμετρος, η οποία στα ελληνικά δεδομένα έχει δυστυχώς– παραδοσιακά- υποβαθμιστεί εννοιολογικά και σημειολογικά σε κριτήριο αισθητικά κενό, με αναφορά στη νομική έγκριση «κατασκευής» από το κράτος-εργοδότη, ενώ αντιθέτως αποτελεί βασικό κριτήριο επιτυχούς επικοινωνίας και εφαρμογής ακόμα και της πιο ριζοσπαστικής αρχιτεκτονικής σύλληψης.

Τέλος, η ανάπλαση δημοσίου χώρου οφείλει να είναι η αρχιτεκτονική έκφραση του επιπέδου πολιτισμικής εξέλιξης μιας κοινωνίας. Αυτή εν τέλει, γίνεται διακριτή όχι τόσο από τη διάθεση πρακτικής επίλυσης χωροθετικών και λειτουργικών προβλημάτων, αλλά από τη διακριτική εισχώρηση της παιδικότητας, της αυθεντικής δηλαδή έκφρασης του ονείρου και του φαντασιακού στο αστικό τοπίο, μέσα από λεπτοφυείς επιλογές κλιμάκων, χρωμάτων και υλικών που αναδεικνύουν την ευαισθησία και τη συναισθηματική νοημοσύνη στη σχέση του- κάθε- κατοίκου με το σύγχρονο του αστικό πολιτισμό.

Είναι ώριμη στιγμή η για τη διενέργεια αρχιτεκτονικών διαγωνισμών που αφορούν το δημόσιο χώρο σε μητροπολιτικό αλλά και περιφερειακό επίπεδο. Είναι η ώρα η έννοια του αστικού πολιτισμού να αποτελέσει ζητούμενο για το σχεδιασμό όχι μόνο της Αθήνας αλλά του συνόλου των ελληνικών αστικών κέντρων και να ενδυναμωθεί θεσμικά η παρουσία αρχιτεκτονικών προτάσεων για την επίλυση κοινωνικών και πολιτισμικών ζητημάτων στην περιφέρεια που τώρα εμφανίζονται κρισιμότερα παρά ποτέ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
για όσους αγαπάτε αλλά κυρίως για όσους δεν αγαπάτε και δεν σας αγαπουν.

Σιγή ασυρμάτου.

Η σιγή ασυρμάτου είναι στρατιωτική ή πολιτική εντολή. Καθε μετάδοση - εκπομπή μπορεί να αποκαλύψει θέσεις, είτε μεσω υποκλοπής συνομιλίας, ειτε στην περίπτωσή μας την αδυναμία παρακολούθησης των εξελίξεων μέσω ατυχών διατυπώσεων. Η σιγή ασυρμάτου συνήθως αποδίδει όταν η θέση του υποψηφίου ή υποβρυχίου π.χ. ειναι πλεονεκτική, ώστε να πραγματοποιήσει αιφνιδιαστική επίθεση βασει παγίων εντολών ή προυφιστάμενου σχεδίου. Θεωρητικά βέβαια άν η εντολή σιγής δοθεί και δεν υπάρχει σχέδιο το υποβρύχιο είναι δυνατόν να λουφάρει και να ξεχαστεί με αποτέλεσμα να μείνει τελικά έξω από την άσκηση.

Fw: ΝΟΜΟΣ 4030 ΦΕΚ Α 249 «Νέος τρόπος έκδοσης αδειών δόμησης, ελέγχου κατασκευών και λοιπές διατάξεις»

 

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ

ΝΟΜΟΣ 4030 ΦΕΚ Α 249

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

 

Α.Π. 44573                                                                                                                                                           Αθήνα 30 Νοεμβρίου 2011

 

 

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Σας στέλνουμε το νόμο: «Νέος τρόπος έκδοσης αδειών δόμησης, ελέγχου κατασκευών και λοιπές διατάξεις», όπως αυτός ψηφίστηκε από τη Βουλή και Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

ΑΡΘΡΟ 8

2. Οι μελετητές μηχανικοί ευθύνονται για την εκπόνη-
ση όλων των επί μέρους μελετών σύμφωνα με τις κείμε-
νες διατάξεις. Για τις άδειες δόμησης που αφορούν κτί-
ρια σε παραδοσιακό οικισμό, παραδοσιακό ή ιστορικό
τμήμα πόλης, οικιστικό σύνολο που έχει χαρακτηριστεί
ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, καθώς και κηρυγμένα
διατηρητέα κτίρια ή νεότερα μνημεία οι αρχιτεκτονικές
μελέτες εκπονούνται και υπογράφονται αποκλειστικά α-
πό αρχιτέκτονες μηχανικούς και οι στατικές μελέτες από
τους αρμόδιους πολιτικούς μηχανικούς.

Αθήνα, 25 Νοεμβρίου 2011

Στο άρθρο 8, παρ. 2 νομοθετείται ένα πάγιο αίτημα που εξασφαλίζει την αποκλειστική ευθύνη και παρουσία των Αρχιτεκτόνων και της Αρχιτεκτονικής σε σημαντικό τμήμα του δομημένου περιβάλλοντος. Τη ρύθμιση αυτή διεκδικήσαμε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Η ανάδειξη της σπουδαιότητας της νέας ρύθμισης, αλλά και η διασφάλιση της εφαρμογής της, εξαρτάται πλέον από όλους εμάς που οφείλουμε να αναγάγουμε την Αρχιτεκτονική σε ευρύτερη ηθική και κοινωνική αξία.

Η νομική αυτή επιτυχία οφείλεται βεβαίως σε προσπάθειες ατομικές και συλλογικές, αλλά και σε υπεύθυνη αντιμετώπιση από πλευράς της πολιτείας. Ο διάλογος για τη θεσμική αποκατάσταση του ρόλου του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα, πραγματοποιήθηκε με επιμονή, όχι για την ικανοποίηση ενός συντεχνιακού αιτήματος, αλλά για την αναζωογόνηση και την ηθική αποκατάσταση των κοινωνικών αξιών που σχετίζονται με την εικόνα των πόλεων, της περιφέρειας και της τέχνης του οικοδομείν γενικότερα και έδωσε ένα σημαντικό αποτέλεσμα.

Είναι ευθύνη όλων μας η συνέχιση των προσπαθειών μαζί με τους συλλογικούς επιστημονικούς φορείς σε συνεργασία με την πολιτεία, προς την κατεύθυνση της καλής αρχιτεκτονικής και του σχεδιασμού.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

 

Ο Πρόεδρος

Ευάγγελος Λυρούδιας

 

Η Γεν. Γραμματέας

Μαρία Κουρμπανά

 

 

ΠΑΝΕΛΛΗΝΕΣ

Τι θυμήθηκα τώρα ... τρεχα γύρευε γιατί.
Για το πλήρες τραγούδι του ΝΙΟΝΙΟΥ follow the link

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=32286
...................

Δεν υπάρχει ελπίς
στην Ελλάδα ζεις.

Σκαλιστές σκιές
μακρυχέρηδες
με το φως σπασμένο
κρατικοποιημένο,
αχ,οι Έλληνες !
Αλλά εκεί στην ξένη
στην οθόνη σκυμμένοι
θεϊκά δεμένοι
με την οικουμένη
στους απέναντι τόπους
φωτοκολλημένοι
απ`τον εδώ ουρανό τους.

Κι ενώ εδώ θα ζούμε καταρρεύσεις
ο έξω Ελληνισμός θα προχωρεί
και φως και μουσική μιας άλλης σκέψης
στη μείζονα Ελλάδα θα εκραγεί

στους Πανέλληνες
στους Πανέλληνες.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ

Η νομική αυτή επιτυχία οφείλεται βεβαίως σε προσπάθειες ατομικές και συλλογικές, αλλά και σε υπεύθυνη αντιμετώπιση από πλευράς της πολιτείας. Ο διάλογος για τη θεσμική αποκατάσταση του ρόλου του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα, πραγματοποιήθηκε με επιμονή, όχι για την ικανοποίηση ενός συντεχνιακού αιτήματος, αλλά για την αναζωογόνηση και την ηθική αποκατάσταση των κοινωνικών αξιών που σχετίζονται με την εικόνα των πόλεων, της περιφέρειας και της τέχνης του οικοδομείν γενικότερα και έδωσε ένα σημαντικό αποτέλεσμα.

Tactics

In politics if your tactics work and if  you are lucky then you will be remembered for your principles

Η Μεγάλη Ληστεία

Από τον ΑΘΑΝΑΣΙΟ Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟ

1.

[Ο σοσιαλισμός της αστακομακαρονάδας] Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ...

 

 

http://www.hellenicparliament.gr/Praktika/Synedriaseis-Olomeleias?sessionRecord=7d3c32bf-9463-4c1a-a69f-cc5603a12bb9

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΗΦΟΥΝΑΚΗΣ (Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής): Ένα λεπτό. Επειδή γι’ αυτό, αγαπητέ Πρόεδρε, έχει γίνει πολύ συζήτηση και στην Επιτροπή και στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το Συμβούλιο της Επικρατείας βάζει ένα θέμα και πολύ σωστά. Εμείς λέμε οι αρχιτέκτονες κάνουν τις αρχιτεκτονικές μελέτες και οι στατικοί κάνουν τις στατικές μελέτες. Αυτά είναι τα πτυχία που έχουν πάρει. Το Συμβούλιο της Επικρατείας λέει πολύ σωστά ότι δεν μπορεί ένας πολιτικός μηχανικός, ανεξάρτητα εάν είναι του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου να κάνει αρχιτεκτονικές μελέτες και ένας πολιτικός μηχανικός ο οποίος δεν έχει…
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ: Πολύ σωστά. Αυτό σας λέω και εγώ, Υπουργέ μου.

ΔΕΣΤΕ σελ. 226 και 252 Πρακτικών

 

Dr. Evangelos Lyroudias
www.e-archimedes.gr

 

ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟ ΑΘΗΝΑΣ

12 Οκτωβριου Πνευματικό κέντρο ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

ΜΕΤΑΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ (Postrock times)

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ στο ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΡΧΙΜΗΔΗΣ

www.e-archimedes.gr

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ... κι' ύστερα

“μετα-πέτρινα χρόνια”

μια στήλη για ενα νέο ηλεκτρονικό περιοδικό που θα απευθύνεται στους τεχνικούς κυρίως, αλλά και σ' όσους άλλους παρακολουθούν τα αναπτυξιακά και αντι-αναπτυξιακά δρώμενα σ' αυτόν τον τόπο. Κρύος και φρικτός τίτλος τα “πετρινα χρόνια”, είναι όμως αντιπροσωπευτικός. Εισβολείς χωρίς αντίσταση, χωρίς ερμα και αξίες ακολούθησαν το ένστικτο της αρπαγής, μέσα στα σπίτια, πόσο μάλλον στον τόπο. Το ένστικτο του κακού ενοικιαστή. Ο τόπος πρέπει επειγόντως να αποκτήσει μόνιμους κατοίκους.

Τα “πέτρινα χρόνια” ειναι μια ταινία - αγιογραφία στην πορεία της μετεμφυλιακής Ελλάδας όπου περιγράφονται οι δυσκολίες της Ελληνικής Αριστεράς. Με αφορμή μια προσωπική ιστορία δύο καταδιωγμένων νέων από την εξουσία, ο σκηνοθέτης Π. Βούλγαρης εικονογραφεί την ελληνική κοινωνία κατά τη διάρκεια των Πέτρινων Χρόνων (1954-1974) της Ελλάδας.

Αυτά τα “πέτρινα χρόνια” κληρονόμησαν και καλλιέργησαν στους Έλληνες την φοβία, πρόδρομο του ωχαδερφισμού και της εθνικής κουτοπονηριάς, που αποτέλεσε τη μέθοδο πλέον της επιβίωσης. Θεωρήθηκε σοφό το να αποφεύγεις τις κακοτοπιές και να επιβιώνεις “λάθρα” άσχετα αν αυτό σημαίνει οτι ετσι ξεθεμελιώνεται η εθνική υπόσταση και χανεται η εθνική αξιοπρέπεια – φιλότιμο. Μην εκφράζεσαι, μην εκτίθεσαι, δεν είναι εποχή για ηρωισμούς, μην θιγετε τα κακώς κείμενα. Φρασεις γνωστες που συνοδευαν την αγωγή των Ελλήνων για σειρά ετών.

Στον ελληνικό μεταπολεμικό κόσμο της τέχνης, της επιστήμης και της πολιτικής είναι σύνηθες να “εφευρίσκονται” και να αναδεικνύονται ψευδοπροβλήματα-θέματα που μπορούν να προσφέρουν και να συντηρήσουν μιά διαρκή παρουσία ατόμων και ομάδων στην επικαιρότητα.

Απώτερος στόχος των δημιουργών τέτοιων πλαστών καταστάσεων ειναι η ανώδυνη μακροημέρευση και η επιβίωση με οχημα μιαν “αφελή” άσκηση της τεχνης,της επιστήμης και της πολιτικής. Οι ούτω πώς διάγοντες είναι τα επιτυχημένα λαθρόβια της νεοελληνικής κοινωνίας.

Η συμπεριφορά των λαθρόβιων είναι γενικώς αγελαία. Συνωθούνται, συναγελάζονται και αλληλουποστηριζονται με κοινό στόχο να επιβιωσουν ως αγέλη διότι γνωρίζουν την αδυναμία τους να εκπληρώσουν ατομικά ονομαστικούς στόχους. Κατά βάθος, είναι οι εχθροί της εξελιξης διότι καλλιεργούν συστηματικά τον τρόμο για το αβέβαιο μέλλον και αντιμάχονται οτιδήποτε δημιουργικά ξεχωρίζει.

Μόλις περιέγραψα την λειτουργία πλείστων όσων επιτροπών, συνελεύσεων, και αρκετών συλλογικών διοικητικών οργάνων.Αν επισκεφθειτε τα γραφεία συνδικαλιστικών οργανώσεων θα συναντήσετε τα επαγγελματικά στελέχη, με αφθονο ελεύθερο χρόνο, που τους εξασφαλίζει η φαύλη νομοθεσία της δημόσιας αντιμισθίας προκειμένου να απεργάζονται εκόντες άκοντες την αναποτελεσματικότητα και την εξευτελιστική λογοδοσία που βιώνει η ελληνική κοινωνία σήμερα.

Για να γινει κατανοητή η επισήμανση, δίνονται σχετικά παραδείγματα:

Στόν κόσμο της πολιτικής, χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η “σοσιαλμανία” ως πρακτική, που θεώρησε ότι τα γρανάζια του κρατισμού θα συνεχίσουν να μεταδίδουν την κίνηση σε ενα αποτυχημένο συστημα, αενάως. Στην ουσία επρόκειτο για εξόφθαλμο ουτοπικό παραλογισμό, πλήν όμως αποτέλεσε εύκολη μέθοδο πολιτικής επιβίωσης. Όλοι γνώριζαν ότι το “τέλος” ερχεται, αλλά υπολόγιζαν ότι η βόμβα θα σκάσει στα χέρια του επόμενου.

Στον κόσμο των πανεπιστημίων:Το κύκλωμα “κομματα-παραταξεις- νεποτισμος-καταλήψεις”, ιπτάμενοι-επιχειρηματίες καθηγητες, έχουν διαμορφώσει ενα μοναδικό σύστημα λαθρόβιων καταστάσεων, που πραγματοποιούν ακωλύτως “δουλειές” στην πρωτεύουσα, ενώ οι φοιτητές συναντώνται με ραντεβου αν και εφ όσον εχουν την καλή τύχη να προλάβουν το αεροπλάνο που μεταφέρει δίκην επιτροπών τους καθηγητές στα περιφερειακά πανεπιστήμια για μια συντομη συνάντηση με τους φοιτητές. Η λαθραια αυτή κατασταση των πανεπιστημίων βολεύει την ομάδα, όχι ομως τους πολλούς. 'Αλλη μια συνωμοσία σιωπής και αγελαίας συμπεριφοράς.

Η μεθοδολογική οριοθέτηση τεχνητά περιοχών της τεχνης και της επιστήμης αποτελεί αλλη μια στρεβλωση όπου παρουσιάζονται οι επιστήμονες ως οικοπεδούχοι με οριοθετημένα τα πλαισια της επιστήμης. Στην αρχιτεκτονική κοινότητα για παράδειγμα, για λόγους επαγγελματικής παρουσίας – και ακαδημαϊκής εξέλιξης- διάφορες σύνθετες, πλην θεμελιώδεις αρχιτεκτονικές εννοιες, οπως το “τοπίο”, ανάγονται εσχάτως και εντέχνως σε ειδικότητα. Αρχιτεκτονική δεν υπήρξε ποτέ εκτός τοπίου. Με αυτό διαλέγεται, αυτό αλλοιώνει, βελτιώνει συπληρώνει κ.ο.κ, αλλά: το να αναζητά κανείς την αρχιτεκτονική εκτός τοπίου και μάλιστα μέσω ιδιαίτερης σπουδής αποτελεί ατόπημα.

Η αγωνιώδης καθημερινότητα τον τελευταίο καιρό, έχει λειτουργήσει ως καταλύτης στην τώρα πια, απελπισμένη χρήση όλων των παραπάνω “μεθοδολογικών” εργαλείων για “λάθρα” επιβίωση στη νεοελληνική κοινωνία των μετα-πέτρινων χρόνων. Στον τόπο όμως πια, δεν υπάρχει χώρος για αφελείς ή λαθραίες συμπεριφορές. Ζούμε ένα τέλος μιας εποχής. Πρέπει οι επόμενες μέρες να είναι καλύτερες.

article from www.enet.gr 24 MARTIOY 2009

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=28935

«Τέχνασμα» για τους ημιυπαίθριους

Τρίτη 24 Μαρτίου 2009

Με το «τέχνασμα» του συντελεστή κατ' όγκον εκμετάλλευσης, προτείνει ο πρόεδρος του συλλόγου αρχιτεκτόνων να τακτοποιηθεί το μεγάλο θέμα των κλεισμένων ημιυπαίθριων χώρων.

Ο κ. Λυρούδιας, με δήλωσή του στην «Ε», θεωρεί ότι με τον συντελεστή αυτό καθορίζεται το ιδεατό στερεό, δηλαδή το περίγραμμα μέσα στο οποίο ο μηχανικός επιτρέπεται να κινηθεί και να σχεδιάσει όλους τους χώρους του νέου κτιρίου.

«Δεν είναι δυνατόν να συζητάμε για μια παρανομία που παύει να υπάρχει όταν αφαιρεθεί μια τζαμαρία», υποστήριξε. Επισήμανε ότι οι ημιυπαίθριοι βρίσκονται μέσα σε αυτά τα ιδεατά όρια και, επομένως, μπορεί να ρυθμιστούν με νομοθετική ρύθμιση, που θα επεκτείνεται και σε άλλες υπερβάσεις της πολεοδομικής νομοθεσίας, όπως τα υπόγεια που έχουν αλλάξει χρήση, τα γκαράζ που στην ουσία είναι τμήμα της κατοικίας, τις σοφίτες, τις κλεισμένες πιλοτές και την κατάληψη δημόσιων χώρων με πέργολες και άλλες ακαλαίσθητες κατασκευές για τις τους οποίους οι δήμοι εισπράττουν και τέλη.

Κατηγορηματικά αντίθετος είναι ο πολιτικός μηχανικός Παναγιώτης Γκοιμήσης, στον οποίο έθεσε το θέμα η «Ε». Γνώστης της πολεοδομικής νομοθεσίας, μας εξήγησε: «Οι ημιυπαίθριοι προσμετρώνται ήδη στον συντελεστή κατ' όγκο εκμετάλλευσης. Οταν όμως χτίζονται, επιβαρύνουν και τον συντελεστή δόμησης, που έχει ήδη εξαντληθεί. Εχουμε λοιπόν υπέρβαση στον πιο βασικό πολεοδομικό δείκτη μιας οικοδομής και επομένως αυθαιρεσία, που δεν είναι δυνατόν να ρυθμιστεί νομοθετικά, λόγω της αντισυνταγματικότητάς της, όπως προκύπτει από την πάγια νομολογία του ΣτΕ».

X.Tζαναβαρα

Papoulias complain

ΠΡΟΕΔΡΕ ΕΞΟΧΩΤΑΤΕ στη Δημοκρατια τον τιτλο δίνει ο λαός και οχι ο ΘΕΟΣ. Αυτο ισχύει για όλους που εκλέγονται

Η σκοπιά στο παγκάκι

Η ΣΚΟΠΙΑ στο Παγκάκι.29-3-2010( Δημοσιεύτηκε στα ΤΕΧΝΙΚΑ δυό εβδομάδες πρίν επικαιροποιήσει τον τίτλο ο ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ …που ως γνωστόν εμπνέεται από πηγές του Θεσσαλικού καμπου)

Όσοι υπηρέτησαν τον ελληνικό στρατό, θυμούνται τις σκοπιές. «Γερμανικό νούμερο». Έτσι λέγεται η σκοπιά 2-4πμ.( Ειδικότερα στο ναυτικό 12-4πμ) Υπονοείται η σκληρή σκοπιά μες τη μαύρη νύχτα όταν επιτίθενται οι εχθροί (Γερμανοί) ή ελλείψει αυτών τα φαντάσματα.(Βαλκυρίες και Ερινύες). Υπάρχουν πολλές σκοπιές: στις πύλες, στα φυλάκια, στους θαλάμους στον επάρτη και στο παγκάκι. Όταν παρέλαβε ο νέος διοικητής ρώτησε τον προηγούμενο τι ακριβώς είναι η «σκοπιά στο παγκάκι», για να λάβει την απάντηση ότι και ο προηγούμενος την παρέλαβε και την συνέχισε. Από σχολαστικισμό και περιέργεια ανακάλυψε τον συνταξιούχο στρατηγό και τον ερώτησε μήπως εκείνος θυμάται τι ακριβώς σήμαινε για το στράτευμα η σκοπιά στο παγκάκι για να λάβει την απάντηση: Μα καλά τόσα χρόνια πέρασαν, ακόμη να στεγνώσει η λαδομπογιά που διέταξα να το βάψουν! Το ανέκδοτο διεκτραγωδεί την ελληνική πραγματικότητα. Κληρονομήσαμε πολλά και ενδιαφέροντα. Κληρονομήσαμε όμως και πολλά ξεπερασμένα συστήματα και νοοτροπίες. Ο αγώνας για την υπεράσπιση του ξεπερασμένου και αντιπαραγωγικού είναι ο σκληρότερος αγώνας που έχει να αντιμετωπίσει κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Δεν είναι μόνο τα παγιωμένα οικονομικά συμφέροντα που συμπαρασύρουν και καθηλώνουν την εξέλιξη είναι η εθνική αυταρέσκεια και ο απομονωτισμός που θεμελιώνεται στην μετριότητα και την υπεράσπιση της. Η μη θεσμική αναπαραγωγή των ατόμων και των ρόλων στην νεοελληνική κοινωνία δημιουργεί την ασφυξία του νεποτισμού στους νέους που καταλήγουν να αφομοιώνουν στρεβλά πρότυπα στο εσωτερικό ή να αναζητούν υγιή πρότυπα για μια ισορροπημένη ζωή στα γερμανικά πρότυπα στο εξωτερικό.

Είπα γερμανικά πρότυπα και θυμήθηκα ΔΥΟ Γερμανίδες στην Ερεσό

Δύο γερμανίδες απολάμβαναν τον έρωτά τους και την χωριάτικη σαλάτα τους στην Λέσβο όταν εμφανίστηκε ο «εργολάβος» με τους επιβλέποντες και την διευθύνουσα υπηρεσία ενός σημαντικού έργου απ αυτά που τα χρηματοδοτούσαν τότε οι ευρωπαίοι με 60%. Το τραπέζι στρώθηκε, με αστακούς καραβίδες χταπόδια και τέλος με τις βασίλισσες της θαλάσσης σφυρίδες στις πιατέλες “en belle vue” καθαρισμένες για να μην χάνει κανείς τον χρόνο του με δευτερεύουσες εργασίες.

Τα μαγεμένα μάτια των γερμανίδων καρφωμένα στα πολυτελή θηρία της θάλασσας που κατανάλωναν οι εργοταξιάρχες και οι εκτός έδρας επιβλέποντες, δεν ξεκόλλησαν ούτε λεπτό από τις πιατέλες που πηγαινοέρχονταν και προκάλεσαν δικαιολογημένη αμηχανία. Το σχόλιο ήρθε από τον μάγκα της παρέας: «άντε στην υγεία των γερμανών που τρώνε τη χωριάτικη για να στέλνουν τις επιδοτήσεις και να τρώμε εμείς αστακούς και καραβίδες». Αυτά για να καταλάβουν ορισμένοι το επίκαιρο άχτι ορισμένων γερμανών για τους έλληνες. Τούς προκαλέσαμε. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι μπορεί να εμπιστευθούμε σε άλλους την δική μας«τάξη».

Είπα τάξη (order) και θυμήθηκα τον φίλο μου τον «Ξενόφιλο». Μιλούσαμε με συναδέλφους Γερμανούς και ο φίλος μου χαριεντιζόμενος απευθύνθηκε στον Γερμανό συνομιλητή μου και του είπε στα αγγλικά:” you must help to put some order in here”. JA.. JA του απαντά ο Γερμανός.

Απευθυνόμενος στον Ξενόφιλο του λέω στα αγγλικά they have tried several times in the past! (Προσπάθησαν μερικές φορές στο παρελθόν). Ο Γερμανός φίλος χαμογελά και απαντά με την χαρακτηριστική προφορά του «ΝΟΤ ΖΕΤ ΤΑΙΠ ΟΒ ΟΡΝΤΕΡ» (Not that type of order). Το εννοούσε δεν το εννοούσε δεν μπορώ να εγγυηθώ. Έχουν κι’ αυτοί τα δίκια τους έχουμε κι εμείς τα δικά μας.

Και μια που ταξιδέψαμε στον Ευρωπαϊκό βορά ας πάμε στο Παρίσι στο Λούβρο. Τι είναι το Λούβρο μην είναι η VENUS DE MILO. Πράγματι ένα σημαντικό ποσοστό των επισκεπτών ενδιαφέρονται για τρία πράγματα. Το πρώτο είναι η Αφροδίτη της Μήλου. Στα γαλλικά VENUS DE MILO. Επειδή οι φύλακες έχουν απηυδήσει να απαντούν στην ερώτηση Που είναι;;; έχουν γεμίσει πινακίδες το Λούβρο προκειμένου να ακολουθήσεις τα βέλη και να συναντήσεις ένα από τα ελληνικότερα και ηδονικότερα γλυπτά ενός γνήσιου Έλληνα γλύπτη που έχοντας επίγνωση της μεγαλοφυΐας και του ταλέντου του «βαρέθηκε» να την γδύσει - σκαλίσει πλήρως αφού απεκάλυψε και απέδειξε τα απαραίτητα

Το δεύτερο έκθεμα η Νίκη της Σαμοθράκης στο κεφαλόσκαλο, έχει μονίμως το μεγαλύτερο μετά την MONA LISA κοινό, να παρατηρεί εκστατικό την ευρηματικότητα του δημιουργικού καλλιτέχνη. Πώς να μην φύγεις από το Λούβρο με εθνική έξαρση αισθανόμενος ότι σου χρωστούν τα ποσοστά σου από τα εκατομμύρια εισιτήρια που κόβει η ελληνική κληρονομιά στο Λούβρο και το Βρετανικό μουσείο. Επειδή όμως στη ζωή δεν παίρνεις αυτό που αξίζεις αλλά αυτό που διαπραγματεύεσαι καλό θα ήτο η ελληνική κοινωνία να υποτονίσει την εσωτερική ανέξοδη μαγκιά και να επενδύσει στις διεθνείς σχέσεις με σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Νo comment

Evangelos Lyroudias (@lyroudia) has shared a Tweet with you:

"mignatiou: Να κρατήσουμε μικρό καλάθι μέχρι να πληροφοηθούμε όλες τις λεπτομέρειες. "Πολύ καλή για να είναι αληθινή", μου είπε ένας οικονομολόγος"
--http://twitter.com/mignatiou/status/129406689974829057

OPENING

http://www.zwgrafoi.gr/news/%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-

ΚΟΛΛΕΓΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Οκτώβριος 2011

25 Χρονια ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ για το περιοδικό ΚΤΙΡΙΟ

http://www.livemedia.gr/default.aspx?action=showMedia&id=12412&albumid=312

ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

ΘΕΜΑ : ΜΕΛΕΤΕΣ ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΔΟΜΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ

Με αφορμή την προσκληση από το ΥΠΠΕΚΑ για εκπόνηση σχετικών μελετών ο ΣΑΔΑΣ Πανελλήνια Ενωση Αρχιτεκτόνων εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η καταγραφή των μορφολογικών, ρυθμολογικών και τυπολογικών χαρακτηριστικών, όπως αυτά αναπτύσσονται και εξελίσσονται με την πάροδο του ιστορικού χρόνου, στους οικισμούς και στα κτίρια ανά την επικράτεια, αποτελεί υποχρέωση της αρχιτεκτονικής κοινότητας.

Μέσω της αρχιτεκτονικής, (θεωρίας, αποτύπωσης, ερμηνείας και της εκάστοτε σύγχρονης δημιουργίας), καταγράφεται και εξελίσσεται η ακίνητη πολιτιστική και φυσική κληρονομιά ενός λαού. Κατ επέκταση μελετώνται αλληλένδετα οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες εντός των οποίων γεννήθηκαν διαμορφώθηκαν οι ρυθμοί, οι τύποι και οι αρχιτεκτονικές μορφές που, αναπτύχθηκαν και παραδόθηκαν στις επόμενες γενιές.

Ο ΣΑΔΑΣ – Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων ήδη, με προγενέστερο έγγραφό του (Α.Π. 41893/02.12.2010), εξέφρασε την ανησυχία του γιά τη «θέσπιση υποχρεωτικών ή συνιστώμενων ή προτεινόμενων μορφολογικών κανόνων» για τη δόμηση. Η ιδεολογική “ασάφεια “,που χαρακτηρίζει την επιβολή κανόνων στην τέχνη γενικότερα, επιτείνεται από το γεγονός ότι στην Ελλάδα αρχιτεκτονούν οι πάντες και μάλιστα για ανεξήγητους λόγους προστατεύονται, έτσι ώστε να διαιωνίζεται η κακοδαιμονία στο Ελληνικό τοπίο, να πλαστογραφείται η ιστορική καταγραφή και να παραβιάζεται η διεθνής Αρχιτεκτονική ηθική και νομιμότητα.

Ο ΣΑΔΑΣ _ ΠΕΑ επιθυμεί, για μια ακόμη φορά, να επισημάνει πρός την πολιτεία τον κίνδυνο της παρερμηνείας που ελλοχεύει πίσω από τέτοιου είδους μελέτες, αν θεωρηθούν συνταγές άσκησης Αρχιτεκτονικής “εκ των ενόντων”, διασύροντας ταυτόχρονα το πολιτιστικό επίπεδο ενός ολόκληρου κλάδου, που δοκιμάζεται συχνά από αναχρονιστικές πολιτικές. Πρέπει να καταστεί σαφές ότι η καταγραφή της Αρχιτεκτονικής κληρονομιάς σε καμμία περίπτωση δεν αποτελεί περιληπτικό οδηγό άσκησης νεοπαραδοσιακής αρχιτεκτονικής.

Η αρχιτεκτονική οφείλει να ασκείται ελέυθερα όπως θεσπίζεται και διασφαλίζεται από τις διεθνείς συνθήκες. Με αφορμή τα παραπάνω, καλούμε τους Έλληνες Αρχιτέκτονες, από όποια θέση και ευθύνη έχουν στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, να προασπίσουν την ελεύθερη αρχιτεκτονική δημιουργία, και να απαιτήσουν την θεσμική αποκατάσταση του ρόλου του Αρχιτέκτονα, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα του σύγχρονου πολιτισμού. Η άσκηση της αρχιτεκτονικής από τους αρχιτέκτονες δεν είναι δικαίωμα των αρχιτεκτόνων είναι υποχρέωση κάθε πολιτισμένου λαού.

ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Το ΠΕΤΡΑΧΗΛΙ …και τα ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ.

Επείγον: Να εκδοθει το Νεο ΠΗΔΑΛΙΟΝ ….ωστε να μη ξεχνώνται οι μεταβυζαντινοί θρύλοι και παραδόσεις.

Το πηδάλιον της ορθοδόξου εκκλησίας είναι ενας ογκώδης τόμος αποτελούμενος από 1000 περίπου σελίδες, όπου περιγράφεται με πάσα λεπτομέρεια κάθε αμαρτία αλλά και κάθε επιτίμιο – ποινή προκειμένου η οργανωμένη εκλησία ανά τους αιώνας να επιμετρά ποινές και να αποκαθιστά την εκκλησιαστική τάξη μεταξύ των πιστών που παρεξέκκλινον της ορθής πορείας του θεού.

Οταν αντελήφθην τον πλούτο των αμαρτημάτων που περιγράφονται λεπτομερώς εις το πηδάλιον αδιαφόρησα πλήρως για το μέγεθος και την σκληρότητα των ποινών και προσηλώθηκα έκπληκτος εις την λεπτομερή περιγραφή των αμαρτημάτων αφ ενός, και την ευρηματικότητα των ανθρώπων και ιδιαιτέρως των μοναχών περί την αμαρτίαν, αφ' ετέρου. Τα λεγόμενα περιοδικά του θέρους Cosmopolitan, Marie Claire κλπ., τα οποία βοηθούν την ανθρώπινη αδυναμία να απενοχοποιηθεί και να εξωκείλει, ωχριούν μπροστά στην καθοδήγηση που εμμέσως προκύπτει προς τους ενδιαφερόμενους να αμαρτήσουν. Διαφέρουν όμως κατα τούτο: Δεν προτείνουν την αποκατάσταση του αμαρτήματος έναντι Θεού και ανθρώπων. Αυτή καθεαυτή η περιγραφή των αμαρτημάτων αποτελεί πρόκληση- πρόσκληση πρός σκανδαλισμόν και ακολασία. Το ποία η σχέση των ανωτέρω με την παρούσα απόπειρα “τακτοποίησης των αυθαιρεσιών περί την δόμηση” θα διερευνήσουμε και θα δείξουμε με την σχετική έννοια στη συνέχεια.

ΣΕ ΣΤΥΛ να μην ξεχνιόμαστε......

Πρό 3ετίας, Γεωργίου Σουφλιά υπουργεύοντος, ετέθη “εκ νέου” το ζήτημα της αυθαίρετης δόμησης, αρχής γενομένης από τους ημιυπαίθριους. Η αντίδραση των ΜΜΕ και των συνήθων νεοελλήνων ταγών πρός κάθε ρύθμιση αλλά και κάθε απόπειρα χωροταξικής ανασυγκρότησης ήταν καθολική. Η καθ ημάς “συντηρητική παράταξη”, ερωτοτροπούσα και τοτε με τις σοσιαλιστικές οπτικές και παροχές, επιθυμούσε τότε, όπως και τώρα, να πιστωθεί με φιλολαϊκές ρυθμισεις, όπως η νομιμοποίηση αυθαιρέτων.

Η επίθεση των καρβουνιάρηδων....

Η επίθεση των “αντίθετων”, γνωστών ως δυνάμεων της φιλαρέσκου αριστεράς και προόδου, είναι πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις γενικευμένη και καθολική. Το δικαίωμα στην συγχώρηση ανήκει μόνο σ' αυτούς, καθηγητές, συνταξιούχους δικαστές, πολιτευτές, εναλλακτικούς κλπ. Απεδείκνυον, από εφημερίδων και τηλεοράσεων, πώς και γιατί η ρύθμιση των φρικτών παρανομιών περί την δόμηση είναι ισοδύναμος πρός βιβλική οικολογική καταστροφή. Προσοχή δεν ανεφέροντο στο έγκλημα της παρανόμου ανοικοδόμησης αλλά στο έγκλημα της ρύθμισης που αποτελεί παλλαϊκή επιταγή των ευρύτερων στρωμάτων του πληθυσμού.

Στη συνέχεια εδημιουργήθη το ΥΠΕΚΑ της “νέας αλλαγής” που με ασυμβίβαστο τρόπο και με τα ενόντα χρήματα θα σχεδίαζε και θα επεδίωκε την ΝΕΑ περιβαλλοντική και αναπτυξιακή τελειότητα. Κάτι σαν την παρθενογέννεση της ανάπτυξης με μηδενικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Στό σημείο αυτό ας θυμηθούμε τις δύο μορφές υπό τις οποίες εμφανίζονται οι ιδεολογίες. Υπό την μορφήν της απάτης και την μορφήν της αυταπάτης. Η πρώτη συνίσταται στην συνειδητή συγκάλυψη συμφερόντων έναντι τρίτων (Manheim). Ενώ η αυταπάτη είναι η μή συνειδητή απάτη έναντι του ίδιου υποκειμένου. Στη προκειμένη περίπτωση απεκλείετο κάθε περίπτωση νομιμοποίησης αυθαιρέτων ως αντισυνταγματική.

Από το περιβαλλοντικώς ασυμβίβαστο πραγματοποιήθηκε η στροφή πρός το συνταγματικώς ασυμβίβαστο, ώστε τέλος να προκύψει το πολιτικό πετραχήλι της άφεσης γιά κάθε οικοδομική νόσο και ...θού κύριε της συνέχειας που θα προκύψει από τα αναρίθμητα δευτερογενή προβλήματα συνιδιοκτησίας, ποσοστών, κοινοχρήστων, κατανομών κεντρικής θέρμανσης, μεταβιβάσεων και ων ουκ έστιν αριθμός προβλημάτων γραφειοκρατίας και ουσίας, που θα σύρουν τον ελληνικό λαό σε μιά νέα σχιζοφρενική συνύπαρξη.

Αποδεικνύεται, ότι ακόμα και η απελθούσα “υπουργός των σοφίτων των υμιυπαιθρίων και των υγιεινών υπογείων”, ενώ είχε ως σύνθημα την περιβαλλοντική αδιαλλαξία, αφομοίωσε πλήρως τις πρακτικές ρεαλισμού περί την προσφορά του παράνομου οφέλους, προσφέρουσα τα παραπάνω ως δώρα στους στερημένους για επί πλέον τετραγωνικά πολίτες.

Πέραν των αστεισμών, είναι προφανές ότι μιά “γενική άφεση των αμαρτιών περί την δόμηση”, ήτο και είναι η μόνη λύση, ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ οτι μιά γενική θεσμική νομοθετική ρύθμιση θα προηγηθεί, προκειμένου να προκύπτει μια σύγχρονη πολιτική οικοδόμησης και ανοικοδόμησης, και όχι η σημερινή απαράδεκτη κατάσταση του ευτελισμού καθε σοβαρού πολίτη μηχανικού και αρχιτέκτονα αυτής της χώρας.

Πετραχήλι μεν, όσον αφορά το παρελθόν, αλλά σύγχρονο πηδάλιο, όσον αφορά το μέλλον. Πετραχήλι χωρίς νέο πηδάλιο, σημαίνει νέα γενιά αυθαιρετων και νέα διαδικασία τριτοκοσμικού ευτελισμού. Ζήσαμε την απόλυτη υποκρισία της νομιμοποίησης του ανύπαρκτου κατά το παρελθόν, ας μην επαναλάβουμε το ίδιο. Ήδη όσοι επιθυμούσαν έναν επιπλέον όροφο στο σπίτι τους εδήλωσαν μιά σοφίτα και σήμερα την αποπερατώνουν χωρίς μελέτη, χωρίς έλεγχο στατικής επάρκειας, με ερασιτεχνισμό και θράσος. Δεν είναι συνεπώς η νομιμοποίηση των υφισταμενων παρανομιών το θέμα. Είναι ο ασχεδίαστος οικοδομικός όγκος, που θα προκύψει από την άφεση, χωρίς το απαραίτητο πηδάλιο. Ο έλληνας πρέπει επι τέλους να ζήσει σε ένα σπίτι χωρίς ευτελισμό και συνενοχή των εργολάβων, δικηγόρων, συμβολαιογράφων, γειτόνων, μηχανικών και υπηρεσιακών παραγόντων, που αναίσχυντα θεωρούν ότι δικαιούνται να χρησιμοποιούν τους νόμους, τη δικαστική εξουσία και τους κανονισμούς περί την δόμηση, για να εκβιάζουν, να απειλούν και να πλουτίζουν απ' αυτό.

Η ισχύουσα νομοθεσία, γερασμένη και ανεπίκαιρη, δεν μπορεί να καλύψει τρέχουσες ανάγκες δόμησης και προσαρμογής στα νέα πρότυπα που υπαγορεύει η νέα περιβαλλοντική και ενεργειακή αντίληψη για την αρχιτεκτονική. Η εντύπωση ότι αρχιτεκτονική είναι μια σχεδιαστική τακτοποίηση χώρων και μορφών, εν παραλλήλω δε μιά “σκυταλοδρομία ανούσιων διαδικασιών”, πρέπει να τελειώσει, με την προσπάθεια που γίνεται εν μέσω θέρους από το ΥΠΕΚΑ¹ για ενα νέο Πηδάλιο της οικοδομής.

1 Ο επιστημονικός φορέας των Αρχιτεκτόνων ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ έχει συμβάλει αποφασιστικά (Ημερίδες – 11ο Συνέδριο, αποφάσεις ΔΣ κλπ.) στην γέννηση αλλά και στην επεξεργασία των “εν διαβουλεύσει” νομοθετημάτων. Ελπίζω, αυτή τη φορά, με τη σημερινή σύνθεσή του το ΥΠΕΚΑ να αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα, δηλαδή μιά αποτελεσματική σύνθεση νόμων και αξιών, ώστε να εξασφαλίζεται για τα προσεχή χρόνια μιά αξιοπρεπής άσκηση των επαγγελμάτων των υποδομών και της οικοδομής.