FW: Ο ΣΑΔΑΣ - ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ

---

Α.Π. 39026 Αθήνα 27 Αυγούστου 2009

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο ΣΑΔΑΣ – Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων (ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ) εκφράζει την συμπαράστασή του στους πυρόπληκτους συνανθρώπους μας αφ’ ενός, και ταυτόχρονα την θλίψη και οργή του για το μεγάλο περιβαλλοντικό έγκλημα που ολοκλήρωσε την οικολογική καταστροφή στη ΒΑ Αττική.

Οι κατασκευές που άντεξαν καθώς και αυτές που δεν άντεξαν την επίθεση της φωτιάς, οι μετακινήσεις του πληθυσμού σε κατάσταση πανικού, τα στρατηγικά σημεία των πόλεων και των οικισμών που επλήγησαν, ο ρόλος των εμπλεκομένων δυνάμεων πυρόσβεσης πυροπροστασίας και διοικητικής μέριμνας, ανέδειξαν προβλήματα σχεδιασμού και οργάνωσης. Τα ανεκτίμητα διδάγματα που προσφέρονται με τόσο δραματικό τρόπο στους αρχιτέκτονες – πολεοδόμους και γενικότερα σε όλους τους επαγγελματίες του σχεδιασμού της οργάνωσης και της κατασκευής, δεν πρέπει για μια ακόμη φορά να πάνε χαμένα. Στις ολόμαυρες… ράχες της Αττικής πρέπει να φυτρώσει ξανά το πράσινο αλλά και η οίκο-λογική παιδεία που όταν λείπει καίονται και καταστρέφονται τα πάντα.

Είναι πλέον η ώρα για την αναζήτηση τόσο των υπευθύνων της καταστροφής, όσο και των λύσεων που οι αρχιτέκτονες μηχανικοί και πολεοδόμοι είναι εκπαιδευμένοι να προσφέρουν μέσω του σχεδιασμού και της οργάνωσης σε όλα τα επίπεδα. Η εγκληματική αμέλεια είναι αυταπόδεικτη για όσους όφειλαν να σχεδιάσουν να δοκιμάσουν και να εφαρμόσουν τα σχέδια διάσωσης και πυρόσβεσης που η κοινωνία υπαγορεύει, στα πλαίσια της πολιτικής για μια βιώσιμη ανάπτυξη. Πράγμα που όλες οι επιστημονικές, πολιτικές και παραγωγικές δυνάμεις σε επίπεδο – τουλάχιστον – αρχών αποδέχονται..

Ουδείς είναι άμοιρος ευθυνών. Από την ανώτατη πολιτική ηγεσία που νομοθετεί,- φέρει την κύρια ευθύνη- και κατηγορείται εύλογα, μέχρι τον δασάρχη που αποχαρακτηρίζει και οχυρώνεται στην νομοθεσία εκτελώντας έμμεσα ή άμεσα πολιτικές εντολές, αλλά και τον «ηρωικό» πυροσβέστη που θεωρεί και εγκρίνει «πυροπροστασίες» ενώ δεν λειτουργούν. Ακόμη και οι τοπικοί άρχοντες που βρίσκουν την ευκαιρία να προβληθούν στα ΜΜΕ παραπληροφορώντας και προκαλώντας πολλές φορές σύγχυση στις δυνάμεις της πυρόσβεσης. Τέλος ευθύνεται ο «ιδιώτης» -ο μέσος εμείς- idiot - που αδιαφορεί και δεν συμμετέχει στα κοινά με πρόσχημα την ανύπαρκτη κρατική παρουσία σε δύσκολες στιγμές όπως αυτές που οι κάτοικοι της Αττικής έζησαν τις τελευταίες μέρες.

Το λεκανοπέδιο ΑΤΤΙΚΗΣ είναι πεπερασμένο. Είναι ένα «νησί» που δεν μπορεί να επεκταθεί ούτε στα βουνά ούτε στη θάλασσα. Η βορειοανατολική αττική ξεχείλισε από το λεκανοπέδιο. Οι βόρειοι- βορειοανατολικοί άνεμοι που εισέρχονται από το άνοιγμα μεταξύ Πάρνηθας και Πεντέλης είναι πράγματι η ανάσα του Αθηναίου που στοιβάχθηκε στην πολυκατοικία του -60. Η βαρβαρότητα στην εκμετάλλευση της Αττικής γης πρέπει να σταματήσει με σχεδιασμό. Ο συγκεντρωτισμός σήμερα, δεν είναι τυχαίο φαινόμενο. Είναι πολιτική επιλογή και αποτυπώνει ένα φοβικό - συγκεντρωτικό κράτος. Οι σοβαρές διοικητικές πράξεις πραγματοποιούνται στην πρωτεύουσα. Νυχθημερόν πολίτες και διοίκηση πηγαινοέρχονται από περιφερειακές υπηρεσίες στο κέντρο. Τα περιφερειακά πανεπιστήμια είναι στελεχωμένα με «ιπτάμενους» καθηγητές και εσχάτως και με μεταφερόμενους φοιτητές. Οι γεννήσεις πραγματοποιούνται σε συντριπτική πλειοψηφία στην πρωτεύουσα. Οι εργολαβίες των δημοσίων έργων επιβλέπονται και διοικούνται από την Αθήνα. Πώς είναι δυνατόν να μειωθεί η ζήτηση για στέγη στην Αττική με αυτές τις συνθήκες;

Η αποκέντρωση είναι η μοναδική διέξοδος. Η ζήτηση για εγκατάσταση στην Αττική εντείνεται από το σύστημα της διοίκησης που δεν εκσυγχρονίζεται. Χωρίς την ουσιαστική διοικητική αποκέντρωση το οποιοδήποτε ρυθμιστικό σχέδιο που εσχάτως ανακοινώθηκε και διατελεί σε διαβούλευση, θα εξελιχθεί σε ένα άθροισμα σημειακών παρεμβάσεων που στη καλύτερη περίπτωση θα μεταθέτουν τον αναπτυξιακό σχεδιασμό στο μέλλον.

Η καταστροφή στην ΒΑ Αττική ανέδειξε την αναγκαιότητα για διασύνδεση των επιπέδων σχεδιασμού από το γενικό χωροταξικό επίπεδο μέχρι την πολεοδόμηση και την πράξη εφαρμογής Ρυθμιστικό σχέδιο χωρίς διοικητική αναδιάρθρωση-υποστήριξη είναι καταδικασμένο να υποστηρίζει αποσπασματικές επεμβάσεις και όχι την ισόρροπη ανάπτυξη.

Με αφορμή την τραγική νέα πραγματικότητα ο ΣΑΔΑΣ - ΠΕΑ επιθυμεί να επισημάνει ότι η πολιτική γης μέσω του ΡΣΑ ούτε σαφής είναι ούτε συνεγείρει τον μέσο πολίτη. Οι έννοιες «πληροφορούμαι», «συμμετέχω», «ενδιαφέρομαι» αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του Ρυθμιστικού Σχεδιασμού. Στην παρούσα στιγμή πρέπει να αναμορφωθεί, να ξανασυζητηθεί ώστε να πληροί ώριμες ανάγκες της κοινωνίας που ζει και αναπτύσσεται στην Αττική.

Ο ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ πάντα υποστηρίζει την διοίκηση προς την κατεύθυνση του επιστημονικού σχεδιασμού. Επιθυμεί να συμμετέχει εποικοδομητικά και να συμβάλλει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην εξειδίκευση και στην αποσαφήνιση των σημείων που φαίνονται αδιευκρίνιστα και διχάζουν την επιστημονική κοινότητα.

FW: Kathimerini - Articles

... Προκειμένου η κοινή γνώμη να εξοικειωθεί με την ιδέα, το υπουργείο Οικονομικών ξεκίνησε από τις αρχές του έτους συστηματικά να «διαρρέει» σενάρια σχετικά με τη νομιμοποίηση των παράνομα κλεισμένων ημιυπαίθριων. Οι διαρροές προκάλεσαν και τις πρώτες αντιδράσεις του τεχνικού κόσμου και των νομικών. Η μόνη λύση για να σταματήσει η συγκεκριμένη παρανομία είναι οι ημιυπαίθριοι να καταργηθούν, όπως και όλες οι διακρίσεις των χώρων σε ένα κτίριο, όπως υπόγεια, εξώστες, αποθήκες κ.λπ., τοποθετήθηκε από τις αρχές Μαρτίου ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Αρχιτεκτόνων (ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ) κ. Βαγγέλης Λυρούδιας. Ακολούθησε ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας κ. Γιάννης Αλαβάνος, που με δηλώσεις του τάχθηκε ενάντια σε κάθε έμμεση νομιμοποίηση αυθαιρεσιών. «Η “νομιμοποίηση” και τα πρόστιμα δεν είναι λύση.....

Ολόκληρο το Αρθρο του Γ. ΛΙΑΛΙΟΥ στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100067_15/08/2009_325865

ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (Συνέντευξη τύπου 21 Ιούλιος 2009)

Με αφορμή την ανακοίνωση του σ.ν. για τη «Ρύθμιση θεμάτων του Πανεπιστημιακού και Τεχνολογικού Τομέα της Ανώτατης Εκπαίδευσης» επισημαίνονται τα ακόλουθα:

H θεσμική ασυναρτησία και ασάφεια μεταξύ των βασικών ειδικοτήτων των μηχανικών δημιουργεί συγκρούσεις, προσβάλλει την αξιοπρέπεια των αρχιτεκτόνων μηχανικών, γεννά προβλήματα στην επαγγελματική επιβίωση και σοβαρές συνέπειες τόσο στην ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος όσο και στην παροχή αξιόπιστων υπηρεσιών στους έλληνες πολίτες.

Το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο πρέπει να αλλάξει λαμβάνοντας υπόψη την εναρμόνιση της Ελληνικής Νομοθεσίας με τις Ευρωπαϊκές οδηγίες. Πρέπει να οριοθετηθούν τα επαγγελματικά δικαιώματα των βασικών ειδικοτήτων σύμφωνα με τις σπουδές, την εμπειρία και τη δεοντολογία κάθε κλάδου.

Είναι απαραίτητη η προώθηση στην Ελληνική Κοινωνία ενός συνόλου πολιτικών, αρχών και βέλτιστων πρακτικών που θα αναδείξουν την επιστημονική ταυτότητα του κλάδου και θα συμβάλλουν στην ενημέρωση και συνειδητοποίηση της Ελληνικής Κοινωνίας για τα οφέλη της άσκησης της αρχιτεκτονικής από τους αρχιτέκτονες.

Οι αρχιτέκτονες πιστεύουν ότι όλοι όσοι σπουδάζουν τα επαγγέλματα του σχεδιασμού και της κατασκευής είναι παιδιά του «Ίδιου Θεού». Την ίδια στιγμή όμως γνωρίζουν πως καθένας έχει διαφορετικές δεξιότητες και δυνατότητες. Το νομοσχέδιο που κατατέθηκε αντί να προχωρεί προς την κατεύθυνση του ξεκαθαρίσματος των ρόλων, επιτείνει τη σύγχυση αντιγράφοντας ξεπερασμένα πρότυπα κοινωνιών διαφορετικής κλίμακας και οικονομικού μεγέθους.

Αντίστοιχες επιλογές στον ευρωπαϊκό χώρο, συνοδεύτηκαν με εξωτερική ανεξάρτητη αξιολόγηση των πανεπιστημίων και την εξασφάλιση της δυνατότητας των πανεπιστημίων, να αυτό-ιεραρχηθούν στα πλαίσια μιας κοινωνικής πραγματικότητας με σαφή και αποδεκτό πολιτικό προσανατολισμό. Η ελληνική κοινωνία αδυνατεί να απορροφήσει τους αποφοίτους τόσων σχολών και πανεπιστημίων έξω από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Η απλή αλήθεια ότι οι σπουδές πρέπει να οδηγούν στα ανάλογα επαγγελματικά δικαιώματα δεν είναι ξεκάθαρη και συσκοτίζεται πίσω από το άγχος μιας ασαφούς πολιτικής που καταργεί ένα απαραίτητο στρώμα της μεσαίας εκπαίδευσης την τεχνολογική, χωρίς να την αντικαθιστά. Απλά την εκχωρεί στους εμπειροτέχνες που με αμφισβητούμενες διαδικασίες και κάτω από ειδικές συνθήκες ανέλαβαν μια ευθύνη που είναι αμφίβολο αν μπορούν να ανταποκριθούν.

Είναι η ώρα η πολιτεία να αφουγκραστεί (διάλογος από μηδενική βάση) τους κλάδους των τεχνικών και να αποδεχθεί ανεξάρτητα από το πολιτικό κόστος την οριζόντια και κατακόρυφη αποσαφήνιση των ρόλων για τα επαγγέλματα του σχεδιασμού και της οικοδομής. Τα πανεπιστημιακά και τεχνολογικά ιδρύματα πρέπει να αποκτήσουν παραπληρωματικούς ρόλους προς ένα κοινό στόχο και όχι να καθίστανται ανταγωνιστές σε ένα αντικείμενο που πολιτικά συρρικνώνεται αντί να διευρύνεται με τολμηρές και σαφείς πολιτικές.

FW: PR5_09_Independence_final-EN

---

PRESS RELEASE

16 JULY 2009

In the public interest, the architectural sector must remain as independent as possible of vested interests

The architectural profession is, without doubt and since a long time, one of the most mobile professions in Europe and in the world. The Architects’ Council of Europe (ACE^[1]) is therefore fully supportive of the objective of the Commission to facilitate cross-border provision of services within the European Union.

Nevertheless, the ACE notes, with concern, the tendency in certain Member States, to liberally interpret the requirement that is set out in the European « Services » Directive^[2] to examine national legislation and regulation that could, a priori, act as barriers to the free provision of services and the freedom of establishment. Among the questions that have been, or are, the subject of enquiry in several Member States are obligatory registration in an Order or Chamber and reserved functions, to mention just two striking examples among many.

Another recent example that the ACE has learnt of relates to the question of the ownership of architectural companies. This is a crucial question insofar as the holding, by architects, of a majority of the ownership, shares and decision-making powers is indispensable to guarantee, in the public interest, the independence of the professionals concerned from the vested interests of industry or economic actors to protect the interest of their clients and users.

It is recalled that one of the principles set out in the ACE Deontological Code – a reference document adopted by the General Assembly of the ACE in November 2005:

Providers of architectural services within the European Union must be dedicated to the highest standards of independence, impartiality, professional secrecy, integrity, competence and professionalism, and to the highest possible quality of their design, technical and service output

A systematic and ill-considered deregulation is likely to have effects that are contrary to the public interest, particularly when it comes to the architectural profession. The necessary control of the qualifications, through appropriate procedures such as registration and the respect of a deontological code; the fact that the profession is constituted, in great part across all of Europe, of very small, even micro-enterprises; the legitimate call for equal access for all enterprises to the market are, among other factors, criteria that justify the need to recognise the specific nature of the profession. It should not be forgotten that European citizens generally spend more than 90% of their time in buildings, which represent a major part of the work done by architects.

At the time when the global economic and financial crisis bears witness to the negative effects that arise when excessive confidence is placed in the capacity of the market to protect the consumer and when policies for a more sustainable development are being put in place, systematic deregulation evidently appears to be an inappropriate choice.

Already at the start of May 2009, the ACE drew the attention of the European Institutions and of the governments of the Member Sates to the perverse and potentially dangerous effects of certain deregulatory actions. The ACE also called on the candidates for the European Elections to give their attention to this matter and it is preparing to engage, this autumn, in a serious dialogue with the newly elected Parliament and the new European Commission that will be based on the propositions already set out in order to promote a more balanced and positive approach to (de)regulation in this sector.

Annexed to this Press Release, several recent political developments that lend support to the ACE view are set out.
Annexe to the ACE Press Release of 16^th July 2009:

The provisions of the « Services » Directive are intrinsically linked to those of the Directive on the Recognition of Professional Qualifications in which Recital 27 reads:

« Architectural design, the quality of buildings, their harmonious incorporation into their surroundings, respect for natural and urban landscapes and for the public and private heritage are a matter of public interest. Mutual recognition of qualifications should therefore be based on qualitative and quantitative criteria which ensure that the holders of recognised qualifications are in a position to understand and translate the needs of individuals, social groups and authorities as regards spatial planning, the design, organisation and realisation of structures, conservation and the exploitation of the architectural heritage, and protection of natural balances. »

In the Council Conclusions on architecture and sustainable development of the 13th December 2008^[3]:

« Calls on the Member States and the Commission, within their respective limits and with due respect for the principle of subsidiarity (to) make allowance for architecture and its specific features, in particular its cultural aspects, in all relevant policies, especially in research, economic and social cohesion, sustainable development and education policies »

Additionally, it is recalled that in the final declaration of the Ministers in charge of urban development who met on the 25th November 2009 in Marseille, on the invitation of the French Presidency of the Council of the European Union on the theme of « Sustainable Cities », the Ministers proposed: « …to consider the key role of architecture and urban quality in the process of integrated and sustainable urban development, giving particular attention to heritage, creative and innovative architectural solutions and thus achieve better quality of living environment. »

---

---

^[1] The Architects' Council of Europe (ACE) is the European organisation representing the architectural profession at European level. Its headquarters and Secretariat are located in Brussels. Its growing membership consists of Member Organisations, which are the nationally representative regulatory and professional bodies of all European Union (EU) Member States, Accession States, Switzerland and Norway. Through them, it represents the interests of about 480,000 architects. The principal function of the ACE is to monitor developments at EU level, seeking to influence those areas of EU Policy and legislation that have an impact on architectural practice and on the overall quality and sustainability of the built environment.

^[2] Directive on Service in the Internal market (2006/123/EC), which must be fully transposed by the end of 2009

^[3] Council Conclusions relating to architecture: the contribution of culture to sustainable development – OJEU 2008/C319/05

ΒΑΣΙΛΙΚΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ

ΤΟ ...ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Οι νόμοι, οι κανονισμοί και οι έλεγχοι από μόνοι τους, ποτέ δεν παρήγαγαν ανώτερα πρότυπα.
Οι νόμοι και οι κανονισμοί μπορούν να διατηρήσουν και να προστατεύσουν ένα κοινωνικό ή ανθρώπινο επίτευγμα- δημιούργημα. Δεν μπορούν όμως να γεννήσουν πολιτισμό.
Κάτω από αυτό το πνεύμα πρέπει να κινηθούμε για να αντιμετωπίσουμε τόσο τα τρέχοντα προβλήματα όσο κι αυτά που θα προκύψουν στο μέλλον.
Η κύρια ευθύνη εναποτίθεται στην παιδεία.

 

Thought for the Week:

It is better to light one candle than to curse the darkness

(Chinese Proverb)

 

 

 

(International Baccalaureate)

Με αφορμή το θόρυβο που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα σχετικά με τη διαρροή θεμάτων του ΙΒ (International Baccalaureate) ακούστηκαν και δημοσιεύτηκαν πολλά σχετικά με το θεσμό (ΙΒ), που απέχουν αρκετά από την πραγματικότητα.

Το κυριότερο επιχείρημα που ακούστηκε είναι, ότι το ΙΒ είναι πρόγραμμα σπουδών για «πλούσιους» με ακριβά δίδακτρα. Αυτό είναι ακριβές για την Ελλάδα, όπου το (Κρατικό) Υπουργείο Παιδείας δεν έχει δημιουργήσει κανένα Ελληνικό δημόσιο σχολείο, διαπιστευμένο από το ΙΒ, που να διδάσκει το πρόγραμμα, όχι όμως και σε διεθνές επίπεδο.

Σε διεθνές επίπεδο το ΙΒ διδάσκεται σε 1549 δημόσια και σε 1167 ιδιωτικά διαπιστευμένα σχολεία, σε πάνω από 130 χώρες συνολικά. Σε πολλά κράτη, τα δημόσια σχολεία που παρέχουν ΙΒ είναι σαφώς περισσότερα από τα ιδιωτικά. Παραθέτω μερικά παραδείγματα, όχι μόνο από μεγάλα Αγγλόφωνα κράτη, όπου το πρόγραμμα είναι (ευνόητα λόγω γλώσσας) περισσότερο διαδεδομένο, αλλά και από Σκανδιναβικά κράτη, και από κράτη που δεν θα το περίμενε κανείς εύκολα, όπως το κράτος του Ισημερινού (Equador) στη Λατινική Αμερική. Τις πληροφορίες αυτές μπορεί να τις επιβεβαιώσει ο καθένας στο διαδίκτυο στη διεύθυνση http://www.ibo.org/, όπου υπάρχουν και τα πλήρη στοιχεία κάθε διαπιστευμένου σχολείου ΙΒ.

Κράτος
Δημόσια Σχολεία ΙΒ/Ιδιωτικά Σχολεία ΙΒ
Η.Π.Α. 991/88
Μ. Βρετανία 126/70
Καναδάς 229/54
Σουηδία 35/5
Φινλαδία 15/2
Νορβηγία 16/7
Equador (Latin America) 13/23
ΕΛΛΑΔΑ 0/13

Επιπρόσθετα, όρισμένα σχολεία που αναφέρονται στη λίστα ως «ιδιωτικά» είναι στη πραγματικότητα διεθνή σχολεία με οικοτροφείο, στα οποία οι μαθητές φοιτούν εσωτερικοί με κρατικές υποτροφίες (τα λεγόμενα «σχολεία του κόσμου» σε Ιταλία, Νορβηγία, Αγγλία και Αμερική). Σημείωση: Και η Ελλάδα στέλνει σε αυτά κάθε χρόνο ένα μικρό αριθμό Ελλήνων μαθητών (κάτω των 10) με κρατικές υποτροφίες-δεν γνωρίζω όμως τον τρόπο επιλογής των υποψηφίων.

Στην Μ. Βρετανία, αποφασίτηκε τα τελευταία χρόνια, από την Κυβέρνηση, η δημιουργία ενός (τουλάχιστον) δημοσίου σχολείου ΙΒ σε κάθε εκπαιδευτική περιφέρεια της χώρας (εφόσον δεν υπήρχε ήδη), με το σκεπτικό ότι οποιοσδήποτε μαθητής, ακόμα και αν κατοικεί σε μικρό χωριό, δεν πρέπει να βρίσκεται σε περισσότερο από 1 ώρα απόσταση από το πλησιέστερο δημόσιο ΙΒ σχολείο, ώστε να μπορεί να το παρακολουθήσει, αν επιθυμεί. Πολιτική σημείωση: Ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του ΙΒ ως εκπαιδευτικού προγράμματος στην Μ. Βρετανία είναι ο τέως πρωθυπουργός Tony Blair. Επί των ημερών του και επί Εργατικής (Labour) Κυβέρνησης (και όχι Συντηρητικής), το ΙΒ προωθήθηκε σε αυτά τα επίπεδα στη Μ. Βρετανία.

Η φοίτηση σε δημόσιο ΙΒ σχολείο στη Μ. Βρετανία είναι δωρεάν, τόσο για Βρετανούς υπηκόους, όσο και για υπηκόους των κρατών/μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας).

Η δυσκολία για το δημόσιο ΙΒ στην Μ. Βρετανία δεν είναι τα δίδακτρα, αλλά τα κριτήρια επιλογής των υποψήφιων μαθητών. Ζητάνε ψηλούς βαθμούς στις εξετάσεις GCSE (παν-βρεταννικές εξετάσεις που περνάνε υποχρεωτικά όλοι οι 16χρονοι, στο τέλος της αντίστοιχης Α’ λυκείου). Αλλωστε πολλά από τα δημόσια ΙΒ σχολεία είναι ούτως ή άλλως grammar schools, δηλαδή δημόσια σχολεία υψηλού ακαδημαϊκού επιπέδου, στα οποία κανείς μπαίνει κατόπιν ειδικών εισαγωγικών εξετάσεων επιλογής.

Δέχονται όμως και μαθητές από άλλα Ευρωπαϊκά κράτη-και μάλιστα τους θεωρούν πολύ ευπρόσδεκτους, εφόσον όμως και πάλι έχουν «καλούς» βαθμούς από τη χώρα τους και γνώση Αγγλικών τουλάχιστον σε επίπεδο Lower και πάνω. Μπορεί Ελληνες γονείς να μη γνωρίζουν το γεγονός αυτό, παιδιά όμως από άλλα κράτη (π.χ. Ισπανία, Ολλανδία, Νορβηγία) έρχονται συχνά σε δημόσια αγγλικά ΙΒ σχολεία, τόσο για το ΙΒ αυτό καθ’εαυτό, όσο και για την ευκαιρία να φοιτήσουν σε αυθεντικό «βρεταννικό» περιβάλλον.

Εαν οι ξένοι μαθητές έρθουν στην Μ. Βρετανία χωρίς τους γονείς τους και δεν διαμένουν με συγγενικό πρόσωπο (με έγκριση του κηδεμόνα), τότε το ίδιο το (δημόσιο) σχολείο τους κανονίζει διαμονή ως οικοτρόφους σε (ελεγχόμενες) αγγλικές οικογένειες (host families), επειδή ως ανήλικοι (16-17 ετών) δεν επιτρέπεται να μείνουν μόνοι τους σε εστίες ή να νοικιάσουν σπίτι. Οι γονείς του μαθητή επιβαρύνονται φυσικά με το κόστος αυτό, το οποίο συνήθως κυμαίνεται μεταξύ £100-120 ανά εβδομάδα, με πλήρη διατροφή. Αν θεωρήσουμε ότι το ακαδημαικό έτος έχει περί τις 40 εβδομάδες (εκτός θερινών διακοπών, Χριστουγέννων και Πάσχα), αυτό σημαίνει ένα κόστος της τάξεως των £4000-5000 ετησίως. Αν στο κόστος αυτό προσθέσουμε και αεροπορικά εισιτήρια της τάξεως των £150 με ακριβή εταιρεία, (πιθανά φθηνότερα με Easyjet) για μετάβαση στην Ελλάδα τρεις φορές το χρόνο (καλοκαίρι, Χριστούγεννα, Πάσχα), το συνολικό κόστος για τον Ελληνα γονιό φθάνει τις £4500-5500 τον χρόνο για τη φοίτηση του παιδιού του σε Αγγλικό ΙΒ σχολείο. Δεν επιμετρώ το κόστος διασκέδασης-ρούχων-χαρτζηλικιού, επειδή (είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αγγλία), αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τον τρόπο ζωής του καθενός, και κυμαίνεται στα ίδια περίπου επίπεδα (πιθανά σχετικά φθηνότερα στην Αγγλία, λόγω υποτίμησης της λίρας). Κανονικά, μάλιστα, θα έπρεπε να αφαιρέσω και κάτι από τα έξοδα διαμονής (σε συγκριτικό επίπεδο), γιατί ακόμα και στην Ελλάδα αν φοιτά το παιδί, σε οποιοδήποτε σχολείο, είναι ευνόητο ότι δαπάνες για φαγητό θα υπάρχουν-δεν μπορεί κανείς να τραφεί με «αέρα» για 2 χρόνια!

διατροφή. Αν θεωρήσουμε ότι το ακαδημαικό έτος έχει περί τις 40 εβδομάδες (εκτός θερινών διακοπών, Χριστουγέννων και Πάσχα), αυτό σημαίνει ένα κόστος της τάξεως των £4000-5000 ετησίως. Αν στο κόστος αυτό προσθέσουμε και αεροπορικά εισιτήρια της τάξεως των £150 με ακριβή εταιρεία, (πιθανά φθηνότερα με Easyjet) για μετάβαση στην Ελλάδα τρεις φορές το χρόνο (καλοκαίρι, Χριστούγεννα, Πάσχα), το συνολικό κόστος για τον Ελληνα γονιό φθάνει τις £4500-5500 τον χρόνο για τη φοίτηση του παιδιού του σε Αγγλικό ΙΒ σχολείο. Δεν επιμετρώ το κόστος διασκέδασης-ρούχων-χαρτζηλικιού, επειδή (είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αγγλία), αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τον τρόπο ζωής του καθενός, και κυμαίνεται στα ίδια περίπου επίπεδα (πιθανά σχετικά φθηνότερα στην Αγγλία, λόγω υποτίμησης της λίρας). Κανονικά, μάλιστα, θα έπρεπε να αφαιρέσω και κάτι από τα έξοδα διαμονής (σε συγκριτικό επίπεδο), γιατί ακόμα και στην Ελλάδα αν φοιτά το παιδί, σε οποιοδήποτε σχολείο, είναι ευνόητο ότι δαπάνες για φαγητό θα υπάρχουν-δεν μπορεί κανείς να τραφεί με «αέρα» για 2 χρόνια!

Οπως αποδεικνύεται, το ετήσιο κόστος φοίτησης σε αγγλικό δημόσιο ΙΒ σχολείο, για Ελληνα μαθητή, χωρίς οι γονείς να διαμένουν στην Αγγλία, είναι περίπου το μισό από τα δίδακτρα που χρεώνουν τα ακριβά ΙΒ σχολεία στην Ελλάδα (της τάξεως των €10000-15000)!

Επίσης, γενικά στα δημόσια σχολεία της Αγγλίας (ΙΒ και μή), τα «ιδιαίτερα» και τα «φροντιστήρια» είναι ανύπαρκτα. Κανείς δεν κάνει «φροντιστήριο» (τουλάχιστον προσωπικά δεν έχω ακούσει καμμία περίπτωση) και, πραγματικά, δεν χρειάζεται. «Φροντιστήριο», με μορφή επιπρόσθετης διδασκαλίας/επίλυσης αποριών/υποστήριξης παρέχεται (χωρίς επιβάρυνση) από του ίδιους τους καθηγητές των σχολείων, στο χώρο του σχολείου, οι οποίοι (στη συντριπτική τους πλειοψηφία) έχουν πολύ διαφορετική νοοτροπία από τη (συντριπτική) πλειοψηφία των ελλήνων καθηγητών (δημοσίων και ιδιωτικών σχολείων)-τυχόν εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Οι καθηγητές των σχολείων στη Μ. Βρετανία συνήθως έχουν μεγαλύτερη αγωνία από τους μαθητές για καλά αποτελέσματα στις (εξωτερικές παν-βρεταννικές GCSE, A-levels ή ΙΒ) εξετάσεις, γιατί τυχόν αποτυχίες έχουν άμεσο αντίκτυπο στους «πίνακες» (league tables) του σχολείου (που δημοσιεύονται κάθε χρόνο στο διαδίκτυο ανοικτοί σε όλους). Εχουν επίσης επιπτώσεις στις εκθέσεις του ανεξάρτητου οργανισμού που επιθεωρεί περιοδικά όλα τα δημόσια σχολεία κάθε βαθμίδας (OFSTED) και δημοσιεύει όλες τις εκθέσεις στο διαδίκτυο- με ανοικτή πρόσβαση σε όλους-και, σε τελευταία ανάλυση, στην ίδια τη δουλειά τους, γιατί ο κάθε διευθυντής σχολείου και το σώμα των governors του σχολείου μπορούν να απολύσουν καθηγητές που δεν αποδίδουν.

Οι πληροφορίες αυτές αφορούν αποκλειστικά στα δημόσια σχολεία (ΙΒ και μη) της Αγγλίας, για τα οποία είμαι σε θέση να έχω προσωπική γνώση και άποψη. Δεν αναφέρoμαι καθόλου στα ιδιωτικά σχολεία (απανταχού του κόσμου), για τα οποία, ο κλασσικός (σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης) συνδυασμός «γονείς + χρήμα + σχολείο/επιχείρηση» δημιουργεί, εύλογα, τελείως διαφορετικές δυναμικές ισορροπίες (πιθανά και ... «παρενέργειες», όπως η πρόσφατη ιστορία των Ελληνικών ΙΒ σχολείων). Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, δεν έχω ακούσει, μέχρι στιγμής, καμμία παρόμοια ιστορία για ιδιωτικά Αγγλικά ΙΒ σχολεία. Απ’ ό,τι φαίνεται, στον τομέα των ...«παρενεργειών» διεκδικούμε, ως Ελλάδα, με αξιώσεις το παγκόσμιο πρωτάθλημα!

Εν κατακλείδι: Το ΙΒ στην Αγγλία είναι ένα σύστημα που παρέχεται από το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, απευθυνόμενο κυρίως σε μαθητές με ακαδημαϊκές ικανότητες (θεωρείται δυσκολότερο από τα αγγλικά Α-levels). Μαθητές από την ΕΕ γίνονται επίσης δεκτοί χωρίς δίδακτρα.

Οπως ορθώς αναφέρθηκε στον Ελληνικό Τύπο, καλές επιδόσεις στο ΙΒ, πράγματι είναι δυνατό να ανοίξουν τις πόρτες μεγάλων Πανεπιστημίων (αυτών που κατά κοινή ομολογία και σύμφωνα με όλους τους διεθνείς πίνακες κατάταξης, περιλαμβάνονται στην πρώτη δεκάδα παγκοσμίως) και «δύσκολων» (από άποψη ζήτησης/κριτηρίων εισαγωγής) επιστημών, όπως ιατρική και νομική. Γενικά δεν είναι ένα πρόγραμμα φτιαγμένο ή απευθυνόμενο στους «πλούσιους γονείς»- οι Ελληνικές «ιδιαιτερότητες» το κάνουν να φαίνεται έτσι στον Ελληνικό Τύπο, επειδή το Ελληνικό κράτος δεν παρέχει το ΙΒ (ως ώφειλε και όπως συμβαίνει σε άλλα κράτη) μέσω της δημόσιας εκπαίδευσης. Το ΙΒ φτιάχτηκε αρχικά στο τέλος της δεκαετίας του 60, για παιδιά διπλωματών/ δημοσιογράφων/ ανταποκριτών/ στρατιωτικών και σχετικών επαγγελμάτων, όπου συχνές μεταθέσεις και αλλαγές τόπου διαμονής, δημιούργησαν την ανάγκη ενός ενιαίου, κοινά αποδεκτού προγράμματος εκπαίδευσης. Η ακαδημαϊκή του αξία αναγνωρίστηκε από (πρακτικά) όλα τα μεγάλα Πανεπιστήμια και το πρόγραμμα «ξαπλώθηκε» σε πολύ ευρύτερες ομάδες (πληθυσμιακά, κοινωνικά και γεωγραφικά).

Οσο για διάφορες απόψεις που ακούστηκαν αυτές τις μέρες, όπως π.χ. να «κλείσει η Κυβέρνηση όλα τα ΙΒ σχολεία στην Ελλάδα» (συνδικαλιστικός εκπρόσωπος της ΟΛΜΕ), είναι καλύτερα να μην τις σχολιάσει κανείς σοβαρά. Λέτε ένας υποψήφιος που έγινε δεκτός π.χ. στο Cambridge, την Οξφόρδη, το LSE, το Imperial ή το Harvard μέσω ΙΒ, να χάσει τον ύπνο του, επειδή το Πανεπιστήμιο Αθηνών ή το Ε.Μ.Πολυτεχνείο δεν τον θέλουν; Παρεπιπτόντως, δε, τα δύο συγκεκριμένα, που θεωρούνται «τα καλύτερα» στην Ελλάδα, με τις υψηλότερες βάσεις εισαγωγής, πόρω απέχουν της πρώτης 100άδας των Πανεπιστημίων διεθνώς, με οποιαδήποτε κριτήρια. Ή μήπως το κλείσιμο των ΙΒ σχολείων στην Ελλάδα θα βοηθήσει στην καλύτερη συγκριτική κατάταξη των Ελληνικών Πανεπιστημίων σε διεθνές επίπεδο;

Οσο για τη συγκριτική «δυσκολία» των Ελληνικών Πανελλαδικών εξετάσεων σε σχέση με τα ΙΒ, φυσικά και δεν υπάρχει αμφιβολία. Είναι αναμφισβήτητα πολύ πιο δύσκολο να πιάσεις 19000 μόρια εξεταζόμενος στην αποστήθιση του τηλεφωνικού καταλόγου στην Ελληνική γλώσσα, απ’ο, τι να συντάξεις ένα καλό κριτικό δοκίμιο στην Αγγλική γλώσσα (απαραίτητο για το ΙΒ). Το θέμα δεν είναι πόσο «δύσκολο», αλλά πόσο «χρήσιμο» μπορεί κάτι να είναι για τη συνολική μελλοντική ακαδημαϊκή πορεία του υποψήφιου φοιτητή.

Μήπως είναι καιρός να ξυπνήσουμε από το βαθύ σωβινιστικό μας ύπνο και να κατανοήσουμε ότι, τόσο η αγορά εργασίας, όσο και η εκπάιδευση που οδηγεί σε αυτή, διεθνοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς και εμείς (ως Ελλάδα) κάνουμε ό,τι μπορούμε για να κρατήσουμε τα παιδιά μας (την επόμενη γενιά) απ’έξω;

Υστερα από έξι χρόνια "εμπειρικής παρακολούθησης" των τεκταινομένων στην Αγγλία, με δύο παιδιά που πέρασαν (Α-levels, GCSE) ή περνούν (δημόσιο ΙΒ από το Σεπτέμβριο) από τη δευτεροβάθμια δημόσια αγγλική εκπαίδευση, με ένα άλλο μεγαλύτερο παιδί που πέρασε (επιτυχώς) όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης στην Ελλάδα (συμπεριλαμβανομένων των «ιδιωτικών», φροντιστηρίων, εισαγωγικών, και ΑΕΙ) ως μέτρο σύγκρισης των δύο συστημάτων, θεώρησα σκόπιμο να γράψω αυτό το σημείωμα, που ενδέχεται να φανεί χρήσιμο.

Ποιός πήγε κι΄άπλωσε τα... δένδρα στην ταράτσα;

Ο αρχιτέκτονας πρέπει να εγγυάται την ασφάλεια και την υγιεινή των χρηστών- πελατών του καθώς και την ελάχιστη επίπτωση στο φυσικό περιβάλλον.

Η μέγιστη οικολογική ανταποδοτικότητα όλων των κατασκευών που σχεδιάζει ο αρχιτέκτονας συναρτάται με τη μείωση των επικίνδυνων εκπομπών και αποβλήτων, τόσο κατά τη διάρκεια της οικονομικής ζωής του κτιρίου όσο και κατά τη φάση της κατασκευής του.

Ο σχεδιασμός της άνεσης, της χρηστικότητας και της κατοικισιμότητας για κάθε χρήστη, από τα άτομα με ειδικές ανάγκες μέχρι τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, σε όλες τις κλίμακες του σχεδιασμού, από το shop mobility μέχρι την ελεύθερη πρόσβαση και τη χρηστικότητα των αντικειμένων που σχεδιάζονται και κατασκευάζονται είναι βιο- οικονομική παράμετρος που ανεξάρτητα του πόσο στοιχίζει, η ανεπτυγμένη κοινωνία οφείλει να την προσφέρει.


Όσοι είχαμε τη χαρά να γεννηθούμε και να μεγαλώσουμε έξω από την μεγαλούπολη, ζήσαμε μια ιεραρχημένη σχέση με τη γη, ανεξάρτητα αν τη δουλέψαμε ή όχι με τα ίδια μας τα χέρια. Το λιβάδι, το αλώνι, το περιβόλι στον ποταμό, το λιόφυτο, το αμπέλι, ήταν αυτά που διέθετε κάθε σπιτικό σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό για να επιβιώσει.

Στο σπίτι του χωριού, πάντα ένα εσώχωρο- περιβολάκι πρόσφερε τα απαραίτητα ενός ολιγαρκούς οικογενειακού διαιτολογίου. Ένα πηγάδι στην κάθε αυλή εξασφάλιζε τη δυνατότητα για πότισμα. Η ύπαρξη του υπόγειου νερού αποτελούσε βασικό κριτήριο επιλογής του χώρου ανέγερσης κατοικίας.

Η μουριά για τη διατροφή της κατσίκας, η ροδιά για τα κόλλυβα αλλά και τις απαραίτητες βιταμίνες για το χειμώνα, ακόμη και η μπουρνελιά για τη ομαλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος μαζί με τα κολοκύθια, πατάτες και ντομάτες, ήταν εκεί. Ακόμα και μια κληματαριά- κρεβατίνα εξασφάλιζε τόσο τα σταφύλια όσο και το σκιασμό της αυλής το καλοκαίρι.

Πέρα από την ομορφιά αυτή καθεαυτή της οπωροφόρου φύσης, ποτέ δεν έλειψαν τα καλλωπιστικά φυτά. Τριανταφυλλιές που γίνονταν και γλυκό, βασιλικός για τα εικονίσματα αλλά και την απομάκρυνση των εντόμων, μαντζουράνα για τη μουσταλευριά, φούλι- μπουγαρίνι και γιασεμί για το άρωμα και τον περίτεχνο στολισμό στα κεφάλια των κοριτσιών αλλά και γαρίφαλα μυρωδάτα για το πέτο ή το αυτί. Ασβεστωμένοι γκαζοτενεκέδες, πιθάρια- πιθαρόγλαστρες και κάθε είδους δοχεία επιστρατεύονταν για να ενισχύσουν την σχέση του ανθρώπου με την ωραία φύση αλλά και την επιβίωση.

Φύγαμε από το χωριό και ήρθαμε στις πολυκατοικίες της πόλης. Χάσαμε το περιβολάκι, κουβαλήσαμε όμως τις γλάστρες στην βεράντα. Εκεί, οι γλάστρες ασφυκτιούσαν, άλλες στο πάτωμα και άλλες να κρέμονται από τα κάγκελα σε περίεργους συρμάτινους υποδοχείς- ανθοδόχες. Τα λουλούδια στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών δεν γενικεύθηκαν. Μάλλον αποτελούσαν την εξαίρεση παρά τον κανόνα στο αστικό τοπίο. Κάτι παραπάνω πέτυχαν τα «ρετιρέ», όπου εκεί πράγματι διαμορφώνονταν ωραιότατοι κήποι, πρόδρομοι των φυτεμένων δωμάτων που συζητάμε σήμερα.

Η πέμπτη όψη των κτιρίων- το δώμα- ποτέ δεν ήταν στο κέντρο του ενδιαφέροντος των κατασκευαστών. Ακόμα και όταν γενικεύθηκε η χρήση των κεραμιδιών, για λόγους προστασίας του τοπίου, κεραίες και ηλιακοί θερμοσίφωνες ήρθαν με τυχαίο και άτεχνο τρόπο να επιβεβαιώσουν τη συνεχιζόμενη αδιαφορία. Δεν γνωρίζουμε αν τα πουλιά ενοχλούνταν από την συσσώρευση των εγκαταλελειμμένων καπνοσυλλεκτών, είναι βέβαιο όμως ότι ένα φυτεμένο δώμα θα έδινε μεγάλη χαρά σε πολλά είδη πουλιών, που παλιά ζούσαν κοντά στον άνθρωπο και τώρα περιορίζονται στις ζώνες περιαστικού πρασίνου και τα προάστια.

Με εξαίρεση τις ζαρντινιέρες, που κάποια στιγμή θεωρήθηκαν απαραίτητο συμπλήρωμα του σύγχρονου αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, οι οροφόκηποι και οι πράσινες στέγες είναι ένα απολύτως νέο τεχνολογικό αντικείμενο. Και λέω τεχνολογικό αντικείμενο, διότι πολλές στέγες φυτεύτηκαν και δεν άνθισαν. Ο συνδυασμός των φυτών, η διαδικασία της περιποίησης, ο αερισμός, ο εμπλουτισμός του χώματος, είναι γνώση που δεν είναι πια εμπειρική.

Συνεπώς, πριν στεγανώσουμε, αποστραγγίσουμε, ανεβάσουμε τόνους χώματος και πλήθος φυτών και εγκαταστήσουμε σύστημα ποτίσματος, πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι:
1. Ο κήπος θα επιβιώσει αξιοπρεπώς.
2. Το κόστος συντήρησης θα είναι στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας.
3. Όλες οι άλλες απαραίτητες χρήσεις στο δώμα εντάσσονται και διατηρούνται.
4. Ο οροφόκηπος απευθύνεται στους χρήστες του κτιρίου και όχι στα αεροπλάνα που περνάνε.
5. Θα συνεργασθούν όλες οι απαραίτητες ειδικότητες προκειμένου να προκύψει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Εφόσον λοιπόν δημιουργηθεί ο οροφόκηπος, τα πλεονεκτήματα είναι σαφή: ο δροσισμός, η κατακράτηση των ανάπιπτων (σκόνη), το φιλτράρισμα του αέρα συν την θετική επίδραση στον ψυχισμό των ενοίκων και χρηστών.

Επιπλέον, η υδροσυλλογή, οι οικιακές ανεμογεννήτριες, τα φωτοβολταϊκά, οι ηλιακοί θερμοσίφωνες αποτελούν τα συνθετικά στοιχεία μιας πολύπλοκης κατασκευής και λειτουργίας που οφείλουν να περιλαμβάνονται στα ενδιαφέροντα των αρχιτεκτόνων αλλά και των άλλων ειδικοτήτων που εμπλέκονται κατ’ αναλογία.

Συμπερασματικά η τεχνολογία των οροφόκηπων εντάσσεται στα πλαίσια της αναζήτησης των νέων μορφών βιο-οικονομικής αντίληψης που σχετίζονται με την επινόηση, την ανάπτυξη, την παραγωγή και τη χρήση βιολογικών διαδικασιών και προϊόντων.

Παρόλο που σήμερα οι δραστηριότητες αυτές είναι σχετικά περιορισμένες, αναπτύσσονται ραγδαία και αναμένεται στο μέλλον να επηρεάσουν σημαντικά την οικονομία και την κοινωνία, βελτιώνοντας την υγεία, τη διατροφή, την ενεργειακή απόδοση, το περιβάλλον, τη βιομηχανική παραγωγή, την αειφορία και εν’ τέλει να συμβάλουν στη γενικευμένη ευζωία.

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

Τά εγκαίνια της Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης έγιναν το 1995.

Συνειρμός....

ΑΝΕΚΔΟΤΟ σκίτσο του SHADI ABDEL SALAM

Στη Βιβλιοθήκη υπάρχει ειδική αίθουσα αφιερωμένη στο εργο του SAS

From Wikipedia, the free encyclopedia

Shadi Abdel Salam (Arabic: شادي عبدالسلام) was an Egyptian film director, screenwriter and Costume and set designer.
Born in Alexandria on 15 March 1930, Shadi graduated from Victoria College, Alexandria, 1948, and then moved to England to study theater arts from 1949 to 1950. Passed away on 8 October 1986.

Τα ΕΓΚΑΙΝΙΑ του Αντωνίου.

... γύρευε γιατί, θυμήθηκα τον "Αντώνιο" του ΚΑΒΑΦΗ. Μάλλον σύμπτωση

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά πρός το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

ΤΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Thought for the Week:
The first ingredient in conversation is truth: the next good sense;
the third, good humour; and the forth wit

(Sir William Temple)

Παραδείγματα ... Ζωντανα στην δημοσια ζωή.

Περί Ρυθμιστικού Αττικής

Κάθε κοινωνία οφείλει να σχεδιάζει το μέλλον της. Ο πολεοδομικός σχεδιασμός έχει περάσει πλέον στο στάδιο που δεν αποτελεί ένα «εφάπαξ» σχέδιο, αλλά μια συνεχή διαδικασία προσαρμογών, οραμάτων αλλά και καλοσχεδιασμένων κτιρίων, συνόλων και υποδομών.

Όταν λέμε Ρυθμιστικό Σχέδιο, εννοούμε το σύνολο του τι θα κτιστεί, ποιοι νόμοι απαιτούνται, ποιες χρήσεις γης επιτρέπονται, σε ποιο βαθμό θα αναπτυχθούν αυτές καθώς και ποιες υποδομές, δηλ. ποια δημόσια έργα, πρέπει να συνοδεύσουν την περιγραφόμενη μελλοντική εικόνα της περιοχής, στην οποία αναφέρεται το Ρυθμιστικό Σχέδιο.

Όλα γίνονται για τον άνθρωπο. Τα δημογραφικά στοιχεία καθώς και τα κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού, καθορίζουν αλλά και ανατρέπουν τα δεδομένα του ρυθμιστικού σχεδιασμού. Ο πολεοδόμος πρέπει ανά πάσα στιγμή να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει ακόμα και έκτακτα περιστατικά όπως σεισμούς, πολέμους, εισροή οικονομικών μεταναστών κ.λ.π.

Η φιλοσοφία ενός Ρ.Σ. δέχεται τον κύκλο της οικονομικής ζωής ενός κτιρίου ή μιας χρήσης και σαν καλός μαέστρος διευκολύνει αλλά και διευθύνει μια ομαλή οικονομική και κοινωνική εξέλιξη. Το παράδειγμα του αεροδρομίου του Ελληνικού, είναι αφορμή για προβληματισμό μια και θα απασχολήσει την ελληνική πολεοδομική πραγματικότητα επί μακρόν.

Στο μεταξύ όμως, χρήσεις εκ’ των ενόντων αναπτύσσονται εκεί, με εμβαλωματικούς, προσωρινούς και αντιαισθητικούς τρόπους. Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι η έκθεση «ΟΙΚΟΔΟΜΗ 2009» φιλοξενήθηκε σε προσωρινές εγκαταστάσεις, ενώ η πρώτη αντίστοιχη έκθεση, που είχα την χαρά να επισκεφθώ, φιλοξενήθηκε στο Ζάππειο Μέγαρο. Αυτό δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί πρόοδος. Από το Ζάππειο στις πρόχειρες κατασκευές του Ελληνικού!

Η κοινωνική, λειτουργική και εν’ τέλει πολεοδομική ανατροπή που έχει συμβεί στο κέντρο της Αθήνας με την εισβολή των οικονομικών προσφύγων καθώς και η διείσδυση στο εμπόριο νέων παγκοσμιοποιημένων μορφών διακίνησης των αγαθών, αποδεικνύουν τη μη αποτελεσματική αντίδραση του κρατικού ρυθμιστικού μηχανισμού που δεν μπορεί έγκαιρα να σχεδιάσει και να αντιδράσει.

Για παράδειγμα, φανταστείτε στο κέντρο της Βιέννης, στην πλατεία του δημαρχείου, εισβολή οικονομικών μεταναστών και μετατροπή του κέντρου της πόλης σε κάτι αντίστοιχο με αυτό που επικρατεί στην πλατεία Κοτζιά, στη Σοφοκλέους και στους πέριξ δρόμους. Τι επίπτωση στην κοινωνική και οικονομική ζωή της πόλης θα προκαλούσε;

Συνεπώς, ένα Ρ.Σ. θα έπρεπε να προβλέπει, σε συνδυασμό με μια μεταναστευτική πολιτική, χώρους προσωρινής διαμονής, περίθαλψης και απορρόφησης προσφύγων, έτσι ώστε να αποφεύγονται οι βίαιες ανατροπές σε ιστορικά τμήματα της πόλης, που τελικά είναι αδιευκρίνιστο το εάν εξελίσσονται τυχαία ή ορίζονται από σκληρά επιχειρηματικά παιχνίδια ελέγχου των χρήσεων γης, μέσω της υποβάθμισης που προκαλεί η παρουσία των μεταναστών κατ’ αυτόν τον αρρύθμιστο τρόπο.

Η έννοια συνεπώς της πολεοδομικής προστασίας και του ρυθμιστικού σχεδιασμού εμπεριέχει εξ’ ορισμού τη φροντίδα για το κοινωνικό περιεχόμενο των κτιρίων της πόλης.

Πόλη, προστασία, πολίτες, παράδειγμα και τέλος πρότυπο είναι τα απαραίτητα συνθετικά κεφάλαια ενός Ρ.Σ.

Για να υπάρξει και να επιτύχει ένα Ρυθμιστικό Σχέδιο απαιτείται σαφής πολιτική. Το υπό συζήτηση Ρυθμιστικό Σχέδιο για την Αττική, αναπτύσσεται και παρουσιάζεται υπό τη σκιά της οικονομικής κρίσης αφ’ ενός και των χωροταξικών σχεδίων που έχουν ήδη ανακοινωθεί αφ’ ετέρου. Επειδή το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης σχετίζεται μονοσήμαντα με την ανοικοδόμηση, ο ρόλος του Ρ.Σ. είναι ιδιαίτερα σημαντικός.

Η ικανοποίηση των αρχιτεκτόνων, που κατά κύριο λόγο ασκούν την πολεοδομία και τη χωροταξία σήμερα, είναι μεγάλη κάθε φορά που παρουσιάζεται ένα οποιοδήποτε σχέδιο. Η δημοκρατική συμμετοχή δημιουργεί την υποχρέωση έκφρασης γνώμης, θέσης και αντίθεσης. Ακόμη και η μικρόψυχη αντιμετώπιση είναι αναπόσπαστο στοιχείο και δεδομένο του σχεδιασμού. Τα συμφέροντα που κρύβονται, εμφανίζονται και δημιουργούνται είναι αυτά που η επιτυχημένη πολιτική πρέπει να εξισορροπήσει.

Ο πολεοδομικός σχεδιασμός, μέρος του οποίου αποτελεί το Ρ.Σ. και που αφορά όλους μας, αποτελεί μια διακήρυξη της διοίκησης που λέει: «κύριοι έχουμε πολιτική γης». Εάν αυτή η πολιτική γης είναι σαφής και συνεγείρει τον κόσμο, τότε έχουμε το σημαντικότερο κομμάτι του Ρ.Σ. επιτυχές. Οι έννοιες «πληροφορούμαι», «συμμετέχω», «ενδιαφέρομαι» αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του Ρυθμιστικού Σχεδιασμού.

Επιτυχημένος ρυθμιστικός σχεδιασμός πρέπει να πληρεί τις ώριμες ανάγκες μιας κοινωνίας όσον αφορά την ρύθμιση των πολεοδομικών λειτουργιών. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα συναντήσει την αποδοχή του κόσμου. Αντιρρήσεις και αντιδράσεις πάντα θα υπάρχουν. Με τον τρόπο όμως που λειτουργεί η κοινωνία σήμερα είμαστε υποχρεωμένοι να πείσουμε για να μας εμπιστευθούν. Όχι όλους, ούτε είναι δυνατόν να εκπαιδευτούν οι πάντες για να αποκτήσουν πολεοδομικό κριτήριο. Οι ειδικοί πρέπει με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα να παρουσιάσουν την εικόνα που οραματίζονται και που η πολιτική ηγεσία φιλοδοξεί να προσφέρει στον πολίτη. Όσο πιο καθαροί είναι οι στόχοι, τόσο μεγαλύτερη αποδοχή θα έχουν.

Το Ρ.Σ. δεν πρέπει να είναι φοβικό, δεν πρέπει να είναι ανισοβαρές και δεν πρέπει να είναι αποσπασματικό. Στη διαδικασία της σύγκρουσης για τον έλεγχο των χρήσεων γης πρέπει να προβλέπονται με ρεαλισμό περιοχές εκτόνωσης και μακροπρόθεσμης προστασίας του περιβάλλοντος, φυσικού και ιστορικού, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να εξασφαλίζονται οι τρέχουσες πολεοδομικές λειτουργίες στα πλαίσια της νομιμότητας.

Στο υπό συζήτηση Ρ.Σ. υπάρχουν πολλά σημεία που θα μπορούσε κανείς να εξειδικεύσει, να αντιταχθεί ή να συμπαραταχθεί. Απαιτείται το πολιτικό θάρρος να ξεκαθαρισθούν στο προοίμιο οι κύριοι πολιτικοί στόχοι που τίθενται για την ιστορικότερη πρωτεύουσα του κόσμου, την Αθήνα.

Κλείνοντας, θα ήθελα να επαναλάβω την ικανοποίηση των αρχιτεκτόνων για κάθε βήμα της διοίκησης προς την κατεύθυνση του επιστημονικού σχεδιασμού, να επισημάνουμε την καθυστέρηση και να διαβεβαιώσουμε ότι επιθυμούμε να συμβάλουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην εξειδίκευση και στην αποσαφήνιση όλων των σημείων εκείνων που «χρονίζουν» αδιευκρίνιστα.

Η Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων στην προσπάθειά της να βηματίζει χρήσιμα μαζί με την εκάστοτε διοίκηση, έχει ήδη δώσει δείγματα συνεργασίας και εξισορρόπησης μεταξύ των επιστημονικών και πολίτικών επιλογών. Θα συνεχίσει και στο μέλλον.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΙΣΜΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ

Στη μεταπολεμική Ελλάδα, αναπτύχθηκαν οι κανονισμοί για την ανοικοδόμηση των πόλεων. Η εικόνα, αψευδής μάρτυρας ενός «ορθολογισμού» που αγγίζει τα όρια της ασχήμιας και του αντιαισθητικού. Σαν αντίδραση στην αστικοποίηση και την μετανάστευση, η διανόηση της εποχής επιστρέφει στις αξίες του λαϊκού πολιτισμού, που όμως δεν καταφέρνει ούτε να προστατεύσει ούτε να εξασφαλίσει την ομαλή συνέχεια με κανονιστικές διατάξεις .

Την ίδια εποχή, στην Ευρώπη, το διεθνές ενδιαφέρον συναντά τα επενδυτικά συμφέροντα στο κέντρο της πόλης. Η ανανέωση και η ανάπλαση των ιστορικών κέντρων εκφράζεται από το Χάρτη του Άμστερνταμ (1973), που σηματοδοτεί την αναζήτηση του ωραίου στο ιστορικό περιβάλλον των πόλεων.

Στην Ελλάδα, τα πράγματα καθυστερούν λόγω εμφυλίου και δικτατορίας. Οι συντηρητικές κυβερνήσεις- όχι με την κακή έννοια του όρου- προσπαθούν, με ιεράρχηση και νευρικότητα, να κερδίσουν το χαμένο χρόνο στην ανάπτυξη. Χτίζονται τα πάντα. Τα σχέδια επεκτείνονται προς κάθε κατεύθυνση και οι συνεταιρισμοί ουσιαστικά πολεοδομούν χωρίς περίσκεψη την περιαστική γη. Η επιστημονική πολεοδομία χαρακτηρίζεται «ουτοπία» από τους επενδυτές της εποχής. Η νοοτροπία του πελατειακού σχεδιασμού κυριαρχεί.

Παράλληλα, κάθε κυβέρνηση θεωρεί υποχρέωσή της να αναθεωρεί και να εξειδικεύει το Γ.Ο.Κ.. Φτάνοντας στο 1981, μια κυβέρνηση υψηλών προσδοκιών υποχρεούται να συνδυάσει το πονηρό παρελθόν με το οραματικό μέλλον. Προϊόν αυτού του συνδυασμού είναι οι ημιυπαίθριοι χώροι και όχι μόνο. Οι ημιυπαίθριοι χώροι θεσμοθετούνται με αδιαμφισβήτητα γλαφυρό και ρομαντικό υπόβαθρο και καταλήγουν ένα χυδαίο γνώρισμα της «έμφυτης τάσης» του Έλληνα προς την παρανομία και τη γενίκευση της αυθαιρεσίας στη δόμηση.

Σήμερα, καλούμαστε να προβάλουμε τη φιλοσοφία της διατήρησης, της προστασίας αλλά και της αναστήλωσης των χαμένων αξιών και ιδεών που γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν σ’ αυτόν τον τόπο. Οι νόμοι, οι κανονισμοί και οι έλεγχοι από μόνοι τους, ποτέ δεν παρήγαγαν ανώτερα πρότυπα. Η κύρια ευθύνη εναποτίθεται στην παιδεία. Οι νόμοι και οι κανονισμοί μπορούν να διατηρήσουν και να προστατεύσουν ένα κοινωνικό ή ανθρώπινο επίτευγμα- δημιούργημα. Δεν μπορούν όμως να γεννήσουν πολιτισμό. Κάτω από αυτό το πνεύμα πρέπει να κινηθούμε για να αντιμετωπίσουμε τόσο τα τρέχοντα προβλήματα όσο κι αυτά που θα προκύψουν στο μέλλον.

Η πρώτη συνάντηση για την ΑΤΤΙΚΗ

Οι προεδρεύοντες: Ν. Σιαπκίδης , Π. Δεσποτόπουλος, Δ. Μαραβέας, και Α. Μπούμης

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ- ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΘΕΜΑ: ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΑ ΚΤΙΡΙΑ ΜΕ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ (25/05/2009)

Κυρίες και κύριοι,

Εκ’ μέρους του Δ.Σ. του ΣΑΔΑΣ- Πανελλήνιας Ένωσης Αρχιτεκτόνων, θα ήθελα να ευχαριστήσω για την πρόσκληση, να συγχαρώ για την πρωτοβουλία της διοργάνωσης και να ευχηθώ καλή επιτυχία στις εργασίες της ημερίδας.

Ζήσαμε όλοι μαζί την ραγδαία ανάπτυξη της παραγωγής αλλά και της εφαρμογής του αλουμινίου τα τελευταία 25 χρόνια. Για τον αρχιτέκτονα, το αλουμίνιο αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο στη διαδικασία του οικοδομείν. Σε μια μέση περίπτωση ανέγερσης ενός κτιρίου, το ποσό που διατίθεται για τα κουφώματα αλουμινίου είναι ίσως από τα σημαντικότερα κονδύλια που πρέπει να αντιμετωπίσει ο ιδιοκτήτης (15-20% του συνολικού κόστους). Και μόνο από αυτό το γεγονός, ο κλάδος του αλουμινίου, από την εξόρυξη του βωξίτη μέχρι την τοποθέτηση και το «ρεγουλάρισμα» του τελευταίου παραθύρου, συμμετέχει στην παραγωγική διαδικασία αποφασιστικά.

Το αλουμίνιο- σαν παράθυρο, σαν επένδυση, σαν πέτασμα, σαν λαμαρίνα- μετέχει, ως κύριος εταίρος, στην αναζήτηση και σχεδιασμό της βέλτιστης λύσης, που οφείλουμε εμείς οι αρχιτέκτονες να προτείνουμε στον πελάτη μας. Είναι ένα θαυμάσιο υλικό που το βρίσκουμε από extreme design σε ρούχα μέχρι κάθε μορφής διατομές διέλασης και πάσης φύσεως λαμαρίνες και ειδικά τεμάχια.

Η βιομηχανία αλουμινίου προσφέρει σοβαρές λύσεις στη σύγχρονη βιο- οικονομική οπτική του δημιουργικού επαγγελματία, στο κοινωνικό όραμα για μια πράσινη αρχιτεκτονική, σεβόμενη τα δεδομένα για την κλιματική αλλαγή και την περιβαλλοντική υποβάθμιση. Το αλουμίνιο προσφέρει ταχύτητα, ακρίβεια, αντοχή, ελεγχόμενη ανοχή, επαρκή προτυποποίηση στην παραγωγή, επεξεργασία, τοποθέτηση και ενεργειακή απόδοση και χρήση.

Η παρούσα συγκυρία της βαθιάς οικονομικής κρίσης οδηγεί τους αρχιτέκτονες να απαιτούν από τους πολιτικούς τη διασφάλιση καθόσον αφορά την ποιότητα και την αειφορία του χτισμένου περιβάλλοντος, στο οποίο οι ευρωπαίοι πολίτες ζουν, εργάζονται και διασκεδάζουν.

Οι αρχιτέκτονες θεωρούν ότι είναι μοναδική ευκαιρία σε όλα τα επίπεδα να συμμετάσχουν ενεργά στο σχεδιασμό της ενεργειακής επάρκειας των υφιστάμενων κτιρίων, στην ανάπτυξη μεγάλης κλίμακας εναλλακτικών σχεδίων ενέργειας και στην ανανέωση και ανακαίνιση των υφιστάμενων κτιριακών συγκροτημάτων αλλά και των υποδομών. Είναι προφανές ότι αυτό θα δημιουργήσει σημαντικές ευκαιρίες απασχόλησης, ταυτόχρονα με την αναζήτηση μιας καλύτερης ποιότητας για το ανθρωπογενές περιβάλλον.

Υπό αυτή την έννοια, το αλουμίνιο είναι ένας από τους σημαντικότερους «παίκτες» στην απόπειρα για έξοδο από την οικονομική κρίση, με σύμμαχο τους ενεργειακούς υαλοπίνακες, που υποχρεούνται σε αναπόφευκτη αρμονική συνύπαρξη.

Η επιτυχία του «ζεύγους» αυτού δεν είναι- όπως συμβαίνει στη ζωή- ανεξερεύνητο γεγονός. Είναι παράλληλοι βίοι σε αντίστοιχη ποιότητα. Μια καλής ποιότητας μικτή διατομή αλουμινίου με θερμοδιακοπή, σε συνδυασμό με έναν αντίστοιχης ποιότητας υαλοπίνακα, με σωστή συναρμολόγηση, βαφή και τοποθέτηση, εξασφαλίζουν ένα μεγάλο μέρος της ενεργειακής αποδοτικότητας του κτιρίου, όπως θα παρουσιασθεί στις ανακοινώσεις στη συνέχεια της ημερίδας.

Τίθεται, συνεπώς, το θέμα της διασφάλισης της ποιότητας αλλά και της συνεργασίας των ειδικοτήτων, από τον πιστοποιημένο σχεδιασμό και τη σύνθεση των νέων διατομών μέχρι τον τελευταίο τεχνίτη τοποθέτησης και συναρμολόγησης. Τα παραπάνω αποτελούν μια αλυσίδα που οφείλουμε να φροντίσουμε να εξασφαλίζει τη μέγιστη εξειδίκευση, ώστε να μην παραδίδονται τα υψηλού επιπέδου προφίλ στα χέρια εμπειρικών κατασκευαστών και να κακοποιούνται από ανεκπαίδευτους τεχνίτες. Όσο και αν μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι η διαμορφωμένη «ελληνική» πραγματικότητα εκφράζεται από τη μετριότητα στην τεχνολογία της κατασκευής, ποτέ δεν είναι αργά να απαιτήσουμε από κοινού την εκπαίδευση και την πιστοποίηση σε όσο το δυνατόν ευρύτερο πεδίο της οικοδομικής δραστηριότητας.

Η αειφόρος ανάπτυξη και ο περιβαλλοντικός σχεδιασμός δεν είναι μια επέκταση της αρμοδιότητας του αρχιτέκτονα. Ήταν πάντα το πεδίο της επαγγελματικής και κοινωνικής ευθύνης του.

Στην προσπάθεια διαμόρφωσης μιας εθνικής πολιτικής για τον ενεργειακό σχεδιασμό, την αειφόρο ανάπτυξη και την εξοικονόμηση ενέργειας μέσω του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, ο ΣΑΔΑΣ- ΠΕΑ προτίθεται να συντονίσει και να συμμετάσχει στη σύνταξη, από κοινού με την Ελληνική Ένωση Αλουμινίου και άλλους εταίρους, εγχειρίδιο- οδηγό με γενικό τίτλο: «Εξοικονόμηση ενέργειας και αρχιτεκτονικός σχεδιασμός στη Μεσόγειο και τη Νότια Ευρώπη», δηλαδή έναν οδηγό πράσινης αρχιτεκτονικής, που στη συνέχεια να διαδώσει τη χρήση και εφαρμογή του σε αυτούς που ασκούν την αρχιτεκτονική και σχεδιάζουν στην Ελλάδα.

Σας ευχαριστώ και πάλι για την πρόσκληση, λυπάμαι που δεν είμαι κοντά σας και εύχομαι καλή επιτυχία στην ημερίδα.

Δρ. Ευάγγελος Λυρούδιας

Αρχιτέκτων Μηχανικός Ε.Μ.Π.

Πρόεδρος ΣΑΔΑΣ- ΠΕΑ

Αμηχανία...

The thing always happens that you really believe in; and the belief in a thing makes it happen

(Frank Lloyd Wright)

Thought for the Week: 

Success is the sum of small efforts, repeated day in and day out

(Robert Collier)

 

ΠΥΛΗ ΕΙΣΟΔΟΥ στην ΧΑΛΚΙΔΑ

Emailing: areth2

Tαράσσει τοὺς ἀνθρώπους οὐ τὰ πράγματα, ἀλλὰ τὰ περὶ τῶν πραγμάτων δόγματα.

ΚΕΡΚΥΡΑ Νομαρχία ΣΟΠΕ Πανελληνιας Ενωση Αρχιτεκτόνων

Το ....Καροτσάκι

ΕΝΑ ΑΓΩΝΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Ταξιδεύοντας σε «πολιτισμένες» χώρες και ζώντας καμιά φορά εκεί, συνειδητοποιεί κανείς τη διαφορετική αντίληψη που καλλιεργούν οι αναπτυγμένες κοινωνίες σχετικά με την ένταξη και την εξυπηρέτηση των συνανθρώπων μας που ξεφεύγουν από το μέσο όρο και που χαριτωμένα εμείς σήμερα τους ονομάζουμε παιδιά, Α.Μ.Ε.Α., ηλικιωμένους ή «ανάπηρους πολέμου» μια που τους πολέμους όλο τους ξορκίζουμε κι όλο στη γειτονιά μας είναι.
Από τον πρώτο μήνα που γεννηθήκαμε μπήκαμε στο καροτσάκι. Καροτσάκια υπάρχουν πολλών ειδών: για το μωρό, για τη λαϊκή αγορά, για το σούπερ μάρκετ με πολλές παραλλαγές, για τον γέροντα, για τον ανάπηρο και ανήμπορο στο γέρμα της ζωής. Απ’ όταν εφευρέθηκε ο τροχός, ο άνθρωπος φτιάχνει καροτσάκια και διαδρομές για να κινούνται. Εδώ θα μας απασχολήσει η μεγαλύτερη ίσως παρανομία, η μεγαλύτερη κοινωνική αυθάδεια που συντελείται και αναπτύσσεται καθημερινά στην μεγάλη μας πόλη εις βάρος του κύριου συνταγματικού δικαιώματος του πολίτη που είναι η ελευθερία και η δυνατότητα μετακίνησης και πρόσβασης στους τόπους όπου διατίθενται τα αγαθά, είτε υλικά είτε πνευματικά.
Το αφιλόξενο- ασχεδίαστο της πόλης το συνειδητοποιεί κάθε ένας που θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσει ή να χειριστεί καροτσάκι. Όταν οι «ανάπηροι» ήταν στο περιθώριο, ουδείς διενοείτο ότι είχαν δικαίωμα να κατοικήσουν σε άλλο όροφο εκτός του ισογείου. Αντίστοιχα, τα ψώνια από τη λαϊκή αγορά τα κουβαλούσαν οι νοικοκυρές σε συρμάτινα διθάλαμα τροχήλατα καροτσάκια που, για να καταφέρουν να τα ανεβάσουν στις σκάλες, έφεραν τριπλές ρόδες, πατέντα για να σκαρφαλώνουν τα σκαλοπάτια ευκολότερα. Σιγά σιγά άρχισε να αναπτύσσεται το αίτημα για πρόσβαση των Α.Μ.Ε.Α. στις δημόσιες υπηρεσίες και συγκοινωνίες. Πράγματι λοιπόν, τα ασανσέρ απαιτείται πλέον να χωρούν το αναπηρικό καροτσάκι, κάποιες ράμπες έχουν κατασκευασθεί σε δημόσια κτίρια και πεζοδρόμια, αλλά πέραν αυτού λες και όλη η κοινωνία έχει συνωμοτήσει για τον αποκλεισμό των ανθρώπων που έχουν ανάγκη το σχεδιασμό μιας λογικής καθημερινότητας.
Το καροτσάκι κατέληξε να είναι για οποιαδήποτε χρήση, το μέτρο του πολιτισμού και της ικανότητας του Δημάρχου. Προτείνεται ο Δήμαρχος να κρίνεται και να επανεκλέγεται με βάση το ακόλουθο άθλημα- πρωτάθλημα: η μέγιστη διαδρομή που μπορεί να πραγματοποιήσει ένας πολίτης ως επιβάτης αμαξιδίου. Το αγώνισμα θα είναι να ξεκινήσει το αμαξίδιο από την αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου ή το γραφείο του Δημάρχου και να περιλαμβάνει την μετακίνηση προς τα καταστήματα για την προμήθεια ειδών πρώτης ανάγκης, την εν’ συνεχεία μετάβαση σε υπαίθριο ζαχαροπλαστείο- καφενείο, την εξυπηρέτηση σε χώρους υγιεινής, ακολούθως μετάβαση σε παρακείμενη τράπεζα και τέλος επιστροφή στο δημαρχείο. Την διαδρομή πρέπει να σχεδιάσει- προτείνει ο Δήμαρχος και πρέπει τουλάχιστον να καλύπτει 2 χλμ ακώλυτης προσπέλασης στους παραπάνω χώρους, με νόμιμες και ορθά σχεδιασμένες μεθόδους.
Αποφασίσαμε να απευθυνθούμε στα φίλαθλα αισθήματα του κόσμου, μήπως και συγκινηθούν κατ’ αρχήν οι δήμαρχοι και στη συνέχεια οι πολίτες. Το αγώνισμα για το «καροτσάκι» πρέπει να θεσπισθεί και να κερδηθεί, για το μωρό, για τη λαϊκή αγορά, για τα Α.Μ.Ε.Α. και τέλος για το shopping mobility των ηλικιωμένων.

Fw:

Με  διάλογο και συναίνεση σαν τη μοναδική αντίσταση στην  υποκουλτούρα των κραυγών  και την ύποπτη διαδικασία των ψιθύρων ο ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ προσπαθεί να αναγάγει την επικοινωνία και την συνεννόηση σε θεσμό. Με αυτό το δεδομένο παρακαλώ μη διστάσετε και στο μέλλον να διατυπώνετε τις απόψεις σας για κάθε θέμα που θεωρείτε απαραίτητο να παρεμβαίνετε.  

 

 

Αγαπητοί φιλοι  

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

 

 

Fw: e-tipos.com

 

 

 

Εκατομμύρια τ.μ. παράνομης δόμησης

* Η διεύθυνση του αποστολέα δεν έχει επιβεβαιωθεί

Πατείστε εδώ για να δείτε το περιεχόμενο του σύνδεσμου: http://www.e-tipos.com/newsitem?id=83444

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

ΗΜΕΡΙΔΑ με θέμα :

«Αποκατάσταση και επανάχρηση ιστορικών κτιρίων.
Το παρελθόν ορίζει το μέλλον;»

Αίθουσα Εκδηλώσεων Ιονίου Ακαδημίας.
Συνδιοργάνωση : Νομαρχία Κέρκυρας, ΤΕΕ τμήμα Κέρκυρας, Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Κέρκυρας.

28 & 29 Μαρτίου 2009

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ

Κυρίες και κύριοι,

Θα ήθελα κατ’ αρχάς να συγχαρώ και να ευχαριστήσω το Σύλλογο Αρχιτεκτόνων Κέρκυρας για την ανάληψη της διοργάνωσης αυτής της ημερίδας που αφορά την αποκατάσταση και επανάχρηση ιστορικών κτιρίων.

Είναι για μένα ιδιαίτερη χαρά να ξαναβρίσκομαι στην Κέρκυρα, όπου στο παρελθόν είχα την ευκαιρία να διδάξω στα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης την διαδικασία της αποτύπωσης και αποτίμησης του ιστορικού μνημειακού πλούτου των παραδοσιακών και διατηρητέων οικισμών.

Η αποκατάσταση και επανάχρηση των ιστορικών κτιρίων είναι η απόδοση των 4 γαλλικών όρων restoration, renovation, reutilization, rehabilitation. Η έννοια λοιπόν της απόδοσης σε νέα χρήση ή η διαιώνιση της παλαιάς εμπεριέχει την ανακαίνιση. Η ανακαίνιση είναι η προσαρμογή στις νέες ανάγκες χωρίς να χαθεί η ιστορική, αισθητική και αναμνηστική ή συναισθηματική αξία που κουβαλάει το μνημείο ή συνοδεύει κάποιο γειτονικό του μνημείο, που συγκριτικά είναι δυνατόν να είναι μεγαλύτερου ενδιαφέροντος.

Προκύπτει λοιπόν η ανάγκη καταγραφής, κατ’ αρχήν, του μνημειακού πλούτου της χώρας, η ιεραρχική αξιολόγησή του, η επιλογή και ο σχεδιασμός πολιτικής προστασίας και ανάδειξης και παράλληλα η προστασία του κοινωνικού περιεχομένου του διατηρητέου μνημείου ή συνόλου. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι, σε περιόδους οικονομικής κρίσης, λανθασμένες πολιτικές είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε συμπίεση του βιοτικού επιπέδου και επακόλουθες κοινωνικές εντάσεις. Σε όλα τα στάδια της αναστήλωσης και προστασίας υπεισέρχεται η αξιολογική κρίση. Η αξιολογική κρίση δεν είναι απλή τεχνολογική γνώση για εφαρμογή. Αγγίζει τα όρια του ταλέντου και απαιτεί υψηλότατου επιπέδου παιδεία και εκπαίδευση. Σε όλη τη διαδικασία της προστασίας και ανάδειξης του μνημειακού πλούτου υπάρχουν διλλήματα, τόσο στο σχεδιασμό όσο και στις αποφάσεις της ακολουθητέας πολιτικής προστασίας.

Οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι θα μας παρουσιάσουν ένα ευρύ φάσμα των δραστηριοτήτων που αφορούν στην προστασία των μνημείων με έμφαση στην τεχνολογία αλλά και στους γενικότερους προβληματισμούς που συνοδεύουν την αναστήλωση και την προστασία. Ζούμε στην περίοδο που η προστασία των μνημείων έχει κατακτηθεί ως γνώση και έχει καταστεί κοινωνική συνείδηση. Περαιτέρω, η περιβαλλοντική ευθύνη πρέπει να χαρακτηρίζει την άσκηση του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα. Η ενεργειακή κρίση και η περιβαλλοντική υποβάθμιση είναι οι νέοι περιορισμοί που θα επηρεάσουν στο μέλλον το σχεδιασμό. Ήδη ένα μεγάλο κεφάλαιο της έρευνας για την προστασία των μνημείων, και ιδιαίτερα των «ζωντανών» μνημείων, ανοίγει, το οποίο έχει σχέση με την εφαρμογή των συστημάτων εξοικονόμησης ενέργειας στον παραδοσιακό ιστό της πόλης αλλά και στο ιστορικό διατηρητέο τοπίο, π.χ. οι ανεμογεννήτριες, τα φωτοβολταϊκά, οι σοφίτες στη Βιέννη και η προσθήκη ορόφου στη Ρώμη. Η διαφαινόμενη συγκεντροποίηση του πλούτου, που οδηγεί σε μεγάλες επενδύσεις και μεγάλα έργα (π.χ. ολυμπιακά έργα, Mall κ.λ.π.), καθώς και η παράλληλη γήρανση των υφιστάμενων μεταπολεμικών οικοδομών στις μεγάλες πόλεις, φαίνεται να οδηγούν τον κλάδο των αρχιτεκτόνων στο άμεσο μέλλον σε μια νέα απασχόληση που λέγεται «ο επανασχεδιασμός και η λειτουργική αποκατάσταση των παλαιών κτιρίων». Είναι ένα νέο αντικείμενο που θα απασχολήσει πολλούς συναδέλφους στο μέλλον.

Τι γίνεται τώρα με τους παραδοσιακούς μας οικισμούς, τα νησιά και την άμορφη οικοδόμηση των 10ετιών του ’60 και ’70, με τις άκριτες προσθήκες, με τα μπαλκόνια που στενεύουν τους δρόμους, με την καταπάτηση του δημοσίου χώρου για τοποθέτηση σκαλών, ραμπών και εισόδων και γενικώς την κακοποίηση της αυθεντικής εικόνας των οικισμών πριν την γενίκευση της χρήσης του αυτοκινήτου και της μοτοσικλέτας; Είναι άραγε πολύ αργά; Εμείς πιστεύουμε πως όχι. Κάθε στιγμή είναι κατάλληλη για να βάλουμε αρχιτεκτονική, δηλαδή ποιότητα, στη ζωή μας και στις κατασκευές μας. Ας γίνει σύνθημα και αυτής της ημερίδας ότι το διατηρητέο πλούτο της Ελλάδας θα πρέπει να τον εμπιστευθούμε στα χέρια της γνώσης και στο ταλέντο των ειδικών. Δεν αρκούν μόνο καλοί αρχιτέκτονες, που αναμφισβήτητα είναι η κυρίαρχη ειδικότητα για την αποτύπωση, διάσωση, αναστήλωση και αξιοποίηση, αλλά χρειάζονται και ειδικευμένοι στατικοί που να αντιλαμβάνονται την ασφάλεια και την στατική επάρκεια των κτιρίων μέσα από το πρίσμα της αξίας του μνημείου καθώς και μηχανολόγοι που να εντάσσουν τις εγκαταστάσεις για τις νέες χρήσεις με τρόπο πολιτισμικά ορθό. Με άλλα λόγια, χρειάζονται οι ομάδες όλων των ειδικοτήτων, όπου ο καθένας γνωρίζει τις ευθύνες του και τις υποχρεώσεις του, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο τεχνίτη.

Ο ΣΑΔΑΣ- Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων, παραδοσιακά υποστηρίζει κάθε προσπάθεια ανάδειξης, συντήρησης και λογικής- ήπιας εκμετάλλευσης των ιστορικών κτιρίων και του ιστορικού περιβάλλοντος, ανταποκρινόμενος έτσι σε μια ευρύτερη κοινωνική απαίτηση και επιταγή. Στο μέλλον, προγραμματίζει και επιδιώκει, σε συνεργασία με αρμόδιους φορείς (ΥΠ.ΠΟ), να διατυπώσει θέσεις πολιτικής για την προστασία και ανάδειξη μνημείων και συνόλων καθώς και όρους άσκησης του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα- αναστηλωτή- συντηρητή.

Τελικά το παρελθόν της ασέβειας προς τα μνημεία μας θα αποκατασταθεί από τους άξιους επιστήμονες που ασχολούνται σήμερα με αυτό το αντικείμενο. Και όπως έλεγε και η γιαγιά μου: «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».

Θα ακούσουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τους εκλεκτούς προσκεκλημένους, ευχόμαστε καλή επιτυχία στην ημερίδα και ευχαριστούμε για μια ακόμη φορά τους διοργανωτές της.


Ευάγγελος Λυρούδιας
Δρ. Αρχιτέκτων Μηχανικός
Πρόεδρος ΣΑΔΑΣ- ΠΕΑ